All Chapters of พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

 “เปื่อยชะมัด”คาเลนบ่นขณะนอนบนโซฟาในห้องรับแขกอย่างเอื่อยเฉื่อย แล้วความขี้เกียจก็ได้เข้ามาครอบงำเป็นที่เรียบร้อย ไม่ใช่เรื่องประหลาด เพราะหลังจากหายไปเป็นเดือน พอกลับมาอีกทีก็ต้องเคลียร์งานมหาศาลที่คั่งค้าง เช่นเดียวกันกับบิทเทอซึ่งปล่อยให้เขตตัวเองอยู่ในความดูแลคนอื่นมานาน เลยต้องกลับไปรับผิดชอบหน้าที่ฮันเตอร์ต่อตามเดิม“เป็นไงบ้าง~ ไอ้คนหนีงาน”“คนไม่มีงานทำอย่างเธออย่าบ่นให้มากเลย”คาเลนว่าแล้วปัดมือไล่เบนจามินที่ยืนพิงขอบประตู ก่อนเธอจะถอนหายใจอ่อน “วันนี้ฉันจะออกไปทำธุระกับราวินนะ นายเองก็หยุดนอนเปื่อยได้แล้ว เดี๋ยวคุณพระเอกสุดหวานใจจะมาหาแล้วไม่ใช่รึไง”“อะ นั่นสิ!”พูดถึงคุณพระเอกไม่ถึงวิ เขาก็ผุดลุกขึ้นเร็วจนเบนจามินสะดุ้งโหยง “ชิ เหม็นคนคลั่งรักพระเอก”“ขอโทษที่ความรักของฉันมันทำร้ายคนโสดแบบเธอ~”พอชายหนุ่มเสริมด้วยท่าทางสุดเสียใจ (แบบปลอมๆ) เบนจามินก็กลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจ เธอส่ายหัวก่อนจะผละตัวเดินจากไปโดยทิ้งท้ายไว้แค่ว่า…“เอาเถอะ ขอให้รักกันนานๆ แล้วกันน้า~ พ่อหนุ่ม”เจ้าบ้านไม่ตอบอะ

 “อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านคาเลน”“อรุณสวัสดิ์~ ยินดีต้อนรับกลับ~”เมื่อยามเช้ามาถึงราวิน นั่มนั่ม และเบนจามินก็กลับมายังบ้านแบรนดอน ทั้งสองคนเห็นเจ้าบ้านสวมเชิ้ตขาวกับกางเกงขายาวดำคล้ายภาพลักษณ์เดิม แต่ที่ต่างออกไปหน่อยคือวันนี้คาเลนปล่อยผมยาวดำ ซึ่งปกติปล่อยทีไรก็บ่นรำคาญ แล้วขณะนี้อีกฝ่ายนั้นกำลังกินขนมปังทาแยมกับนมในห้องรับแขกชั้นล่างพอดี ท่าทีดูคารมดีมากกว่าทุกๆ ครา พลันให้อัศวินหนุ่มกับอดีตขอทานสาวต้องมองหน้ากันเองอย่างสงสัย ‘อารมณ์ดีเกินคาด’ อย่างกับว่าเข้าใจความคิดตรงกันได้โดยไม่ต้องปริปากพูด พวกเขาละสายตาจากกันเอง ก่อนเบนจามินจะเดินไปนั่งตรงข้าม คว้าขนมปังที่อีกคนเพิ่งทาเสร็จมากินหน้าตาเฉย แต่ชายผมยาวกลับไม่ถือโทษ แถมยังยอมมอบให้โดยไม่ต่อว่าอะไรอีกต่างหาก“หิวเหรอ~ เอานมเพิ่มด้วยเลยไหม? เดี๋ยวฉันจะเทให้เอง~” ‘ปกติก็ทำตัวประหลาดกวนนั่นกวนนี่แท้ๆ มาทำดีแบบนี้ชวนน่าขนลุกชะมัด’ การตอบสนองอีกคนทำเบนจามินที่หวังจะกวนบาทาถึงกับแสดงสีหน้าเหยเกอึ้งไป ราวินซึ่งเดินมานั่งเย

