สายลมฤดูกาลใบไม้ร่วงพัดผ่านร่างคาเลนกับราทิล ขณะนี้ทั้งสองยืนประจันหน้ากันในป่าที่เป็นลานหญ้ารายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ เหตุที่ต้องลงจากหลังม้าและยังไม่กลับเข้าเมืองธาน เพราะทั้งสองได้ตกลงตามข้อเสนอบางอย่างร่วมกันซึ่งนั่นคือการต่อสู้มือเปล่าแล้วผู้ชนะจะได้สิ่งที่ตนเองต้องการไป ‘ถึงผมจะเป็นคนตกปากรับคำเองก็เถอะ แต่พอต้องมาจ้องหน้าก่อนตีแบบนี้มันก็แปลกๆ นะ ทั้งที่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรแต่โดนหาเรื่องเฉยเลย เฮ้อ… อ้อๆ ผมลืมไปได้ยังไงเนี่ย~ ผมโดนเล็งเพราะแย่งพระเอกไปจากแม่นางนี่หว่า’ ความเงียบเข้ามาปกคลุมระหว่างที่ยืนเว้นระยะห่าง เล่นจ้องตากับนางเอกอยู่นานนับนาที สักพักฮันเตอร์สาวจึงปลดปืนและดาบตนเองวางทิ้งไว้ใต้ต้นไม้ ทางด้านคาเลนเองก็ทำอย่างเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างเดินกลับมาประจำตำแหน่งพอเหมาะ เขาสบมองสายตาเรียบนิ่งพร้อมกันนั้นนางเอกก็ตั้งการ์ดขึ้น คาเลนไม่ได้ตั้งท่ารับหรือโจมตี แต่เลือกออกปากถามไปก่อน“แน่ใจนะครับว่าจะไม่ใช้อาวุธ”“แน่นอนสิคะ”“แบบนี้ก็แย่สิ—”เสียงยังไม่สิ้น ฉับพลันหญิงสาวกลับพุ่
Ler mais