Todos los capítulos de พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Capítulo 51 - Capítulo 60

 ‘ผู้พลัดหลง?’ บิทเทอนิ่งค้างไม่ยักจะเข้าใจสิ่งที่เด็กชายในร่างเงาพูดถึงว่าคืออะไร มือจับดาบตัวเองไว้แน่นรับรู้ได้ว่าบรรยากาศกดดันมหาศาลโถมมา เพราะบัดนี้ความเงียบมลายหายไปทดแทนด้วยเสียงฝีเท้าย่ำอยู่รอบๆ ชายหนุ่มไม่หันมองหาต้นเสียง เพราะรู้ดีว่าความมืดคงปกปิดที่มาปรากฏการณ์อันแปลกประหลาดเหล่านี้ได้ดีเลยทีเดียว“ผะ…ผมหาไม่เจอ”เด็กชายพูดติดๆ ขัดๆ ด้วยร่างกายกระตุกชัก เท้าเริ่มสาวเดินมาเดี๋ยวยกเดี๋ยววางแบบสั่นๆ“ต้องหาให้เจอ!”บิทเทอสะดุ้งครั้นร่างเงาตรงหน้าตะโกนออกมาเสียงดังก้อง จากที่ขยับตะกุกตะกักจู่ๆ ก็วิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างเร็วจนแทบจะตั้งตัวไม่ทัน ฮันเตอร์หนุ่มไม่รอช้าตวัดดาบฟันสวนกลับไป แต่แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเด็กชายร่างเงาวิ่งผ่านทะลุตัวเขาไป“ฮะ?”คุณพระเอกอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ นัยน์ตาสีฟ้าปรายมองหาเด็กชายในเงาไปด้านหลัง แต่ก็ไม่เห็นอีกแล้ว เพราะรอบข้างก็มีเพียงป่ามืดแล้วส่วนที่ไฟส่องสว่างถึงก็ไม่มีอะไรแปลกปลอม อย่างกับว่าสิ่งที่เขาเห็นเมื่อกี้

 เฮือก!?คาเลนสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมหอบหายใจหนัก มือทั้งสองข้างวางกุมไว้กลางอกแล้วเปลี่ยนมาบีบนวดขมับอย่างปวดจิต ก่อนหน้าที่จะตื่นจากห้วงนิทราเขาได้เห็นความทรงจำของเด็กชายผู้ซึ่งตกเป็นเชลยเรคินในช่วงสงคราม ‘ฟอร์เบส’ นั่นคือชื่อของเขาและบางทีอาจเป็นชื่อจริงของศิลาแห่งดิสเมย์ด้วยพอเรียกสติได้จึงยันกายลุกขึ้นนั่ง รับรู้ว่าร่างตนเองยังอยู่ครบสามสิบสองเพียงแค่สลบไปก็เท่านั้น ถึงจะโล่งอกแต่กลับต้องประหลาดใจครั้นพบว่าฝั่งตรงข้ามไม่ห่างไปจากปลายเท้า ปรากฏแท่นศิลาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ที่แตกต่างออกไปคงเพราะบนนั้นว่างเปล่าไม่มีรูปปั้นอย่างที่แท่นศิลาคำสาปอื่นเป็น“ฮะ?”เขางงหนักเอาการ เท่าที่จำได้คือก่อนสลบตนกำลังเดินทางกับบิทเทอ แต่เมื่อได้สบตาเข้ากับบางอย่างที่ดำมืดกลับถูกดูดกลืนทั้งความคิดทั้งจิตวิญญาณเข้าไป ต่อจากนั้นเลยได้เห็นเรื่องราวของเชลยเด็กคนนี้แล้วก็ตื่นขึ้นมาที่นี่… นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบมองพื้นดินซึ่งมีเส้นวงเวทขนาดใหญ่แผ่ออกจากฐานศิลาตรงหน้า ทราบได้ทันทีว่าอาณาเขตที่สร้างม่านเวท

 “ม้าก็ไม่มี”“...”“อาหารก็ไม่มี”“...”“บิทเทอ~ เราไม่ต้องหาทางกลับแล้วไหม มาขุดหลุมฝังศพก่อนตายดีกว่า~” บิทเทอไม่ตอบอะไรเพียงแค่ถอนหายใจอ่อนให้กับคนช่างบ่นอย่างคาเลน หลังจากที่จัดการศิลาแห่งดิสเมย์เสร็จสิ้น ทั้งคู่จึงตัดสินใจเดินทางตามพวกราวินซึ่งไม่แน่ใจว่าล่วงหน้าไปไกลแค่ไหน คุณพระเอกคนเก่งบอกว่านายอัศวินอาจทิ้งเศษหินหรือทำร่องรอยไว้ตามต้นไม้เพื่อให้ทั้งสองเดินทางตามได้ไม่ยากทั้งหมดนั่นถือเป็นเรื่องดี…แต่สถานการณ์ฝั่งคุณพระเอกกับเขาเรียกได้ว่าไม่ดีเท่าไรนัก สองหนุ่มพยายามเรียกพาหนะอย่างม้าเท่าไรก็ไม่เจอ แล้วเดินมาตั้งนานก็ยังไม่เจอสัตว์สักตัว หรือว่าง่ายๆ คือไม่มีอาหาร น้ำ และพาหนะสำหรับเดินทางเลยสักอย่าง สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือเดินด้วยเท้า พักเป็นบางช่วงระหว่างทางเท่านั้น ‘ผมน่ะ... เคยเข้าป่ามาทำงานกับฮันเตอร์ก็จริง แต่... ไม่มีครั้งไหนทุลักทุเลเท่านี้เลย บิทเทอไม่มีปัญหาอะไรมากหรอกเพราะเขาคุ้นชินทั้งการล่าภูตในเมืองในป่า (เหม็นสาบสกิลพระเอกจริงๆ) แต่อย่างผมน่ะขอบอกว่ามันคือประสบการณ์ที่แย่และต้องทำใจ

