All Chapters of เศษหัวใจที่ไร้ค่า: Chapter 191 - Chapter 200

"ไม่รู้จะลากพี่มาด้วยทำไม ลิตาก็รู้ว่าพี่ไม่ได้ชอบงานสังสรรค์อะไรแบบนี้เลย" รัชชานนท์บ่นให้กับคนเป็นภรรยา ถึงแม้จะรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดที่แสนจะยิ่งใหญ่ไม่แพ้ทุกครั้งที่เธอเคยได้จัดขึ้นเลย เขาไม่เข้าใจนักว่าทำไมต้องเอาเงินมาละลายแม่น้ำเล่นแบบนี้ด้วย เข้าใจว่าที่บ้านรวยมากจนใช้อีกสักร้อยปีก็ไม่หมดง่าย ๆ แต่ถ้าเธอลองไปทำงานหาเงินเอง ลลิตาอาจจะเลิกใช้เงินไร้สาระแบบนี้บ้าง แต่ก็นั่นล่ะเพราะมีพ่อที่ตามใจมามากจนเสียคนแล้ว เลยเป็นผู้หญิงที่ทำอะไรเองไม่เป็นเลยสักอย่างแบบนี้ "แต่พี่นนท์เป็นสามีลิตานะคะ งานวันเกิดเมียทั้งทีผัวไม่มาสิแปลกมาก ไหน ๆ วันนี้พี่ก็ไม่ให้ของขวัญอะไรลิตาเลย ลิตาก็ยังงอนนะคะ แต่ไม่เป็นไรลิตาเตรียมมาให้พี่ได้ทำหน้าที่สามีที่ดีต่อหน้าคนอื่น ๆ เขาแล้วค่ะ" เธอกวักมือเรียกให้คนดูแลเดินถือถุงกระดาษที่มีกล่องของขวัญส่งให้กับรัชชานนท์ "ทำไมพี่ต้องทำแบบนั้น?" "ลิตาสั่งให้ทำก็ต้องทำสิคะ เพราะพี่ต้องไว้หน้าลิตาด้วย เดี๋ยวพอลิตาเป่าเค้กเสร็จพี่นนท์ถือเข้าไปให้ลิตาเลยนะคะ" หญิงสาวเดินหายเข้าไปในงานคนเดียวอีกครั้ง ปล่อยให้รัชชานนท์ได้แต่ยืนขบกรามแน่นอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับช

ไม่นานนักเด็กหญิงวัยห้าขวบ หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักก็เดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน เดินตรงเข้ามาหาคนเป็นพ่อ พร้อมกับโอบกอดรอบคอของพ่อเอาไว้อย่างน่าเอ็นดูนัก ช่อฟ้าได้แต่นั่งมองอย่างรู้สึกดีและหลงรักตั้งแต่แรกพบที่สบตาแล้ว อีกหน่อยเธอก็คงจะมีลูกมาทำแบบนี้กับเธอด้วยเหมือนกันสินะ คงเป็นความรู้สึกที่มีความสุขมากเกินกว่าจะพรรณาได้ "เป็นยังไงบ้างคะคนสวยของพ่อ นอนหลับสบายไหมครับ?" เสียงสองเสียงสามที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ต้องได้ยิน ทำให้ช่อฟ้ายิ้มเอ็นดูทั้งรามิลและลูกสาวของเขานัก "หลับสบายมากเลย คุณพ่อกลับมาเมื่อไหร่คะ ทำไมลิลลี่ไม่เห็นเลย" "พ่อกลับมาดึกมากเลย ลิลลี่หลับไปแล้วไงคะ พ่อยังเข้าไปจุ๊บแก้มป่องตอนหนูหลับเลยนะลูก" เด็กหญิงหอมแก้มคุณพ่อสุดหล่อซ้ายขวาอย่างเอาใจอีกครั้ง "ลิลลี่รักคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ" "พ่อก็รักลูกสาวที่สุดเลยเหมือนกัน รักมาก ๆ ๆ ๆ รู้จักเพื่อนคุณพ่อหน่อยสิคะ เขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับลิลลี่ด้วยนะ" เด็กหญิงถูกคนเป็นพ่อหมุนตัวกลับ ให้หันหน้าไปจ้องมองหญิงสาว ที่กำลังนั่งยิ้มส่งทักทายรออยู่ทางด้านหลัง "สวัสดีคะ พี่ชื่อช่อนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักน้

