All Chapters of พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

 ความเงียบเข้ามาครอบงำทั่วห้องหลังเรื่องราวจากนิยายถูกบอกเล่า คนประหลาดใจมีเพียงแค่คาเลนที่นั่งนิ่งตรงเตียงปลาย ต่างจากอีกสามคนที่จับสายตามองเขาไม่วาง รอคอยความเห็นคนเพิ่งได้ค้นพบเนื้อเรื่องทั้งหมด แววตาฉายชัดว่าสับสนปนต่อต้านข้อมูลเหล่านี้“โกหก…”“...”“บิทเทอจะฆ่าทุกคนทำไม... มันไม่สมเหตุสมผล”เบนจามินสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเริ่มอธิบาย “มันมีสาเหตุอยู่น่ะ เนื้อเรื่องช่วงท้ายเล่าถึงที่มาที่ไปของแท่นศิลาคำสาป นักอ่านเขาช่วยวิเคราะห์กันจนรู้ว่าทำไมฉากจบถึงออกมาเป็นแบบนี้” คาเลนสบตามองคนเล่าที่กอดอกมานั่งไขว่ห้างตรงปลายเตียงเช่นกัน“ประเทศเอนมานชุสที่เราอยู่ตอนนี้ดูเหมือนจะนับถือคริสต์เป็นหลักถูกไหมล่ะ?”คาเลนพลันเลิกคิ้วเล็กน้อย“อะฮะ เท่าที่เห็นก็คงเป็นแบบนั้น”“จริงๆ ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวหรอก”“...หมายความว่า?”“คริสต์เป็นฉากหน้าเท่านั้น แต่พวกชนชั้นสูงตั้งแต่ขุนนางจนไปถึงกษัตริย์นับถืออีกศาสนาต่างหาก” เธอเว้นช่วงไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยนามออกมาชัดถ้อยชัดคำ “ ‘เทเนบริส’ คือศาสนาที่กษัตริย์แห่งเอนมานชุสรวมถึงขุ

  “คาเลน~ ในที่สุดนายก็ลุกจากเตียงสักที~”“นั่นสิ ฉันเป็นห่วงแกนะ เจ้าขนยาว” นั่มนั่มเสริม“เห็นไหม~ ขนาดนั่มนั่มยังเป็นห่วงนายเลย”ขณะคาเลนนั่งเอื่อยเฉื่อยบนเก้ากว้างกลางบ้าน ระหว่างนั้นหูก็ได้ยินแต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวจากร็อตไวเลอร์พูดได้และสาวเจ้าแก่นคนนี้ ทั้งสองเอาแต่มาวนเวียนรอบตัวเขา ดูท่าคงดีอกดีใจไม่น้อยที่ชายหนุ่มหายจากอาการสาหัสเสียที แม้ว่าตาขวายังรักษาไม่หายก็ตาม“พวกเธอนี่มันวุ่นวายจริงๆ เล้ย~ ไอ้หมายักษ์กับยัยบ๊อง~”คาเลนว่าแล้วยื่นมือไปลูบหลังร็อตไวเลอร์ที่เอาตัวถูออดอ้อนหน้าแข้งเขา พลางเอื้อมมืออีกข้างไปยีหัวเบนจามินอย่างนึกระอา ถึงจะประหลาดใจแต่ก็หายกังวลที่เห็นหญิงสาวบุคลิกไม่ผิดแผกไป เพราะก่อนหน้าเธอวางตัวซะสุขุมจนเขาแอบฉงน พอเห็นเป็นเหมือนเดิมจึงโล่งอกไป ‘ดีแล้วที่ยัยบ๊องยังเป็นยัยบ๊องเหมือนเดิม’รอยยิ้มเผยออกมาไม่นานกลับต้องหายวับ หลังความคิดอื่นๆ เริ่มทำงานนึกความเป็นไปได้ของสถานการณ์ปัจจุบัน‘นี่ก็วันที่

 “...”“...”กลางป่าดาร์กเฮดจ์เวลาเกือบเที่ยง ปรากฏชายหนุ่มสองคนซึ่งมีรูปพรรณสัณฐานเหมือนกันโดยส่วนใหญ่ แต่นอกเหนือจากนั้นรอบดวงตาซ้ายทั้งคู่ยังแดงก่ำไม่ต่างกัน เป็นเพราะว่าระหว่างเดินเล่นคุยเรื่องจริงจัง ไม่รู้ว่าทำอีท่าไหนถึงได้กลายเป็นการระบายทั้งน้ำตาทุกอย่างจบลงเมื่ออารมณ์คั่งค้างหายไป น้ำตามันก็ไม่ไหลออกมาอีก พวกเขานั่งบนพื้นหญ้าเตี้ยใต้ต้นไม้นิ่งๆ แหงนหน้าเหม่อมองวิวทิวทัศน์คนละทางปราศจากการสนทนาใดๆ ‘น่าขายหน้าฉิบหายเลย’‘ไม่อยากจะเชื่อ…. นี่ผมกับไซอาร์นั่งร้องไห้ด้วยกันเป็นสิบนาที… ไม่สิ อาจจะเรียกชั่วโมงเลยก็ได้ นอกจากร้องไห้ต่อหน้าคุณพระเอก ก็ไม่ค่อยร้องไห้ต่อหน้าใครเลย แต่ดันมาเป็นกับหมอนี่อีก รู้จักกันก็ไม่นานแถมไม่สนิทด้วย อา…ผมพอจะเข้าใจความรู้สึกที่ราทิลร้องไห้ต่อหน้าผมแล้วล่ะ’‘น่าอดสูชะมัด’ “น่าอายจังเลยนะครับ”“เฮือก! …ฮะ?”คาเลนถึงกับสะดุ้งโหยงหลังได้

