All Chapters of ร้ายดักรัก Dangerous Love NC: Chapter 41 - Chapter 50

ฉันเรียกเขาเบาๆ จนเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาของฉัน ม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นราวกับเจอแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ในดวงตามีน้ำตาคล้ายจะไหลหยดลงมาเมื่อได้เห็นฉัน“พราย ..พรายของพี่”เขาวิ่งเข้ามาเกาะรั้วเหล็กของประตูบ้าน จ้องมองฉันทั้งตัวราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง หน้าตาหมองหม่นเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นเปล่งปลั่งขึ้นมาราวกับตายแล้วได้เกิดใหม่อีกครั้งฉันหันไปบอกรปภ.ให้เปิดประตูรั้ว แล้วเดินเข้าไปหาพี่วิน เขาเอื้อมมือมาคว้ามือของฉันแล้วดึงเข้าไปจนชิดรั้วที่กั้นขวางอยู่“พี่เจอพรายซะที กลับบ้านกันนะครับพราย”เขาก้มลงจูบมือของฉันอย่างทนุถนอม จนฉันเหมือนรู้สึกถึงน้ำตาแห่งความดีใจของเขาหยดลงบนหลังมือบอบบางของฉันจนใจเจ็บปวดไปด้วยฉันทำให้พี่วินลำบากแล้ว น้ำตาฉันรื้นขึ้นมาอย่างคนที่รู้สึกผิด“กลับบ้านกันนะครับ”พี่วินบอกฉันอีกครั้ง แล้วฉันก็พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปเร่งรปภ.ที่เปิดประตูให้ช้าจังรปภ.ทั้งชุดที่เฝ้าอยู่ตรงประตูประมาณหกคนมีท่าทางเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูด เพราะไม่ขยับตัวกันเลย จนฉันต้องสั่งอีกครั้ง“เปิดประตู”

ฉันพยายามดันอาคิระที่เมาหลับไปบนตัวออกอย่างยากลำบาก เขาทั้งตัวหนักและสูงใหญ่ทำให้ทับฉันไปหมดทั้งตัวจนขยับไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่วินจะเป็นยังไงบ้าง ถูกอาคิระซ้อมน่วมไปซะขนาดนั้น เขาจะเป็นอะไรมากหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันไม่น่าติดต่อไปหาพี่วินเลย สุดท้ายก็หาเรื่องให้เขาอีกจนได้ แต่น่าแปลกที่คำพูดของอาคิระที่บอกฉันก่อนจะหลับไปเพราะความเมา ทำให้ฉันสงสัยว่าพวกเขาจะรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ ดูแล้ว อาคิระน่าจะยังมีความลับอีกหลายอย่างที่ไม่ได้บอกฉัน คนอย่างเขาก็ดูยากไม่ใช่น้อยเลย เมื่อพยายามดันเขาออกไปจากตัวจนหมดหนทางแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ ฉันก็เลยต้องทนติดแหง็กอยู่ในท่านี้ต่อไปจนถึงเช้าแน่ เมื่อหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่ซบอยู่ตรงซอกคอของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงมา รวมถึงมุมปากที่เหมือนยกยิ้มจางๆจนเกิดลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่า กำลังถูกเขาแกล้งอยู่หรือเปล่า อีกทั้งเมื่อครู่นี้ที่ถูกเขาจูบแบบนั้น มันเป็นเพราะเขาเมาหรือว่าตั้งใจกันแน่ แถมยังกล้ามาบอกรักหน้าตายอีกต่างหาก เรื่องนี้ ฉันต้องเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่องตอนเขาสร่างเมาพรุ่งนี้ ไม่ใช่ว่าพอเมาแล้วจะมาระรานไล่จูบกันแบบนี้ไม

ฉันวิ่งกลับห้องนอนของตัวเองแล้วกดล็อกประตูทันที ด้วยกลัวว่าเขาจะนึกสนุกแล้วตามมาอีกตอนนี้ยังตกใจไม่หายที่ถูกเขาจู่โจมรวบรัดเข้าถึงตัวเร็วแบบนี้ จนคิดอะไรไม่ออกฉันเดาว่า เขาอยากจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อเอาคืนอเล็กซ์ และคงไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับฉันหรอกฉันเดินกลับไปนั่งลงที่เตียงนอน พยายามนึกทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง มีความคิดมากมายแล่นอยู่ในสมองเล็กๆของฉัน ที่รู้ว่าจะต้องเริ่มวางแผนออกไปจากที่นี่ได้แล้ว เพราะฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้นถ้าขืนยังรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป นอกจากจะถูกอาคิระหาเรื่องมาวอแวไม่เลิกแล้ว อีกไม่นานเขาก็คงจะใช้สิทธิ์ในฐานะแฟนมาบุกตีเมืองฉันให้แตกกระจุยในเร็วๆนี้อย่างแน่นอนสายตาที่มีความหมายของเขาบวกกับเหตุการณ์วาบหวามเมื่อครู่ ไม่ได้ปิดบังเลยว่าอยากจะกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัวแค่ไหนถึงฉันจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนที่เขามีให้ แต่ก็ต้องไม่หลงกลของเขาเด็ดขาด..........ฉันใช้เวลาวางแผนอยู่สองวันจนตกผลึกได้แผนการณ์อันแยบยลมาหนึ่งอย่างเริ่มจากหลอกให้อาคิระพาฉันออกไปข้างนอก ฉันให้เขาพาไปมาเก็ตที่คนพลุกพล่านที่สุด“ไอโกะจังอยากทานอะไรดีครับ ให้พี่แนะนำก่อนมั๊ย”เขาก้