 อือ… เชี่–!?ลืมตาตื่นขึ้นมาพบเช้าวันใหม่ แต่ไม่ทันไรคาเลนก็แทบจะอุทานลั่นป่า ยังที่ดียกมือปิดปากตัวเองไว้ได้ทัน ที่ส่งเสียงร้องร้องไม่ใช่เพราะว่าฝันร้ายหรือยังไง แต่เหตุมาจากเจ้าสิ่งมีชีวิตสี่ขาซึ่งส่ายหางมองหน้าชายผมยาวอยู่นี่ คาเลนพอหายจากอาการตกใจแล้วสบตามองกับนั่มนั่มที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน แต่ตื่นมาก็เห็นมันนั่งเฝ้ารอเขาตื่นด้วยหน้าเซ่อๆ ฉบับหมา“มองทำไม? ไม่เคยเห็นหมาเหรอ?”“หมาพูดได้ฉันก็ไม่เคยเห็นนะ”คาเลนตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลก ก่อนสักพักนั่มนั่มจะเปลี่ยนก้มลงมองขาบิทเทอ คุณพระเอกที่กำลังนั่งกอดเอวฟุบหน้าฝังไปกับไหล่ชายผมยาว คาเลนจึงค้นพบว่าทั้งเขาทั้งบิทเทอผล็อยหลับไปด้วยกันโดยไม่มีใครทำหน้าที่เฝ้ายามเลยชายผมยาวเหลือบมองบิทเทอพักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเจ้าหมาซึ่งใช้จมูกดุนขาคุณพระเอก เหมือนว่ามันจะพยายามทำอะไรบางอย่าง ด้วยความสงสัยคาเลนเลยออกปากถามไป“ทำอะไรของแก นั่มนั่ม”“ปลุกบิทเทอน่ะสิ เจ้านายส่งฉันมาจะให้นำทางพวกนายตามไป” ‘เจ้านายเหรอ? คงหมายถึงราวินสินะ’ คาเ

 ในช่วงเวลากลางวันปรากฏอัศวินหนุ่มยืนกลางทุ่งโล่งซึ่งห่างออกไปจากบ้านแมนดิว นัยน์ตาสีมรกตทอดมองวิวทิวทัศน์อย่างเหม่อลอย เห็นภูเขาเต็มไปด้วยผืนป่าทึบต่างกับสถานแห่งนี้ที่ทั้งโล่งทั้งปลอดโปร่ง รับอากาศสดชื่นและแสงแดดได้สบาย ก่อนชั่วขณะนั้นใบหน้าคมจะเบือนหันมองคนก้าวเข้ามาในบริเวณ“รอนานไหม ท่านอัศวิน”“ไม่ครับ”ความเงียบเข้ามาปกคลุมชั่วครู่ โดยต่างฝ่ายต่างประจันหน้าสร้างบรรยากาศหนัก แมนดิวจดจ้องเข้าไปในดวงตาเยือกเย็นคู่นั้นพักหนึ่งก่อนจะกล่าวขึ้น“เราต้องสู้กันแบบเอาเป็นเอาตายและไม่มีกฎเกณฑ์ ส่วนการตัดสินนั้น…” รอยยิ้มจากอดีตกรงเล็บเพลิงเผยออกมา “ถ้าทำให้ใครหมอบหรือพูดว่ายอมแพ้ได้ก็ชนะไป”“...”“หวังว่ากฎแบบนี้จะไม่ทำให้นายกลัวแล้วกันนะ”ราวินสบตามองกลับพร้อมตะเบ็งเสียงเรียบนิ่ง “ผมไม่พูดคำว่ายอมแพ้หรอกครับ” ได้ฟังแบบนั้น คู่สนทนาจึงพลันยิ้มกว้างออกมาทันใด“มั่นใจซะจริง งั้นมาดูแล้วกัน”  “จะตายแล้ว…”คาเลนบ่นออกมาขณะนอนหงายบนเตียงเดี่ยวในห้องห