หญิงสาวจับจ้องมองคนที่ถาม เขาก็จ้องมองอย่างรอคอยในคำตอบ "เอ่อ..จำเป็นต้องตอบด้วยเหรอคะ?" "แน่นอน เพราะฉันรู้สึกดีกับเธอ ถ้าเธอจะรีเทิร์นกับเขา ฉันจะได้ไม่ต้องพาตัวเองเข้าไปให้เสียเวลา" "คุณรามิล...." "ฉันชอบเธอนะช่อฟ้า ยิ่งอยู่ใกล้ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอใช่สำหรับชีวิต เธอเข้ากับลูกฉันได้ดีด้วย" "ทั้งที่ช่อท้องอยู่นี่น่ะเหรอคะ?" "ทำไมล่ะ มีลูกฉัน ลูกเธอ ลูกของเรา ถ้าได้เลี้ยงดูตั้งแต่เล็ก ๆ สุดท้ายเขาก็เป็นลูกของฉันอยู่ดี" คำพูดที่ได้ยินทำเอาช่อฟ้าถึงกับน้ำตาไหลพรากลงอาบแก้มอย่างอดไม่ได้ จะมีจริงเหรอผู้ชายที่ไม่สนใจอดีตของผู้หญิง มีจริงเหรอผู้ชายที่จะยอมรับผิดชอบลูกคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองเป็นคนทำให้เกิด "เธอเจออะไรมาบ้างฉันไม่รู้หรอกนะช่อฟ้า ถึงฉันจะทรงแบดบอยหน่อย แต่ถ้าฉันบอกจะหยุดที่ใครสักคนฉันก็คือหยุดจริง ๆ เธอคิดว่าฉันสนเหรออดีตของผู้หญิง ไม่เลย ไม่เคยมีอยู่ในหัวฉันอยู่แล้ว เพราะฉันก็มีลูกแล้วเหมือนกัน สถานะก็เป็นพ่อหม้ายหนุ่มหล่อหน้าตาดี ไม่ใช่คนโสดไม่มีพันธะเลยสักหน่อย" "ช่อยังไม่พร้อมจะมีใครหรอกค่ะ" "เฮ้อ...พูดแบบนี้คงอยากรีเทิร์นหาผัวเก่าสินะ โอเคร ๆ ลืมสิ่งที่ฉันพูดไปเถ

รัชชานนท์กลับมานอนบนเตียงกว้างภายในคอนโดที่พักของตนอีกครั้ง แขนแข็งแรงวางอยู่บนหน้าผาก เหมือนคนที่กำลังมีเรื่องให้ต้องขบคิดมากมายเหลือเกิน ช่อฟ้าในวันนี้เธอดูดีมีความสุขกับชีวิตอยู่มาก เขาอยากมีโอกาสเจอเธออีกสักครั้ง ทำไมขาถึงได้มามีปัญหาในวันนี้ด้วยนะ ไม่อย่างนั้นคงวิ่งตามหญิงสาวทันไปแล้วอย่างแน่นอน "เดี๋ยววันนี้ช่อขอเข้าครัวเองนะคะ ตอบแทนที่วันนี้คุณรามิลพาช่อไปหาหมอ" "อย่าบอกนะว่าจะทำอาหารอีสานให้ฉันทานอีก" "หรือคุณรามิลไม่ชอบคะ?" "ชอบสิ ฉันกินได้หมดแหละไม่ว่าอาหารภาคไหน คนหน้าตาดีมักกินง่ายอยู่ง่าย" ทำเอาช่อฟ้าต้องยิ้มส่ายหน้าให้อีกครั้งอย่างอดไม่ได้ รามิลก็มักจะพูดอะไรที่น่าขำแบบนี้ตลอดจนเป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าหนุ่มหล่อทรงเจ้าชู้แบบนี้ เขาจะมีโมเมนต์อีกแบบเวลาอยู่ที่บ้านกับลูกสาว "ได้เห็นลูกสาวเธอวันนี้ ทำให้คิดถึงตอนฉันไปดูลิลลี่ครั้งแรกเนอะ" เขายังคงยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวเพื่อพูดคุยกับช่อฟ้าอยู่แบบนั้น "ทำไมคุณรามิลถึงได้แค่ลูกคะ แล้วแม่ของลิลลี่ล่ะ?" หญิงสาวไม่ได้คิดจะละราบละล้วงเรื่องส่วนตัว แต่อยู่นี่มาก็สามสี่เดือนแล้ว รูปภาพสักใบของแม่ลิลลี่เธอก็ไม่เคย

"ขอบคุณนะคะพี่ลิลลี่ เดี๋ยวพี่ช่อพาไปกินไอติมแทนดีกว่า รางวัลให้คนเก่งที่น่ารักดีไหมคะ?" "ดีเลย ดีมากลิลลี่ชอบ ไปหลังเลิกเรียนวันนี้เลยนะคะพี่ช่อ" รามิลได้แต่จ้องมองคนทั้งคู่พูดคุยกัน ช่อฟ้าเหมือนหนึ่งในครอบครัวของเขาไปแล้ว และยังไม่รู้เลยว่าถ้าวันหนึ่งพ่อของลูกเธอกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง เธอจะเลิกกับคนนั้นหรือว่าเธอจะเลือกทิ้งลิลลี่กับเขาไป แม้จะทำใจไว้แล้วบ้าง แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องกลับไปหาผู้ชายคนนั้น แม้ว่าเธอจะไม่มีทีท่าว่าสนใจเขากลับ แต่ก็อยากให้เธออยู่ตรงนี้ อยู่ดูแลลิลลี่ และเขาจะดูแลเธอกับลูกแทนผู้ชายคนนั้นเอง ทุกความรู้สึกถูกเก็บงำเอาไว้ภายในใจลึก ๆ ที่ไม่อาจจะบอกกับใครได้ แต่คิดว่าการกระทำและคำพูดของเขาในบางครั้ง อาจจะทำให้หญิงสาวเข้าใจและรับรู้สึกได้ แต่ท่าทีของอีกคนเธอก็ไม่ได้แสดงออกว่าเธออยากให้เขาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเลย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมาตกหลุมรักผู้หญิงคนตรงหน้าคนนี้ด้วยนะ ยิ่งอยู่ใกล้เธอก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าคนนี้แหละใช่ที่อยากให้เธอมาเป็นแม่เลี้ยงของลูกสาว เพราะเขารู้ว่าลิลลี่รักและชอบพอช่อฟ้าอยู่มาก ไม่เคยมีอคติกับเธอเลยตั้งแต่วันที่เขาพาเข้