Lahat ng Kabanata ng เฟิ่งหวง [鳳凰]: Kabanata 91 - Kabanata 100

ขณะที่ภายนอกมีการเคลื่อนไหววุ่นวายมากมาย ยามนี้คนที่เป็นเหตุของเรื่องใหญ่ทั้งหมดกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่ ร่างกายช่วงบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นบาดแผลและร่องรอยฟกช้ำบางส่วนที่ผ้าพันแผลไม่อาจซ่อนเร้น ใบหน้าของเขาซีดขาว เส้นผมดำขลับปล่อยยาวยุ่งเหยิง นัยน์ตาเรียวหรี่มองบุรุษที่อ้างตัวว่าเป็นหมอที่จักรพรรดิเชิญมาด้วยองค์เองซึ่งกำลังตรวจชีพจรให้เขา ครั้นอีกฝ่ายรับยาจากจี๋ซางยื่นมาให้ จมูกโด่งเป็นสันจึงย่นเล็กน้อยท่านหมอผู้นี้มองผิวเผินอายุมิได้แตกต่างจากเขา ทว่าท่วงท่าและกลิ่นอายรอบกายกลับให้ความรู้สึกถึงความหยิ่งยะโสเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อยามที่เขาเหลือบตามองคนไข้ ราวกับสายตาของผู้อาวุโสที่มองเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างไรอย่างนั้น กระทั่งองค์จักรพรรดิซึ่งยืนมองอยู่เงียบๆ ก็ยังไม่กล้าขัดจังหวะเขา ความเกรงอกเกรงใจนี้ให้ความรู้สึกผิดปกติยิ่ง“จื่อเว่ย ยา...” จักรพรรดิตรัสเสียงเข้ม ทำให้ชายหนุ่มรับถ้วยยามาอย่างกล้ำกลืน“ยาชนิดนี้ลูกไม่เคยดื่ม รสชาติไม่ได้เรื่อง เปลี่ยนเป็นเทียบยาปกติมิได้หรือ”เขาเหลือบมองพระบิดา ทว่าจักรพรรดิกลับถลึงพระเนตรใส่อย่างดุดัน “ดื่มยา”ใบหน้าของจื่อเว่

เนื่องจากว่าหลังจากเปิดเผยตัวเอง จ้าวลั่วเอินที่มีโจทย์เก่าอยู่ไม่น้อยจึงต้องออกจากวังหลวงแคว้นสู่โดยใช้เส้นทางอื่นหลานอวี่รู้สึกว่าจ้าวลั่วเอินมีความสามารถบางอย่างที่บอกไม่ถูก เขามองไม่ออกว่านางรู้วรยุทธ์ถึงขั้นไหน แต่ด้วยสัญชาตญาณแล้วเขารู้ว่าต้องมีความสามารถบางอย่าง เพียงแต่นางไม่เคยเปิดเผยความสามารถนั้นออกมา กระทั่งเขายังคิดว่านางอาจสามารถหนีออกไปได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องบอกเสียด้วยซ้ำ ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางเดินเข้ามาในตำหนักขององค์หญิงเซียนอวี่ นางก็แจ้งเจตจำนงอย่างชัดเจนแล้วว่าต้องการสมบัติประจำแคว้นที่สู่หวางตั้งไว้เป็นของรางวัล ราวกับว่าสิ่งของชิ้นนั้นสำคัญเสียยิ่งกว่าเงินรางวัลหลายหมื่นตำลึงทองเพราะนางเสนอเพียงว่านางจะขอรับแต่เพียงสมบัติชิ้นนั้น ส่วนเงินทองทั้งหมดแปลงเป็นยาและเสบียง แล้วให้สำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นรับหน้าที่ในการขนส่งไปยังค่ายของผู้ลี้ภัย เพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนจากสงครามในสามเหลี่ยมซีเป่ยเรื่องนี้ทำให้หลานอวี่ประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่านางจะทราบข่าวเกี่ยวกับการต่อสู้ที่เกิดขึ้นที่ดินแดนซีเป่ยถึงแม้ว่าเขาจะคิดว่านางเป็นนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่ในเสี้ยว

เมื่ออยู่กันสองคน สีหน้าของจ้าวลั่วเอินก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา นางประคองฝูซินไปที่เก้าอี้ กล่าวเสียงเข้มว่า “คิดไม่ถึงว่าไท่จื่อของเจ้าจะใจร้อนขนาดนี้ หากฉู่หนานกงไม่แอบเข้าไปในวัง ข้าคงไม่รู้ว่าเจ้าจะมาถึงเร็วขนาดนี้”ได้ยินจ้าวลั่วเอินบ่นฝูซินก็รู้สึกว่าตัวเองมีพวก นางยิ้มเย็นก่อนจะกล่าวสำทับ “ข้ากลายเป็นคนตาบอดที่ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่คนเดียว”เมื่อจับได้ถึงความขุ่นเคืองในน้ำเสียงจ้าวลั่วเอินก็รีบปลอบสหายทันที “อย่าคิดเช่นนั้น ข้าเองก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งในแผนการ หากจะกล่าวอาจต้องย้อนไปถึงตอนที่บิดาของเจ้าพบกับจักรพรรดิและอาจารย์ของข้า”ท่าทางของจ้าวลั่วเอินเต็มไปด้วยความลึกลับ นางเปิดล่วมยา หยิบเอาเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาแล้วกล่าวว่า “เจ็บหน่อยนะ”ฝูซินพยักหน้า ขณะที่ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นพล่านจากปลายนิ้ว นางหลับตาชั่วครู่ อาศัยที่จ้าวลั่วเอินกำลังใช้ขวดหยกรองโลหิตของนางถามรายละเอียด “สรุปแล้วเรื่องเป็นมาอย่างไร เหตุใดจึงไม่อยากให้ข้าทราบเรื่อง หรือเห็นว่าข้าเป็นสตรีไม่ได้เรื่องกันหมดแล้ว”“มิกล้าๆ” จ้าวลั่วเอินรีบปฏิเสธ นางเก็บขวดหยกแล้วรีบห้ามเลือดให้ฝูซิน กล่าวต่อไปว่า “อันที่จริงเรื่อง

