Todos los capítulos de พาพระเอกมาเป็นตัวร้าย: Capítulo 41 - Capítulo 50

 ณ สำนักงานฮันเตอร์ซึ่งมีเหล่าผู้จำกัดภูตเดินทางมาบันทึกภารกิจ เครื่องแบบโทนสีทมิฬที่สวมใส่กันนั้นมีความคล้ายแต่ก็ต่างกันไปตามความสะดวกของการจัดสรร เสียงพูดคุยเป็นบรรยากาศอันปกติของสถานที่แห่งนี้ ไม่นานบานประตูก็เปิดเข้ามาพร้อมปรากฏฮันเตอร์หนุ่มผู้หนึ่งไอออนย่ำเท้าเดินเข้ามาอย่างเคยชินโดยระหว่างทางก็มีเหล่าฮันเตอร์กล่าวทักทายบ้าง เพราะอย่างไรก็ตามฮันเตอร์ทุกๆ คนต่างก็ทำหน้าที่ในพื้นที่ใกล้เคียงกัน จึงสามารถเห็นหน้าได้จนชินตา“ไอออนริส โรเดนเวอร์เขารอนายอยู่ที่ห้องประชุมน่ะ”“วันนี้มีประชุมด้วยเหรอครับ?”“ไม่รู้สิ คนในกลุ่มบอกว่าเป็นประชุมด่วน เมื่อกี้เห็นวิ่งเข้าไปกันให้วุ่นเลย”“ขอบคุณที่บอกครับ”ไอออนรับรู้สาส์นจากฮันเตอร์ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีมา จึงไม่รอนานช้าที่จะจัดการกิจตัวเองให้เสร็จเสีย เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ซึ่งมียานรัมประจำอยู่ เธอก็ส่งยิ้มอ่อนละไมมาให้ดั่งเช่นทุกครั้ง “วันนี้คุณน่าจะยุ่งเหมือนเคยสินะคะ” หญิงสาวว่าพลางยื่นใบบันทึกภารกิจแนบกับกระดานส่งให้พร้อมปากกา“ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองว่างเลยนะ”“

 ‘เมื่อวานผมได้ลองถามอะไรหลายๆ อย่างกับเบนจามินดู เธอเป็นคนที่มาจากโลกปัจจุบันเหมือนผม พิเศษหน่อยคือเธอมีพลังตาทิพย์อะไรสักอย่าง ไม่แน่ใจว่ามันเป็นพลังแบบไหน เพราะฟังเฉยๆ มันนึกภาพลำบาก แต่เท่าที่เบนจามินอธิบายมาพลังนี้ทำให้เธอเห็นความทรงจำทั้งหมดของเป้าหมายที่ต้องการจากส่วนไหนก็ได้ของความทรงจำ เหมือนกับที่เธอรู้ว่าผมเป็นใครเพราะเธอใช้พลังตาทิพย์’‘ถ้านี่เป็นโลกเทคโนโลยีก้าวหน้า พลังเธอก็ไม่ต่างอะไรจากพวกแฮกเกอร์ ดังนั้นการที่เบนจามินกำลังเผชิญหน้ากับสถานการณ์ทางการเงินย่ำแย่และหาที่พักอาศัยไม่ได้ ประจวบเหมาะกับพลังแบบนี้อีก แน่นอนว่า…’‘ผมเลยตัดสินใจให้เธอเดินทางกับเรา’ ตึง!“นายนึกยังไงถึงพาบิทเทอมาด้วยเนี่ย!?”เบนจามินตะเบ็งเสียงพร้อมกับเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าตระหนก เมื่อเขาหันไปมองก็รู้เลยว่าเธองวยงงเอาหนัก คงมีแต่คำถามเต็มหมดในหัว “ไร้มารยาทนะหล่อน เปิดประตงประตูไม่บอกไม่เคาะแบบนี้ไม่ดีนะ” คาเลนทำเสียงเล็กแหลมดัดจริตใส่พร้อมกับยิ้มกวนกลับ หญิงสาวขมวดคิ้วอ้าปากค้างให้กับคำพูดกวนประสาทนั้น

