The Mute Billionaire's Personal Maid의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

AXTON’s POINT OF VIEWAs soon as she stepped out of the room, the shadow who was hiding a while ago stepped out. Kitang-kita ang mapait na ngiti sa kanyang labi na tila’y nakikiramay sa ‘king nararamdaman.I turned my back on her and stared at the city below.Gusto ko siyang sundan. I want to go after her. But then what? Force her to say the things I wanted to hear? Just to make me feel better? Just to make me look pathetic.“Axton, it was for the best.”“Shut the fuck up,” I mumbled. “Get out.”“Axton…”“Blythe.” Binalingan ko siya ng malamig na tingin. “We may share the same womb, but I don’t remember permitting you to poke your nose into my personal life. This is why Callum doesn’t like you.”It was a low blow, and I know it.It was childish. Whatever you call it. But this is the only way I can vent out my anger. Hindi ko naman siya pwedeng kasahan ng baril, ‘di ba? If only mom doesn’t cherish each one of us, Blythe’s been long gone.Narinig ko ang kanyang pagtawa. A sarcastic laug

Tahimik akong sumimsim sa hawak kong hot coffee, nag-iingat dahil baka sakaling mapaso ako. Dahan-dahan kong binaba ang kape at tumingin sa kanya.“Alam mo ba kung anong klaseng paghihirap ang sinapit namin ng kapatid ko pagkatapos mo kaming tinalikuran?” Mahina akong natawa. “I don’t know why I’m still saying this. As if naman mawawala lahat ng galit, sakit, at paghihirap na nararamdaman ko kung sasabihin ko sa ‘yo ang lahat, ‘di ba? But still, I think you deserve to know it. Kasi pagkatapos nito, ayaw na kitang makita pa.”Yumuko siya. “Alam kong isang pagkakamali ang talikuran kayo. Maniwala ka sa ‘kin, Asli, walang araw na hindi ko kayo inisip.”Mahina akong umiling. “H’wag m akong lokohin nang harap-harapan. Dahil kung inisip mo kami, hindi mo kami iniwan in the first place. Ah, wait. Bakit mo pala kami iniwan? Ah, oo nga pala. Sinabi mo pala sa ‘kin. Pagod ka na sa buhay mahirap kaya ka umalis. Di ba?”“Asli—”“Pero alam mo ba kung gaano kahirap sa ‘kin ang lahat?” Mariin kong k

Matapos kong humikbi sa opisina ni Axton, naghanap agad ako ng yelo sa ref para kahit papano ay mawala ang pamumugto sa aking mga mata. Hindi naman ako inabala ni Mrs. Veloso.Nang lumabas ako sa opisina, wala na si Mrs. Veloso, pero nag-iwan siya ng sticky note sa table na aalis daw siya dahil may conference siyang kailangang puntahan. Agad na rin akong nag-ayos sa ‘king sarili dahil ayokong may makakita sa akin na mukhang kakagaling lang sa pagiging broken hearted.Tumingin ako sa salamin para makita ang aking sarili. Nang makitang hindi na masyadong halata ang pamamaga ng aking mga mata, agad akong nagsimula sa aking mga kailangang gawin.Ganoon ang naging daloy ng aking araw. Masyado nga akong naging busy dahil ‘yung mga clients at mga gustong makausap si Axton ay tumatawag para kumpirmahin kung sakaling totoo ang balitang umalis na si Sir Axton.I had to create an alibi. Mariing tugon kasi ni Mrs. Veloso na h’wag munang sabihin kung nasaan si Axton, pero need ko ring magsinungali

“No. She’s not going to talk to you,” mariing wika ni Evans habang kaharap si Sir Collin.Oo, si Sir Collin ang lalaking hinaharangan ngayon ni Evans.Kahit na mas matanda ng ilang taon si Sir Collins kay Evans, pagdating sa height, kaya pa rin namang makipagkumpetensya ni Evans. He’s tall, tall enough to tower in front of me, preventing me from seeing the person in front of me.Hawak ni Evans ang aking pulso, pilit akong pinapatago sa likod niya. Sa uri ng higpit ng pagkakahawak niya, alam kong seryoso siya. He’s tensed. Kaya naman hindi ko maiwasang maalala ang sinabi sa ‘kin ni Blythe, tungkol sa pagiging delikado ni Sir Collins.But if Sir Collins is a dangerous man, what makes Axton different? Hindi ba’t ‘dangerous’ din siya kung iisipin? Lalo na nang maalala ko ang mga baril na nakita ko last time sa Batangas.Para saan ang mga baril na ‘yon?“Who are you to decide about that?” malamig namang tanong ni Sir Collin.“Why do you care who I am? Imposibleng hindi mo ako kilala, Colli

Mabilis lamang na lumipas ang panahon.And now marks the seventh month of not seeing him. Ni hindi ko man lang namalayan ang oras.Every night, I would still cry myself to sleep. Kahit anong gawin kong paglimot, hindi ko kayang gawin. Lalo na’t tuwing na sa office ako at tanaw na tanaw ko ang swivel chair kung saan ko siya madalas makita.Magmula rin nang umalis siya, wala na akong naging balita sa kanya. Hindi ko alam kung sinadya ba nilang h’wag ipaalam sa ‘kin, pero masyado akong blind sa nangyayari sa buhay ni Axton. Hindi na rin ako nagtanong dahil ayokong isipin nilang masyado pa akong kumakapit sa kung anong meron kami ni Axton.Three months ago, tumigil na sa paghahatid sundo sa ‘kin si Evans. Nalaman ko na lang kay Blythe na umalis na raw ito for military enlistment niya. Because according to them, Evans wanted to become a soldier. Wala na raw siyang planong pumasok sa mundo ng pagnenegosyo.Which is very wrong. Minsan ko nang nakita ang notes niya noon way back in high schoo