 หายหมด”การสนทนาฆ่าเวลาระหว่างตำรวจสองนายพูดถึงบุคคลอื่นซึ่งไม่ได้อยู่วงสนทนา ชายหนุ่มที่ใครต่างก็เชื่อไปแล้วว่าทำให้ศิลาคำสาปบุกมาอาละวาดบ้านเมืองจนวอดวาย แน่นอนว่าตำรวจสองนายนี้ก็ไม่ต่างไปจากใครอื่นนัก หลงคล้อยตามข่าวสารที่แพร่ไปทั่วบ้านทั่วเมือง“อย่าให้ได้เจอ ฉันจะจับเจื๋อนทิ้งแล้วโยนลงบ่—”โฮ่ง!“หื้อ?”“หมาเหรอ?”ทั้งสองหันมองตามเสียงจึงพบร็อตไวเลอร์ตัวหนึ่งนั่งแลบลิ้นหายใจอยู่ตรงหน้า ต่างฝ่ายต่างงุนงงบ่นอุบอิบที่หมาไร้บ้านมาทำตกอกตกใจหมด หนึ่งในนั้นทำท่าจะไล่มันไป แต่หมาตัวโตเต็มวัยกลับทำซื่อเข้าไปอ้อนถูไถแข้งขา จากที่จะโดนไล่ตะเพิดเลยกลายเป็นโดนลูบโดยปริยาย“หมาดี หมาดี เนี่ย~ แบบนี้ค่อยน่าเอ็นดูหน่อย แฮะๆ จุ๊ๆ”“คนแถวนี้เขาว่าบ้านนี้เลี้ยงหมา ตัวแบบนี้เลย อ้วนๆ หน้าโง่ๆ หรือไอ้หมานี่มัน…”ตำรวจชายพากันเบี่ยงมามองหน้าหมาคล้ายฉุกคิดบางอย่างได้ และสิ่งที่เห็นก็คือร็อตไวเลอร์เอียงหัวมองหน้าเซ่ออย่างไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายสันนิษฐานกันไป หนึ่งในสองสั่นหัวอย่างคัดค้าน“เหลวไหลหน่า~

  เมื่อผ่านพ้นยามสนธยาจึงย่างสู่ค่ำคืนแห่งการสังสรรค์ภายในบ้านกลางป่าดาร์กเฮดจ์มีการจัดงานเล็กๆ แด่เหล่าคนล่าศิลา หกคนกับอีกหนึ่งตัวนั่งล้อมวงบนโซฟากว้างและเดี่ยว คอยรับไอร้อนจากเพลิงเตาผิงที่ส่องสว่างเป็นแสงเดียวตรงโถง พวกเขามารวมกันอยู่ตรงนี้ได้เพราะอุดมการณ์เดียวกัน มาด้วยความจำเป็น หรือไม่ก็มีพันธะบางอย่างอย่างไรก็ดี นั่นยังหมายความว่าทุกๆ คนในสถานแห่งนี้ได้ลงเรือลำเดียวกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ตอนที่ฉันยังเด็ก …ครั้งหนึ่งเคยมียายแก่คนหนึ่งชอบเสนอลูกปัดไข่มุกให้ฉันด้วยแหละ ตอนนั้นฉันน่ะปฏิเสธตลอด เพราะยายคนนั้นพูดว่า ‘เอาลูกปัดอร่อยๆ มาให้จ้า~’ อะไรแบบนั้น ฉันก็ได้แต่คิดว่า ลูกปัดบ้าอะไรอร่อยวะคะ?”เพราะนี่เป็นการรวมตัวพูดคุยของกลุ่มคนเล็กๆ ในสถานที่แห่งหนึ่ง ไม่ได้อยู่ที่ร้านในเมืองจึงไม่มีการบรรเลงเพลงจากเครื่องดนตรีดีด สี ตีแต่อย่างใด และไม่ได้เหมือนสถานบันเทิงแบบยุคปัจจุบันที่มีลำโพงเปล่งเสียงเพลงได้ตามใจคอยสร้างความครื้นเครงแล้วอะไรกันที่จะเป็นสีสันของการสังสรรค์ครั้งนี้?คำตอบคือการสนทนาเรื่องราวเรื่อยเ