All Chapters of ร้ายดักรัก Dangerous Love NC: Chapter 31 - Chapter 40

เขากำลังเอาบ่วงมาคล้องคอตัวเองอยู่หรือเปล่า?ผู้หญิงใต้ร่างเขาคนนี้ มีเสน่ห์ล้นเหลือจนเขาไม่อาจต้านทานได้เลยสักครั้งตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นเพียงภาพถ่าย รูปคู่หมั้นที่หายไปตั้งแต่เด็กของไอ้ อาคิระ ไทซน ศัตรูตัวฉกาจขององค์กรยากูซ่า ที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่า เขาจะต้องทำลายมันให้สิ้นซากในทุกวิถีทางมีตระกูล อาซูร่า อยู่ ก็ต้องไม่มี ตระกูล ไทซน!มานามิ คุณหนูที่ดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ แอบเอาหลักฐานการพบเจอตัวตนคู่หมั้นของมันมาส่งให้เขาสืบต่อ จนได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นถูกลักพาตัวไปที่ประเทศไทยเจตนาของมานามิ เขาก็พอจะรู้ว่าหล่อนชอบไอ้อาคิระมานานแล้ว แต่ติดที่มันไม่เคยแยแส เลยคงจะทนไม่ได้ถ้ามันตามหาตัวคู่หมั้นจนเจอขึ้นมาแต่ถ้าหากคู่หมั้นของมันมาตกอยู่ในมือเขา ไอ้อาคิระมันจะยังอยากได้คืนอยู่อีกหรือเปล่าล่ะแผนการณ์ของ มานามิ ก็ร้ายกาจไม่เบา แต่ก็เข้าทางเขาพอดี

เขาแทบจะอุ้มฉันไปทายา ทำจนเป็นเรื่องใหญ่ทั้งที่แค่เป็นแผลบวมแดงเล็กน้อยตอนทอดปลาน้ำมันกระเด็นโหดกว่านี้มาก ฉันยังไม่เคยสนใจเลยดูเขาจะห่วงฉันมากเกินกว่าเหตุเพราะอะไรนะท่าทางของเขาตอนนี้ไม่ต่างกับพี่วินเลย ตอนเห็นฉันซุ่มซ่ามจนได้แผลเล็กๆน้อยๆกลับมา พี่วินก็จะทำท่าทางปวดใจจนฉันอดใจอ่อนกับเขาไม่ได้ทุกทีพี่วินรักฉันมาก ถ้าฉันไม่ถูกอเล็กซ์จับตัวมาแบบนี้ ป่านนี้ก็คงกำลังจัดเตรียมงานแต่งงานกับเขาอยู่ความรู้สึกผิดที่ดันไปเข้าใจเขาผิดมานาน ทำให้หัวใจฉันอ่อนล้าลง และเริ่มคิดถึงเขาตอนนี้ฉันกลายเป็นผู้หญิงของอเล็กซ์แล้ว ทุกๆค่ำคืนฉันกลับหลงอยู่ในความสุขที่เขาปรนเปรอให้จนเริ่มหวั่นไหว แม้จะหวาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อยแต่ก็ยังอยากใกล้ชิดกับเขาเช่นกันถึงแม้วันนึงเขาจะเบื่อและทิ้งฉันไป แต่ฉันก็ไม่มีหน้าที่จะกลับไปหาพี่วินอีกแล้วถ้านี่คือการนอกใจ ฉันก็ยอมรับว่า ได้นอกใจพี่วินไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ฉันที่รู้สึกผิดจนเศร้า ทำให้น้ำตาไหลอาบแก้มลงมาเมื่ออเล็กซ์เห็นเข้าก็ร้อนใจ คิดว่าฉันเจ็บแผลมากจนต้องร้อ

ฉันแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีครีมอ่อน โชว์ขาเรียวยาวกับผิวขาวๆของฉันให้ดูสว่างตา แล้วปล่อยผมยาวสยายทิ้งตัวไปข้างหลัง แต่งหน้าบางๆให้ดูหวานละมุน และสวมรองเท้าส้นสูงสีเดียวกับชุดแค่นี้ก็สวยจนอเล็กซ์เห็นต้องตาค้างแน่ๆเมื่อฉันแต่งตัวเสร็จ แล้วเดินออกไปหาเขาที่รออยู่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาคมที่มองมามีประกายชื่นชมอย่างไม่ปิดบังเขาเดินเข้ามาโอบเอวฉันเข้าตัว แล้วพาเดินออกจากห้องไม่มีคำพูดอะไรที่ต้องคุยกัน นอกจากสัมผัสใกล้ชิดที่แสนอ่อนโยนเท่านั้นเขาพาฉันขึ้นรถสปอร์ตหรูรุ่นไฮเอ็นด์สีดำ แล้วขับออกจากคฤหาสน์ในเวลาเย็นๆที่พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้วฉันหันไปมองสถานที่ที่ฉันมาพักอยู่หลายวัน โดยเพิ่งจะเห็นด้านนอกชัดๆครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่นี่ดูคล้ายปราสาททรงยุโรป ที่ถูกล้อมรอบไปด้วยป่าสนราวกับปราสาทในเทพนิยาย"ที่นี่สวยมากเลยค่ะ พรายเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองอยู่ในปราสาท"ฉันเอ่ยชมอย่างตื่นเต้น"งั้นพรายก็เป็นเจ้าหญิงสินะครับ"นี่เป็นประโยคแรกที่เขาหยอกล้อฉัน หลังจากที่เราทะเลาะกันวันนั้น"ถ้าพร

ฉันตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคยมันเป็นห้องของเด็กผู้หญิง ที่ถูกจัดไว้อย่างน่ารักในแบบเจ้าหญิงในเทพนิยาย แล้วฉันก็กำลังนอนอยู่บนเตียงเด็กที่มีสี่เสาและม่านมุ้งสีชมพูกรุยกรายอีกด้วยในหัวยังมึนงงสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับที่มีร่างสูงของชายที่ฉันเคยพบหน้าแค่ครั้งเดียวเดินเข้ามาฉันไม่ได้รู้จักเขาหรอก แต่อเล็กซ์ก็น่าจะรู้จักกับผู้ชายคนนี้เป็นอย่างดีแน่ๆเพราะเขาคือคนที่ดวลยิงปืนกับอเล็กซ์กลางโรงแรมหรูใจกลางเมืองคนนั้นยังไงล่ะนี่ฉันถูกเขาจับมาเพื่อเอาไว้ใช้ข่มขู่อเล็กซ์ใช่ไหม?นั่นไงล่ะ ฉันว่าแล้ว ว่าการเป็นผู้หญิงของพวกแก๊งยากูซ่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆงานเข้าอีกแล้ว พริ้งพรายเอ๊ยฉันลุกขึ้นอย่างระวังตัวแจ มองเขาที่เดินเข้ามาอย่างเงียบกริบแต่ดูอันตรายคล้ายสัตว์จำพวกเสือรูปร่างที่สูงใหญ่แต่ท่วงท่ากลับเนิบเบาแฝงความแข็งกร้าวของเขาทำให้ฉันเริ่มขาสั่น เมื่อสัมผัสถึงความอันตรายของเขาได้ แม้หน้าตาของเขาจะชวนมองอยู่ไม่น้อย แต่ดวงตาหลุบลงที่ซ่อนคมทำให้ฉันไม่อาจไว้ใจ"ไอโกะจัง"เขาเรียกใคร?ฉันรู้ว่านี่เป็นคำเรียกชื่อ ก็เพราะมีคำว่า จัง ต่อท้ายชื่อนี่แหละตอนเด็กๆฉ

‘ ชีวิตมันสั้น เพราะฉะนั้นเราไม่ควรจมอยู่กับความทุกข์นานเกินไป ’ฉันกลับมายิ้มได้ใหม่อีกครั้ง เพราะมีอาคิระคอยอยู่ข้างๆ“หนูไม่ซื้อแล้ว พี่อาคิระ”“เซ้อ อิ ตัว นะคุ” (ซื้ออีกตัวนะครับ)55555ฉันอดหัวเราะกับภาษาไทยที่เขาพยายามหัดพูดจนหุบยิ้มไม่ได้เลยเขาบอกว่าจะเรียนภาษาไทย แต่เวลาเขาพูด ภาษามันวิบัติมาก คนญี่ปุ่นจะติดออกเสียงสระอะ กับสระอุ ตลอดเวลาเมื่อฉันหัวเราะขำ เขาก็หันมาส่งสายตาไม่ยอมแพ้“ไอโกะจัง หัวเราะทะไม..ก๊ะ”พรืดดดคราวนี้ฉันต้องกุมท้อง ขำจนตัวงอไปหมดแล้วหรือฉันควรเป็นฝ่ายไปเรียนภาษาญี่ปุ่นเองดีกว่านะอาคิระ พาฉันออกมาช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้าข้าวของที่ห้าง ตอนนี้เขาถือถุงเต็มมือ แถมไม่ยอมให้ฉันช่วยถืออีก แล้วก็ยังจะซื้อต่อไปไม่หยุด จนฉันกลัวว่าเขาจะเอามือที่ไหนมาถือของพวกนี้กลับบ้านกันเขาเห็นฉันเศร้ามาหลายวัน เลยใจดีพาออกมาข้างนอกแต่ตลอดทางมีแต่สาวๆเหล่มองเขาไม่หยุด ก็แหม...เขาเป็นผู้ชายที่เวลายิ้มแล้วดูอบอุ่นมากๆ แถมหน้าตาก็ดีสุดๆจนฉันอดจะภูมิใจไ