แสดงสปอยล์ TW :: Animal Death (สัตว์ตาย)    เฮือก!?ชายหนุ่มผมขาวจางหอบหายใจพร้อมกับยกมือกุมอก คาเลนที่ขี่ม้าขนาบข้างระหว่างเดินทางในป่าไม้ที่เงียบสงัดนี้ สังเกตเห็นได้ว่าท่าทางอีกคนแปลกไป จึงออกปากถามพร้อมกับเอื้อมมือวางไว้บนหัวไหล่อีกฝ่าย “บิทเทอ?” ‘อะไรน่ะ? เมื่อกี้เขาหายใจเหมือนคนจะตายยังงั้นแหละ?’ “อั่ก…”“บิทเทอ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ฉันยังไม่ได้เตรียมโลงศพให้นายเลยนะ เพราะงั้นตอนนี้ความตายไม่ต้อนรับนายหรอก หายใจเข้าลึกๆ แล้วอยู่กับฉันต่อซะ! เข้าใจไหม? หวานใจของฉัน”“แกยังจะมีอารมณ์มาตลกอีกเหรอ?”คุณพระเอกหันมาแยกเขี้ยวใส่อย่างหัวเสียที่ตัวเขาเจ็บแทบตาย แต่ไอ้คนข้างๆ กลับเอาแต่พูดเหมือนจะปลอบก็ไม่ใช่ จะเล่นตลกก็ไม่เชิง เมื่อสายตาทั้งสองคนสบกันเท่านั้น บิทเทอจึงได้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นกังวลของคาเลน“ยังไงเดี๋ยวก็ใกล้มืดแล้ว เราหาที่ตั้งแคมป์กันหน่อยแล้วกัน”

 “พัฒนาการ?”บิทเทอพูดทวนพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย คาเลนซึ่งขี่ม้าขนาบข้างฝั่งขวายิ้มแฉ่งออกมา นานแค่ไหนกันที่เขาไม่ได้เห็นการตอบสนองเช่นนั้นของคุณพระเอก ฮันเตอร์ผู้เสพติดการล่าภูตมักจะตั้งคำถามสืบเสาะเก็บเกี่ยวข้อมูลรอบข้างหากว่ามีเวลา“ใช่ ตอนนี้เหมือนมันจะโตขึ้นแล้ว น่าจะดูดซับคำสาปเข้าไปมากพอจนตอนนี้มันพูดได้ละแหละ”“กลายเป็นหมาพูดได้เนี่ยนะ?”คุณพระเอกว่าแล้วปรายตามองภูตที่มีรูปลักษณ์คล้ายหมาร็อตไวเลอร์ ใบหน้าเบือนมองเห็นเบนจามินที่กำลังคุยกับนั่มนั่มอย่างสบายคารม ไม่ต่างอะไรจากการที่คนสองคนคุยกัน หน้าคุณพระเอกนิ่งแต่ปากอ้าออกด้วยความตะลึงงัน คาเลนที่เห็นการตอบสนองนั้นก็ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาแล้วยื่นนิ้วไปเขี่ยให้มุมปากอีกฝ่ายยกขึ้นจนเหมือนยิ้มอยู่“ทำบ้าอะไร?”บิทเทอหันกลับมองตาขวางใส่ คาเลนเอียงหัวยิ้มตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน“ตลกหน้านายน่ะ”“...”“ไม่พอใจเหรอ?”คุณพระเอกเพ่งนัยน์ตาสีฟ้ามองมาอย่างเอาเรื่อง คาเลนคงรอยยิ้มเอาไว้ซ้ำยังเปลี่ยนจากดันมุมปากเป็นจิ้มแก้มขาวเนียน บิทเทอคว้าจับข้อมือก่อ

 “ปล่อยพวกเขาไว้แบบนั้นจะไม่เป็นไรจริงเหรอ?”ขณะควบม้าเดินทางไปตามผืนป่ากว้างในยามเกือบบ่าย เบนจามินก็พูดเสียงอ่อนอย่างเป็นกังวล หลังถูกบังคับแยกจากทั้งสองชายหนุ่มโดยม่านเวทที่ตั้งตะหง่านขึ้นขวางกั้นไว้ จำเป็นต้องให้คุณพระเอกและนายตัวร้ายอย่างคาเลนเดินทางไปทำลายศิลาแห่งดิสเมย์กันเองอย่างช่วยไม่ได้“ไม่เป็นไรหรอกครับ”“ทำไมถึงแน่ใจนักล่ะ?” เบนจามินถามกลับก่อนจะพลันถอนลมหายใจออกมาทันที เพราะคำถามที่เธอกล่าวออกไปนั้นมีคำตอบพร้อมอยู่แล้ว ‘ลืมไปได้ยังไงกัน ราวินออกจะเคารพรักภักดีหมอนั่นขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะไม่ไว้ใจในคำสั่งคาเลนอยู่แล้ว ไม่น่าถามอะไรที่มันโชว์โง่เลยเรา’ “ถามได้สิ้นคิดจริงๆ”คิดตำหนิตัวเองยังไม่ทันจะจบก็ถูกหมาพูดได้อย่างนั่มนั่มซ้ำเติม ตั้งแต่เดินมาเธอเพิ่งค้นพบว่าไอ้หมาตัวนี้ค่อนข้างจะปากเสียเลยเดียว เธอได้แต่นึกอิดออดก่อนสักพักกระแสความคิดจะถูกขัดโดยเสียงทุ้มต่ำของอัศวิน“แล้วคนที่เราต้องตามหาคือใครเหรอครับ”พอถูกถามก็เป็นการเตือนสติให้หญิงสาวนึกได้ว่าตลอดทางยังไม่ได้บอกเป้า