Lahat ng Kabanata ng เฟิ่งหวง [鳳凰]: Kabanata 61 - Kabanata 70

อากาศปลายวสันต์เริ่มร้อนขึ้นทีละน้อย ช่วงเวลากลางวันยาวนานขึ้นทุกที หลังจากฉงเยว่ไท่จื่อพร้อมองครักษ์และผู้ติดตามจำนวนหนึ่งเข้าไปในส่วนของเรือนฝูกง ราวครึ่งชั่วยามก็ออกมาพร้อมกับหวงไท่จื่อเฟยของพระองค์ด้วยอารมณ์ชื่นมื่นหากแต่ความสุขที่อบอวลในอากาศนั้นช่างเบาบางและจางหายไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เมื่อปลายเท้าสัมผัสกับพื้นศิลาที่ปูบนทางเดินยาวในตำหนักจื่อเยว่ พลันพบกับคนที่ไม่เคยคุ้นรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้วใบหน้าหวานซึ้งของสตรีนางหนึ่งมองมายังคนทั้งสองอย่างรอคอย เหลียงตี้คนที่สองของจื่อเว่ย…มิ่งจูสตรีรูปร่างอรชร เอวคอดประดุจกิ่งหลิวลู่ลม สวมอาภรณ์ต้าฉินได้อย่างกลมกลืนและถูกกาลเทศะ โฉมงามนางนี้งดงามอ่อนหวานประดุจบัวหิมะที่แสนบอบบาง เรียวคิ้วโก่งดุจคันศร ดวงตาสีน้ำหมึกเป็นประกายสุกใสดั่งกวางน้อยที่ไร้เดียงสา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน อันเป็นรอยยิ้มที่อาจเคยพิฆาตใจชายมานักต่อนักปรากฏต่อหน้า ช่างเป็นความงามที่ชวนกระชากวิญญาณผู้คนนักฝูซินมองนาง พลันรู้สึกใจสั่นไปกับลางสังหรณ์บางอย่างของตนเสียแล้ว“มิ่งจูเพิ่งมาใหม่ ไม่รู้ทิศทางในตำหนัก มารบกวนไท่จื่อและหวงไท่จื่อเฟยเช่นนี้ ต้องขอประทานอภัย

นางรำจากแดนตะวันตกทั้งสามนางหน้าตางดงาม องค์เอวอรชรดุจกิ่งหลิวเคลื่อนไหวเข้ากับจังหวะดนตรีอันเร่าร้อนจนอาภรณ์น้อยชิ้นสะบัดพลิ้วประหนึ่งผีเสื้อเริงระบำ วิญญาณของบรรดาวาณิชทั้งหลายพานหลุดลอยไปกับเงาวูบวาบท่ามกลางแสงสลัวรางบนเวทีนั้นทว่านางกลับเบื่อยิ่ง ทั้งเบื่อ ทั้งง่วงนอน ทั้งขนลุกขนชันเป็นระยะกับสายตาของนายท่านฝูซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามน่าชังนัก!เทพแห่งโชคลาภเป็นพยาน เว่ยหวางฝูเจี้ยนว่างจนไม่มีอะไรทำจริงๆ แล้ว หากว่าการชุมนุมวาณิชในวันนี้ไม่สำคัญต่ออนาคตของตระกูลจ้าวในแคว้นเว่ย ต่อให้บิดาจับนางส่งเข้าไปเป็นคนรับใช้ในตำหนักของธิดาเทพ นางก็จะไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อยคนอย่างจ้าวลั่วเอิน ชีวิตนี้นอกจากเม็ดเงินในคลังตระกูลจ้าว และการสร้างชื่อเสียงในฐานะของพระโพธิสัตว์เดินดินแล้ว การแต่งงานคือสิ่งที่นางไม่ต้องการเลยแม้แต่น้อย ทว่าเมื่อคิดถึงกำไรที่จะสูญเสียไปหากนางไม่ทันข่าวสารในแวดวงการค้า จ้าวลั่วเอินจึงได้ใจเย็นลงบ้าง นับหนึ่งก็เงินหนึ่งตำลึง นับสองก็เงินสองตำลึง นับสาม นับสี่…เว่ยหวางมองนางด้วยสายตาเช่นนั้นอีกแล้ว!ปึ้ก!“นายหญิงจ้าว มีอะไรหรือ” นายท่านเว่ยเอ่ยถามเสียงขรึม ราวกับว่าทุกปฏิก