ฉันตีความหมายจากคำพูดของเขาไม่ออกเลย นี่หมายความว่าเขาจะฆ่าฉันแล้วเหรออะไรยังไงกัน ก็พวกเขาเล่นเกมส์แย่งตัวฉันกันอยู่ไม่ใช่หรือไงหรือว่า อเล็กซ์คิดว่า บทสรุปของเกมส์นี้ก็คือ ต้องให้ฉันตายไปซะ อาคิระถึงจะเจ็บปวดที่สุดและเป็นฉากจบที่ผู้ชนะก็คือ..เขา!ส่วนฉัน ก็ถูกสังเวยให้กับเกมส์นี้ คือต้องตาย!เมื่อคิดได้อย่างนั้น ฉันก็น้ำตาไหลพรากลงมาทันทีโดยไม่ต้องเสแสร้งอีก เมื่อเห็นความตายมาเยือนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว"อย่านะ พี่อเล็กซ์ อย่าฆ่าพรายนะคะ พรายกลัวแล้ว ฮือออ"เขาไม่แม้แต่จะสนใจเสียงอ้อนวอนของฉัน แต่ดันให้เดินออกจากกำแพงทางตันย้อนกลับไปข้างหน้า ที่มีพรรคพวกบอดี้การ์ดของเขายืนรอรับเข้าคุ้มกันเสียงห้าวร้องท้าทายไปทั่วอย่างเป็นต่อ"ถ้าพวกแกอยากให้หัวสวยๆนี่เป็นรู ก็เข้ามาได้เลยนะ""ปล่อยพรายนะ!"พี่วินที่ถูกอเล็กซ์ถีบกระเด็นไป กระโดดเข้ามาแลกชีวิตกับบอดี้การ์ดอีกครั้ง เขาพยายามต่อสู้ด้วยมือเปล่าเพื่อช่วยฉันจากอเล็กซ์จนฉันเห็นแล้วต้องร้องไห้โฮหนึ่งหรือจะสู้สิบ สุดท้ายเขาก็ถูกกระทืบจนหมดสภาพอยู่กับพื้น แต่โชคดีที่ไม่มีใครเอาปืนมายิงเขาทิ้งอย่างที่ฉันกลัวเป็นอาคิระที่ก้าวออกมาแล้วพูดต่อรอง

วันพิพากษาของฉันมาถึงแล้ว...เขาพาฉันกลับมาที่เรือนเดิมที่เคยมาอยู่ช่วงแรกๆ อุ้มฉันเดินตัดตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ทันทีก่อนจะวางฉันลงกลางเตียง ส่วนเขาก็ค่อยๆบรรจงถอดเสื้อเชิ้ตออกอย่างไม่เร่งรีบ นิ้วขาวเรียวยาวค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกเม็ดแล้วเม็ดเล่า เปิดเปลือยกล้ามอกหนั่นแน่นเรียบตึงสุดเซ็กซี่ขยี้ใจ ทำคนมองใจเต้นระทึกครึกโครมจนมือไม้สั่นสายตาคู่คมที่มีอานุภาพทำลายล้างปราการป้องกันตัวเองของฉันจนหมดสิ้น จับจ้องมองมาหวานหยดราวน้ำตาลเชื่อมที่ซ่อนยาพิษ กัดกร่อนจิตใจให้หลอมละลายจนฉันแทบจะกลายเป็นของเหลวลำคอของฉันแห้งผาก เมื่อสุดหล่อกระชากใจจงใจที่จะใช้ร่างกายมาล่อลวงกันฉันเอื้อมมือออกไปราวคนละเมอ อีกเพียงนิดเดียว มือนุ่มขาวของฉันก็จะได้สัมผัสผิวเนื้อขาวผ่องเปล่งประกายของเขาแล้วแต่เขาถอยหลบ จนเหมือนร่างกายแสนเพอร์เฟ็คของเขาเป็นแค่เงามายา ที่ไม่สามารถจะจับต้องได้จริงฉันเงยหน้ามองเขาอย่างตัดพ้อ แต่ก็เห็นเพียงรอยยิ้มที่คลุมเครือ ก่อนเขาจะหันหลังเดินไปทางห้องแต่งตัวที่เปิดไฟเพียงสลัวๆเมื่อเขาไม่อยู่ ใจที่เต้นตึกๆตักๆเมื่อครู่ ก็ผ่อนคลายลงตอนที่อยู่บนรถโดนเขาข่มขู่ว่า จะทำให้ฉันยอมสารภาพเรื่