جميع فصول : الفصل -الفصل 180

"May binabalak ka talagang masama. Lumabas ka na ngayon din!" galit na sabi ni Inara. Nagkatitigan silang dalawa at walang sinuman ang gustong umatras. Sa huli, inilabas ni Kaizan ang huli nitong alas at ngumiti. "Inara, kung hindi mo ako papayagang sumama sa iyo sa paliligo, uuwi na lang tayo. Marami pa naman tayong oras." Sa isang iglap, muling namula nang husto ang mukha ni Inara. Kakapawi pa lamang ng pamumula nito ngunit para na naman siyang nilalamon ng matinding init. Ilang sandali ang lumipas bago mariin niyang naikuyom ang mga kamao at napasigaw. "Kaizan, ang kapal ng mukha mo!" Mahina lamang na natawa si Kaizan habang pinagmamasdan ang galit na dalaga. Dahan-dahan nitong inayos ang ilang hibla ng buhok ni Inara bago tuluyang tumigil sa panunukso. "Sige na, aalis na ako. Maligo ka nang maayos at tawagin mo lang ako kung may kailangan ka, ha." Agad na nakah

Lumambot nang bahagya ang seryosong mukha ni Kaizan bago siya malamig na humalakhak. "Ayoko sa kanya. Nakakaabala talaga siya sa ating dalawa." Dahil mukhang wala na talaga siyang magagawa, napabuntong hininga na lang si Inara. Humarap siya kay Justine na may halatang paghingi ng paumanhin. "Sir Justine, hindi talaga sanay ang asawa ko sa mga bagong tao. Pasensya na po talaga." Kitang-kita ang lungkot at panghihinayang sa mukha ni Justine, na para bang tuluyan na itong nalanta. Pinilit pa rin niyang ngumiti. "Kung ganoon, hindi na ako manggugulo. Sana magkita ulit tayo balang araw." "Sanay sana hindi na," diretso namang sagot ni Kaizan. Pagkasabi niyon, wala na siyang pakialam kung masasaktan pa ang kausap. Hinila niya si Inara at mabilis na umalis, na para bang may tinatakasan silang malas. Pagkalayo nila, hindi na napigilan ni Inara ang malakas na pagtawa. Sumandal siya sa balikat ni Kaizan habang patuloy n

Hindi kailanman naniwala si Inara sa mga sinabi ng lalaki. Mas pinaniwalaan niya ang sariling kutob dahil alam niyang walang mabuting intensyon ang taong nasa harapan niya. "Sir, darating na ang asawa ko. Pakiusap, umalis na po kayo rito," matigas niyang sabi habang seryoso ang mukha. Bahagyang nawala ang ngiti ng lalaki at tila naubos na ang natitira nitong pasensya. Maingat itong tumingin sa paligid bago muling ibinalik ang tingin sa kanya. Maya-maya ay pangit itong ngumisi at biglang hinawakan nang mahigpit ang kanyang pulso. "Sasama ka sa akin ngayon din." Nagulat siya sa biglaang paghawak. Agad siyang nagpumiglas, ngunit sobrang lakas ng lalaki kaya hindi siya makawala. Nanginginig sa takot na tanong niya, "Ano bang gusto niyo?" "Malalaman mo rin mamaya..." sagot nito habang nakangising lalo pang nakakatakot. Pagkakita sa ngiting iyon, parang bumigat ang dibdib niya. Agad siyang lumingon sa paligid at naghanap ng taong maaaring makatulong. Ngunit napansin agad ng lalaki an

Gusto pa sanang magpaliwanag ni Justine, pero nang makita niya ang tingin ni Kaizan na parang handa na siyang patayin anumang oras, agad siyang kinilabutan at napaurong. Wala na siyang nagawa kundi palitan ang usapan. "Buti na lang may kakilala akong hacker. Pinapasok ko siya sa traffic security network dito sa Rome para kunin ang CCTV footage. Doon namin nalaman kung nasaan ka." Agad namang nagpasalamat si Inara. "Maraming salamat talaga. Kung wala ka, hindi ko na alam kung ano ang mangyayari sa akin." Natawa si Justine at mabilis na umiling. "Haha, Inara, huwag mo na akong pasalamatan. Maliit na bagay lang naman 'yon. Mahilig kasi akong makipagkaibigan. Noong una pa lang kitang nakita, gusto na kitang maging kaibigan. Kaso si Kaizan, parang ang hirap lapitan. Nakakalungkot naman." Pagkasabi niyon, sumulyap siya kay Kaizan na parang siya pa ang tunay na kawawa. Lalong nandiri si Kaizan sa naging tingin nito kaya napakuyom siya ng kamao. Gustong-gusto na niya itong turuan ng le

Dahan-dahang binawi ni Kaizan ang braso niya at lumayo nang kaunti bago siya nagtanong sa kalmadong boses, "Kamusta ka na nitong mga nakaraang araw?" Mahigit isang buwan pa lang naman silang hindi nagkikita, pero sa paningin ni Zandrae, parang ibang tao na ang nasa harapan niya. Hindi na ito katulad ng dati na palaging malapit at kaswal kung makipag-usap sa kanya. Ngayon, ramdam niya ang distansya at pormalidad sa bawat kilos at salita nito. Lalong bumilis ang tibok ng dibdib niya kaya pinilit niyang ngumiti. "Ayos lang naman. Natatakot lang ako kapag wala ka sa tabi ko. Madalas pa rin akong bangungutin. Kaizan, puwede bang dito ka na lang muna ngayon? Samahan mo ako kahit kumain lang tayo nang sabay." Halatang nakakaawa ang itsura ni Zandrae. Nakayuko ito at napakababa ng tingin kaya mahirap tanggihan ang pakiusap niya. Noon, sapat na ang ganoong itsura para lumambot agad ang puso ni Kaizan. Kinakansela pa nito ang lahat ng plano para lang samahan siya at maibalik ang ngiti sa la