เมื่อกลับถึงตำหนักขององค์หญิงเซียนอวี่ หลานอวี่ก็เร่งเร้าให้นางรีบรักษา จ้าวลั่วเอินมุมปากกระตุกเป็นระยะ ทว่าเห็นแก่ที่สหายรักของนางจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงน่ารำคาญของเขา เปิดจุดลมปราณทั้งหมดขององค์หญิงเซียนอวี่เพื่อให้นางค่อยๆ ฟื้นตัว ก่อนจะใช้โลหิตของฝูซินเป็นกระสายยาเพื่อเสริมฤทธิ์ของสูตรยาลึกลับที่มีเพียงนางกับอาจารย์ที่รู้แน่นอนว่าหลานอวี่จับตามองนางทุกฝีก้าว นางทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เขาที่วันๆ ไม่ทำอะไรมองให้เต็มอิ่ม ทุกขั้นตอนในการเตรียมยานางไม่ปริปากแม้สักคำ กระทั่งช่วงแห่งการตระเตรียมส่วนผสมของยานางก็เป็นคนทำเองทั้งหมด แม้แต่หมอหลวงก็ไม่มีสิทธิ์สอดส่ายสายตาดู เพราะนางอ้างว่าเรื่องนี้เป็นสูตรยาลับ ปรมาจารย์ผู้สอนสั่งหวงวิชาเป็นอย่างมาก ห้ามมิให้ผู้อื่นเรียนรู้เป็นอันขาดหารู้ไม่ว่าห่างไกลจากแคว้นสู่ไปหลายหมื่นลี้ ปรมาจารย์ที่นางอ้างถึงป่านนี้ก็ยังจามไม่หยุดใช้เวลาเตรียมยาสามวันสามคืนโดยที่ไม่หลับไม่นอน แม้กระทั่งหลานอวี่ก็ยังยอมแพ้ต่อความง่วงงุนในที่สุด หลังจากปั้นยาลูกกลอนได้สามเม็ด ซึ่งมีลักษณะคล้ายไข่มุกสีดำขนาดเท่าปลายนิ้วชี้ ซึ่งเป็นยาที่มีความบริสุทธิ์เท่าที่นางสาม

ตั้งแต่ที่ฝูซินมีอาการแพ้ท้องเพราะขุ่นเคืองจื่อเว่ย ด้วยเหตุที่เข้าใจว่าเขากำลังหลงใหลเหลียงตี้คนใหม่ หลังจากนั้นมาสุขภาพของนางก็มิได้มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นเพียงแต่จะฝันถึงลานบวงสรวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเช่นนี้ไม่จางหาย กระทั่งจ้าวลั่วเอินปรุงยาที่ได้จากตำรับยาซึ่งอ้างกันว่าเป็นสมบัติประจำแคว้นสู่ หลังจากนั้นมานานก็นอนหลับสนิทโดยไม่ฝันอะไรอีกเลยในเดือนที่สองของการพักอาศัยอยู่ในสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นสาขาเมืองถี่ซิน ซีจื่อหลางก็เข้าพบนางพร้อมกับข้อมูลที่นางเคยถามทิ้งไว้สถานที่ที่มีป่าไผ่กว้างราวสิบลี้ฝูซินอ่านข้อมูลที่ซีจื่อหลางรวบรวมมาให้โดยมิได้อธิบายว่าเพราะเหตุใดนางจึงต้องการทราบ เมื่อข้อมูลทั้งหมดผ่านตาเรียบร้อยแล้ว นางก็เลื่อนสายตาไปยังแผนที่เก้าดินแดนซึ่งมีรายละเอียดของเมืองต่างๆ ซึ่งถูกบันทึกไว้มีป่าไผ่ขนาดใหญ่เพียงสามที่ เมืองตงหยวนทางทิศใต้ของแคว้นเว่ย เมืองหลิงซีทางทิศใต้ของแคว้นปาและสถานที่สุดท้ายซึ่งมีความเป็นไปได้มากที่สุด ชายแดนเมืองเจินตูฝูซินใช้ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังเส้นทางหลัก เอ่ยถามซีจื่อหลาง “นี่เป็นเส้นทางเคลื่อนย้ายผู้อพยพหรือไม่”ซีจื่อหลางมองตามปลายนิ้วด้วยความปร