Lahat ng Kabanata ng เฟิ่งหวง [鳳凰]: Kabanata 81 - Kabanata 90

เส้นทางในสุสานราชวงศ์ค่อนข้างซับซ้อน แม้ซีจื่อหลางที่เคยเข้ามาพร้อมกับจื่อเว่ยเองก็ยังต้องใช้เวลาสักพักเพื่อตรวจสอบว่าทางใดที่ถูกต้องกลิ่นอับตลอดเส้นทางชวนอึดอัดและน่าปวดหัวอยู่บ้าง ทว่าฝูซินรู้สึกว่าเส้นทางต่างๆ มีรูปแบบที่คุ้นตามาก ขณะที่ฝีเท้ายังก้าวเดินไม่หยุด ในที่สุดนางก็หยุดชะงักกับที่“เดี๋ยวก่อน”ซีจื่อหลางหันหลังกลับ “มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ทางที่นี่คุ้นตามาก รูปแบบคล้ายกับสุสานราชวงศ์ในแคว้นเว่ยไม่มีผิด”กลีบปากบางเม้มแน่นอย่างครุ่นคิดซีจื่อหลางนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เสี่ยวหลันกับหว่านเอ๋อร์ได้แต่มองนางอย่างไม่เข้าใจ“ช่างเถิด เดินทางต่อได้แล้ว” ในที่สุดนางก็ออกปาก ขณะที่แววตาลังเลเล็กน้อยนางจะไม่คุ้นได้อย่างไร จำได้ว่าบรรพบุรุษของช่างฝีมือในแคว้นเว่ยล้วนแล้วแต่เคยช่วยเหลือต้าฉินสร้างสุสานราชวงศ์มาแล้วทั้งสิ้น ภูมิปัญญาดั้งเดิม หลักการปลูกสร้าง อ้างอิงจากลมและน้ำ[1]ล้วนคล้ายคลึงกันเป็นอย่างยิ่งเรื่องภูมิปัญญาด้านอื่น ฝูซินมิกล้าอวดอ้างว่าแคว้นเว่ยก้าวนำแคว้นอื่น ทว่าหากเป็นเรื่องศาสตร์ของชัยภูมิ การทหาร การทำนาย แคว้นเว่ยถือเป็นถิ่นกำเนิดปรมาจารย์ทางด้านนี้น่าแปลกคือการสร้า

ในการต่อสู้จริง ดาบกระบี่ไร้นัยน์ตา มือไม้ไม่อาจรั้งคืนได้ ครั้นมีคนกลุ่มใหม่พุ่งมาขัดขวางทั้งยังมีฝีมืออันยอดเยี่ยม กลุ่มนักฆ่าที่เหลืออยู่ไม่มากก็เริ่มเกิดความระส่ำระสายชายคนที่อยู่ด้านหน้าสุดถูกฉู่หนานกงเข้าปะทะโดยตรงจนถอยกรูดไปหลายก้าว ประกายตาอำมหิตไหววูบชั่วขณะ คนผู้นั้นกัดฟัน รั้งฝีเท้าเพื่อคิดจะล่าถอยฉู่หนานกงไม่ปล่อยโอกาสให้พวกมันฉวยโอกาสนั้นได้ กระบี่คมสะท้อนแสงจันทร์สีเงินยวง รังสีฆ่าฟันรุนแรงเสียจนแม้กระทั่งคนที่อยู่หลังพุ่มไม้ก็ยังสัมผัสได้ฝูซินเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด หลังจากเหตุการณ์อันน่ารังเกียจครั้งนั้น นางได้พบเจอเขาบ้างบางครั้งบางคราว แต่มิอาจใกล้ชิดสนิทสนมดังเช่นกาลก่อน เวลาผ่านไปไม่กี่ปี ชายหนุ่มคนนั้นเติบโตจนนางจำไม่ได้แล้วหากเทียบว่าฉู่หนานหลางเป็นยอดกระบี่ที่เปล่งประกายคมกล้าในแคว้นฉู่ ยามนี้ฉู่หนานกงก็คงเปรียบได้กับกระบี่คมกล้าที่งำประกายภายใต้รัศมีของพี่ชายตลอดมาเพราะไม่เคยมีสักครั้งที่แหล่งข่าวกรองของนางจะได้รับข้อมูลว่าฉู่หนานกงมีวรยุทธ์ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ทุกคนต่างก็ทราบดีว่าในอดีตนั้นฉู่หนานกงอาจจะกลายเป็นเมล็ดพันธุ์ที่มีอนาคตไร้ขีดจำกัด แต่หลังจากเหตุการ