 “อึก…คาเลน”“...”“นี่”“หื้อ?”คาเลนขานขณะริมฝีปากประทับลงบนท้ายทอย หนึ่งครั้ง สองครั้ง และสามครั้ง ใบหน้าปรับองศาพลางใช้จมูกซุกไซ้ผมบลอนด์ขาว ถ้าไม่ติดว่าทำได้แค่ดม เขาคงจะอ้าปากกินเข้าไปก็เป็นได้ บิทเทอที่นอนตะแคงหันหลังให้คนซน ถึงกับขบกรามอย่างเหลืออด ก่อนจะเหลียวมองตาขวางใส่ตัวก่อกวน“นอนได้แล้ว”“ถึงขั้นดุให้นอนเลยเหรอ~”คาเลนพูดเสียงอ่อยพร้อมส่งสายตาขี้เล่นมา จะว่าออดอ้อนคงไม่ใช่ ดูเหมือนแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์มากกว่า บิทเทอรู้สึกคิดผิดมหันต์ที่อนุญาตให้คนรักค้างคืนห้องตนเอง นั่นเพราะขึ้นเตียงมาคาเลนก็เอาแต่สาละวนกับการหยอกเล่นจนไม่เป็นอันจะข่มตานอน“ให้ตายเถอะ เวล่ำเวลาแบบนี้มันใช่เรื่องไหม คาเลน”“เมื่อกี้นี้นายยังเริ่มจูบฉันก่อนอยู่เลย”“มันแค่จูบ ไม่ได้จะ... ให้มาขนาดนี้สักหน่อย”“เหอะๆ”คาเลนหัวเราะเบา เริ่มพรมจูบสลับกับขบกัดตามท้ายทอย ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบวนเอวก่อนเริ่มถกเสื้อเผยหน้าท้องมีลอนกล้ามอ่อน ร่างฮันเตอร์หนุ่มสะดุ้งครั้นเรียวนิ้วลากไล่ขึ้นสูง “อย่ามาได้ใ

  แค่ก แค่กครั้นเดินทางมาถึงหมู่บ้านคลอน่าเขต 1 ทั้งคาเลนทั้งราทิลก็เริ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบ สภาพสถานแห่งนี้ทำชายผมยาวดำมองรอบข้างอย่างแคลงใจ ชาวบ้านส่วนใหญ่เห็นได้ชัดว่ามีอาการเจ็บปวด เสียงไอค่อกแค่กดังรอบทิศทางอยู่หลายช่วง บางคนออกมาเดินอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ไม่บางคนก็มานอนขดข้างถนน แต่ไม่มีใครให้ความช่วยเหลือคงเป็นเพราะกังวลว่าจะติดโรคเอาได้“ที่นี่ดูแย่นะ คุณดินเบิร์ก”“เราต้องรีบหาต้นตอ อย่างน้อยก็จะไม่แย่ไปมากกว่านี้” ‘จำไม่เห็นได้ว่าในนิยายมีเนื้อเรื่องช่วงที่ออกกำจัดภูตประเภทพิษด้วย หรือว่าผมจำไม่ได้กันนะ? อืม… ก็ไม่แปลก ปกติผมเดินตามเส้นนิยายที่ไหนล่ะ (อีกนัยหนึ่งคือออกนอกเส้นเรื่องนิยายตลอดจนเป็นกิจ) พอต้องมานึกเนื้อหารายละเอียดตามต้นฉบับก็แอบปวดกบาลเหมือนกัน’ “รู้ไหมครับว่าต้องหามันที่ไหน?”“ภูตน่ะเหรอคะ?”“ครับ”เจ้าของผมบลอนด์เงินมองรอบข้างก่อนจะเหลียวกลับมาตอบ “ไม่ไกลจากตรงนี้ เราต้องลงพื้นที่ไปตามรอยของภูตค่ะ” คาเลนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ใจจริงเขาเองอยากหยอกเล่นผ่

  คาเลนทอดสายตามองไพ่อย่างพินิจพิเคราะห์ ตัวเขานั้นไม่สงสัยในคำทำนายแม้แต่น้อย เพราะยังไงซะก็รู้ถึงที่มาที่ไปของมันอยู่แล้ว แต่มันกลับมีบางอย่างในหัวหรือความทรงจำทักท้วงให้รู้สึกแปลกชอบกล คล้ายว่ามันเป็นสังหรณ์ที่เตือนก่อนเกิดภัยอันตรายอึก…!ขณะที่ชายผมยาวดำกำลังสนใจวัตถุในมือ จู่ๆ ราทิลที่ยืนข้างกายกลับร้องลอดไรฟันออกมา ใบหน้านิ่วเจ็บแปลบก่อนเธอเหลียวมองไหล่ขวาตนเอง นัยน์ตาดำสนิทพลันหดเล็กจับจ้องลูกดอกปักไหล่ตนเอง เธอไม่รู้ตัวและมันเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ นางเอกตั้งท่าระวังไม่รอช้าที่จะหันไปกล่าวเตือน“แบล็กอาร์ต!”เธอว่าพลางดึงลูกดอกเล็กปาทิ้งไป ชายหนุ่มที่กำลังเก็บไพ่กับขวดบรรจุของเหลวดำใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท แต่กลับต้องผงะจนเผลออุทานเสียงหลง“ว้ายตาย!?”“แบรนดอน คุณต้องรี—”ราทิลพูดยังไม่จบประโยคก็รับรู้ว่าเปลือกตนหนักอึ้งเหลือเกิน ร่างฮันเตอร์หญิงหมดซึ่งเรี่ยวแรงก่อนจะล้มลงไปสลบไสลในเวลาต่อมา คาเลนซึ่งไม่ทันเข้าใจสถานการณ์หันไปมองอย่างตระหนก สองเท้าจ้ำอ้าวตร