ฝูซินถูกสั่งห้ามมิให้ออกนอกวังหลวง นางจึงหาโอกาสเดินเล่นในอุทยานเพื่อใช้ความคิด บรรยากาศสงบเงียบในสถานที่ซึ่งงดงามประหนึ่งสรวงสวรรค์นั้นชวนให้ผู้คนผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าที่ซุกซ่อนภายในจิตใจนัก ขณะเดียวกันก็ทำให้ความคิดมากมายของนางล่องลอยไปยังที่ไกลแสนไกลจะดีสักเพียงไหนหากนางสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีอยู่ในโลกภายนอก ควบม้าทะยานไปทั่วหล้า ชมเขาเขียวธารใสที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตาน่าเสียดายที่เป็นเพียงความคิดฟุ้งซ่าน เพราะท้ายที่สุดแล้วนางก็ยังอยู่ตรงนี้ ยืนอยู่ในอุทยานของวังหลวงแคว้นต้าฉิน ทิวทัศน์งดงามเพียงใด ก็เป็นเพียงโลกในกรงขังขนาดใหญ่เท่านั้น“ในบทกวีสี่ฤดูกาล เฟยฉางกล่าวว่า แม้กระทั่งใบไม้ก็ยังปรารถนาที่จะมีอิสระจากต้นของมัน เสียงรำพันของคนผ่านการเป่าใบไม้ ฟังไปแล้วคล้ายกับเสียงทอดถอนใจของหญิงสาวนัก ข้าขบคิดมาหลายปี พลันนึกขึ้นได้ว่าหงส์ฟ้าที่ได้รับอิสระมาตั้งแต่เกิด มิอาจอาศัยอยู่บนต้นอู่ถงได้ตลอดไป”ฝูซินตื่นจากภวังค์ ไม่ไกลนักฉู่หนานกงกำลังนั่งตกปลาในสระ นางไม่รู้ว่าเขามาถึงตั้งแต่เมื่อใด ทว่าท่าทางอันเรียบง่ายประดุจเทพเซียนนั้นกลมกลืนไปกับธรรมชาติรอบตัวอย่างยิ่ง ใบหน้า

“เป็นไปไม่ได้ ข้ากินยาที่เจ้าให้มาตลอด เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้!”“พระอาทิตย์ยังต้องขึ้นทางทิศบูรพาและตกทางทิศประจิม หญิงสาวยังต้องแต่งงานฉันใด ร่วมหอกับสามีก็มีโอกาสตั้งครรภ์ได้ทั้งนั้น ยาของข้าแค่ป้องกันได้ในระดับหนึ่ง ความเป็นไปได้หนึ่งในร้อยก็ยังคงมีความเป็นไปได้ มิน่าเล่าช่วงนี้เจ้าถึงหงุดหงิดง่ายถึงเพียงนี้”กล่าวจบจ้าวลั่วเอินก็ป้องปากหัวเราะเบาๆ มองหน้าบูดบึ้งของสหายสนิทด้วยแววตาพราวระยับ นางกวาดสายตามองนางกำนัลคนสนิทของฝูซินที่ดวงตาดำคล้ำเพราะอดหลับอดนอน ทั้งเส้นเลือดในตายังแดงก่ำ รอยยิ้มในแววตาของนางก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นางคลี่พัดแล้วโบกอย่างอิ่มอกอิ่มใจ มีอารมณ์สาธยายต่อ“ยาของข้ามีฤทธิ์ปรับสมดุล สามารถระงับภาวะการตั้งครรภ์ได้ก็จริง แต่ถ้ากินมากเกินไปก็อาจทำให้ฤทธิ์ยาอ่อนลง เห็นได้ชัดว่าไท่จื่อของเจ้าขยันขันแข็งเป็นอย่างยิ่ง”ฝูซินมองรอยยิ้มมีเลศนัยของสหาย หางตากระตุกยิก มือทั้งสองข้างชื้นเหงื่อ หากว่ามิได้นั่งพิงเสาเตียง นางคงต้องหงายหลังเป็นลมไปแน่ๆ“สวรรค์ต้องการกลั่นแกล้งข้าเป็นแน่ ถึงกับให้ข้ามีลูกให้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผู้นั้น” นางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน โทสะในอกยากระงับ สับสน

ฝูซินขมวดคิ้ว “หอคณิกานับว่าเป็นแหล่งข่าวกรองชั้นยอด แม้จะไม่เท่าโรงเตี๊ยมมังกรฟ้า แต่ก็นับได้ว่าเป็นสถานที่ที่สามารถแลกเปลี่ยนข่าวกรองได้อย่างอิสระ เพราะเหล่าคณิกามิได้มีความสามารถในการป้องกันตัว การปกปิดความลับจึงเป็นไปได้มากว่าง่ายดายกว่าสถานที่แบบอื่น แต่เพราะเหตุใดจูเหอจื่อถึงกลายเป็นสุดยอดแหล่งข่าวกรองเล่า ซ้ำยังทำเป็นกิจจะลักษณะ ราวกับกำลังท้าทายอำนาจของกลุ่มอิทธิพลในที่มืด”“ข้าลืมเล่าถึงลักษณะของสถานที่นี้สินะ จริงอยู่ว่าตำนานเหล่านั้นอาจจะเป็นเรื่องเหลวไหลที่ผู้คนเสริมแต่งเพื่อความสนุกสนาน แต่ความจริงแล้วจูเหอจื่อมีคุณสมบัติในการเป็นสถานที่แห่งข่าวกรองอย่างแน่นอน ต้องกล่าวถึงฉากหน้าของจูเหอจื่อ สถานที่แห่งนี้เป็นที่ซึ่งบรรดาชายหญิงจากตระกูลสูงศักดิ์ใช้นัดพบกันโดยไม่ผิดจารีต ขอเพียงมีคุณสมบัติเหมาะสมก็สามารถผ่านเกณฑ์ที่กำหนดได้ ชั้นหนึ่งจะเป็นส่วนลงทะเบียนเพื่อระบุคุณสมบัติของผู้ที่ต้องการสนทนา ในนั้นจะต้องระบุรายละเอียดทั้งหมดที่จำเป็น อุปนิสัยใจคอ ความชอบ สถานะทางสังคม การศึกษา ความสามารถ สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้บรรดาชายหนุ่มหญิงสาวได้พบเจอกับคู่สนทนาที่ถูกคอกับตนเอง หลังจากลง