“ท่านทำให้ข้าประหลาดใจได้เสมอ” ฝูซินกล่าวเสียงเรียบนางเปิดการสนทนาก่อนในที่สุด ดังที่คิดได้ว่าตอนนี้มิใช่เวลาที่จะรื้อฟื้นเรื่องเก่า หากซีจื่อหลางไม่บอกว่ามีปัญหา นางจะถือว่าสิ่งที่จื่อเว่ยกระทำไปคือสิ่งที่เขาคิดมาว่าดีแล้วยามนี้นางสามารถเชื่อใจคนได้ไม่มาก หวังเพียงว่าบุรุษที่นั่งตรงข้ามนี้ จื่อเว่ยมิได้ดูเขาผิดไป“กระทำการสักอย่าง จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แววตาไร้คลื่นอารมณ์ “ดึกแล้ว กินอะไรแล้วเตรียมตัวเข้านอนเถิด พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า”ยิ่งฟ้าสว่างเท่าไร การเดินทางของพวกเขาย่อมเป็นจุดสนใจ ยามนี้จะหนีไปทางอื่นนอกจากจะเสียเวลา ยังเสี่ยงต่ออันตรายจากกับดักที่ติดตั้งบริเวณชายแดนของพวกโจรป่า เส้นทางหลักแม้จะเสี่ยงต่อการปะทะกับกลุ่มคนเดิม แต่ก็ง่ายต่อการโต้กลับเช่นกัน เนื่องด้วยแต่ละคนล้วนมีฝีมือเชิงยุทธ์ การเดินทางจึงสะดวกกว่ามาก“ข้ารู้ว่าท่านจะไม่ยอมพูดอะไร สิ่งนี้จะเรียกว่าบุญคุณหรือไม่”เขาไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มบางๆ“เสี่ยวเอ้อร์ นำเอาหารมา”หากเปรียบเทียบจื่อเว่ยเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ฉู่หนานกงก็เป็นแมวเจ้าเล่ห์ที่ขี้เกียจตัวหนึ่ง นางไม่เชื่อว่าเขาไม่

เดินทางเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็เข้าสู่เขตเมืองหลวงของแคว้นสู่ตลอดทางพวกนางถูกลอบโจมตีไปสามครั้ง ครั้งแรกถูกโจรขี่ม้าลอบจู่โจม ทว่าเคราะห์ดีที่พบเจอคนจากสำนักคุ้มภัยที่เพิ่งเดินทางกลับช่วยไว้ได้ทัน ครั้นได้สนทนากันก็ทราบว่าเป็นคนจากสาขาย่อยของสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นที่ตั้งอยู่ในเมืองถี่ซิน ฝูซินไม่อยากเปิดเผยตัวตน ฉู่หนานกงจึงแจ้งว่าทั้งคู่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติซึ่งตั้งรกรากอยู่ที่แคว้นสู่ คนจากสำนักคุ้มภัยเห็นว่าพวกนางมาจากต้าฉิน จึงมีความรู้สึกดีเกิดขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ามีบุรุษเพียงสองคนไม่สามารถมอบความปลอดภัยให้แก่สตรีทั้งสามได้ สุดท้ายคนทั้งหมดจึงได้ร่วมทางกันการลอบโจมตีอีกสองครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย คนจากสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นบังเกิดความสงสัยตามสัญชาตญาณ โดยเฉพาะผู้นำในครั้งนี้คือสวีเซิง ซึ่งแนะนำตัวว่าในอดีตเขาเป็นจอมยุทธ์ที่พเนจรไปทั่ว ภายหลังแต่งงานกับสตรีแคว้นฉู่ก่อนจะเข้าสู่สำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋น สัญชาตญาณเขาย่อมเฉียบคมกว่าคนอื่นๆ กระนั้นแล้วข้อสงสัยก็คล้ายกับมีน้ำหนักไม่มากพอ เพราะรถม้าที่คนทั้งห้าโดยสารเป็นรถม้าที่มีความแข็งแรงเป็นพิเศษ คนธรรมดาไม่สามารถมีได้ ก็คิดว่าโจรชั่ว

เมื่อแรกสร้างอาณาจักร บ้านเมืองมีความเปราะบางอย่างยิ่ง การเสริมหยินเพื่อรักษาสมดุลก็เพื่อทำให้บ้านเมืองเกิดความมั่นคงยิ่งขึ้น ขณะเดียวกันบรรดาองค์ชายต่างก็มาจากคนต่างสกุล ความปรองดองยากนักจะสร้างขึ้นมาได้ ตำแหน่งรัชทายาทแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่แต่ละสกุลต่างก็ปรารถนา ทว่าจื่อเว่ยฉลาดหลักแหลมตั้งแต่รู้ความ สัญชาตญาณที่มีคือการไวต่อความรู้สึกของคนรอบข้างยิ่งเป็นคนที่ไวต่อความรู้สึก ก็ยิ่งกลายเป็นคนที่มีความคิดซับซ้อน เพื่อมิให้ตนเองเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ในราชวงศ์ เขาจึงวางตนห่างเหินกับคนทุกคน ไม่เว้นแม่แต่องค์ชายผิงอันซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆเมื่อศัตรูภายนอกเห็นถึงความแตกแยกของบรรดาองค์ชาย จึงไม่คิดเคลื่อนไหวอะไรใหญ่โตนัก ต่างก็เฝ้ารอวันที่มีองค์ชายคนใดคนหนึ่งก้าวขึ้นสูงกว่าพี่น้องคนอื่น คราวนั้นคมหอกคมดาบจากหลายแหล่งที่มาย่อมเต็มใจพุ่งเป้าไปที่คนคนนั้นการแย่งชิงบัลลังก์ระหว่างพี่น้องมีให้เห็นมาหลายพันปี แม้กระทั่งพี่น้องร่วมอุทรก็ไม่เว้น ทว่าสิ่งที่คนเหล่านั้นคิดไม่ถึงก็คือ แม้ภายนอกจื่อเว่ยจะไม่ยินดียินร้ายต่อพี่น้องคนใด แต่ความจริงแล้วเขากลับเป็นคนเดียวที่ใส่ใจต่อพี่น้องมากกว่าใครสำนักคุ้มภ