Lahat ng Kabanata ng เฟิ่งหวง [鳳凰]: Kabanata 101 - Kabanata 110

จื่อเว่ยถูกจักรพรรดิและหวงโฮ่วกักบริเวณเป็นเวลาสองเดือน ชายหนุ่มจึงอ้างตัวว่าต้องการพักผ่อน ระยะนี้ไม่รับแขก แม้แต่เหลียงตี้สองคนก็ไม่ต้องการพบหน้า ยิ่งเมื่อได้ยินว่าหวงไทโฮ่วเห็นอาการขององค์หญิงมิ่งจูผิดแปลกไปจึงเชิญหมอหลวงมาตรวจอาการ ในที่สุดก็พบว่านางกำลังตั้งครรภ์แล้ว เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดหลังจากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน น่าแปลกที่นายแห่งตำหนักจื่อเยว่กลับไม่ยินดียินร้าย จนผู้คนต่างก็ลอบนินทาว่าไท่จื่อละเลยเหลียงตี้และลูกในท้องของนางวันหนึ่งที่หวงโฮ่วเสด็จมาเพื่อบอกข่าวดีและบอกว่าจะให้สตรีที่ตั้งครรภ์ย้ายเข้ามาอยู่ในตำหนักจื่อเยว่ ทว่านอกจากไท่จื่อจะไม่แสดงอาการยินดีแล้ว เขายังไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาอาศัยอยู่ในตำหนักจื่อเยว่อีกด้วย หวงโฮ่วทรงกริ้วจนสั่งกักบริเวณเขาเป็นสามเดือน หลังจากนั้นไท่จื่อก็ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ วันๆ เอาแต่นั่งใช้ถ่านวาดกระดานหิน ราวกับกำลังคิดค้นอะไรบางอย่างข่าวนี้มาถึงหูองค์หญิงมิ่งจู นางใช้เงินจำนวนหนึ่งซื้อนางกำนัลที่อยู่ในตำหนักจื่อเยว่ จึงได้ทราบว่าจื่อเว่ยกำลังประดิษฐ์เครื่องประดับสำหรับสตรีผู้คนต่างก็เล่าลือกันอย่างลับๆ ว่าของสิ่งน

ห้องทรงพระอักษร วันถัดมา“เสด็จพ่อ” บุรุษรูปร่างผอมเพรียวร้องเรียกพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาโดยที่มีหลี่กงกงเดินนำ ใบหน้าที่มีเหลี่ยมมุมชัดเจนมิได้โดดเด่นดังเช่นพี่น้องคนอื่น ทว่ากระนั้นแล้วเมื่อสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนก็ทำให้ตลอดทั้งร่างเผยอารมณ์อันอิสรเสรี โดยเฉพาะดวงตารีซึ่งเด่นที่สุดบนใบหน้าช่วยเสริมให้ใบหน้าที่ไม่ค่อยมีอะไรโดดเด่นนี้น่าสนใจขึ้นมา แม้จะเรียกไม่ได้ว่าเป็นบุรุษที่หล่อเหลาองอาจ แต่ก็สามารถตรึงสายตาสตรีได้อยู่หมัดบัดนี้น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความลังเลไม่มั่นใจ เนื่องด้วยปกติแล้วเขามักจะถูกจักรพรรดิเรียกตัวมาดุด่าและสั่งสอน เพราะเนื่องด้วยถูกท่านน้าหญิงก็คือซ่างกวนเจี๋ยอวี๋รักใคร่เอ็นดูไม่ต่างกับบุตรชายแท้ๆ จนตามใจเขาทุกเรื่อง บรรดาเรื่องเล่าวีรกรรมภายในวังนั้น หากเรื่องอื้อฉาวของไท่จื่อเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องของเขาก็ต้องเป็นอันดับสองแม้ว่าอายุจะห่างกับไท่จื่อและองค์ชายสี่เพียงหนึ่งปี แต่องค์ชายห้าจื่อหยางนั้นถือได้ว่าเป็นบุรุษเสเพลตัวจริง เพราะนอกจากในตำหนักจะมีสตรีมากมายที่เขารับไว้ นอกพระราชวังยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง ขอเพียงพวกนางยินยอมพร้อมใจ องค์ชายจื่อหยางย่อมต้องตอบสนองพวกนาง

พายุฝนไม่เคยปรานีต่อมนุษย์ ผ่านมาเกือบสิบวัน ในที่สุดท้องฟ้าก็เริ่มโปร่งใสผิงอันให้คนไปตรวจสอบแม่น้ำลั่ว ในที่สุดน้ำก็ลดระดับลงถึงจุดที่ไม่เป็นอันตรายแล้วผู้ลี้ภัยมีจำนวนมาก เมื่อประสบกับภัยพิบัติเช่นนี้จึงเลี่ยงอาการเจ็บป่วยมิได้ ทว่าเสมือนกับสวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งประชาชนชาวต้าฉิน หลายวันก่อนมีข่าวว่าหมอเทวดาท่านหนึ่งได้มอบรางวัลใหญ่ที่ได้รับจากสู่หวาง แปลงเงินให้เป็นเสบียงและสมุนไพรจำนวนมากและมอบให้สำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นสาขาถี่ซินรับหน้าที่ขนส่งสิ่งของในครั้งนี้ด้วยชื่อเสียงอันเลื่องลือของสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ทำให้ตลอดเส้นทางได้รับการอำนวยความสะดวกอย่างดีเยี่ยมที่น่ายินดีอีกเรื่องก็คือขบวนสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นซึ่งรับหน้าที่ในครั้งนี้ หมอเทวดาท่านนั้นก็เดินทางมาด้วยเช่นกันวันนี้เมื่อพายุเริ่มอ่อนกำลัง ขบวนของสำนักคุ้มภัยเฟิงอวิ๋นก็ใกล้มาถึงค่ายผู้อพยพแล้วผู้คนในห้องโดยสารรถม้าครั้งนี้ นอกจากหมอเทวดาเลื่องชื่อแล้ว ยังมีสาวงามอีกสามคนซึ่งแต่งตัวเรียบง่ายคิดตามมาด้วย สตรีทุกคนล้วนใช้ผ้าสีขาวปิดบังใบหน้า อ้างว่าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องของท่านหมอเทวดาจ้าวซีจื่อหลางร

กระโจมหนึ่งหลังถูกจัดเตรียมไว้สำหรับสตรีทั้งสี่ สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงค่ายพักแรมชั่วคราว อีกสองสามวันก็ต้องเตรียมตัวข้ามแม่น้ำลั่ว พวกนางเองก็มิได้เรียกร้องอะไรเพิ่มเติม ในกระโจมมีแต่ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นเท่านั้นฝูซินมองประเมินในกระโจม ไม่มีสิ่งใดที่ไม่พอใจจึงกล่าวเป็นครั้งแรก “ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่”“พระชายามาเยือนถึงที่นี่คงมิได้มาเที่ยวเล่น เช่นนั้นหลังจากพักหายเหนื่อยแล้ว รบกวนพวกท่านไปพบท่านหมอจินที่โรงสมุนไพร” ผิงอันไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดบังผู้อื่น เพราะในกระโจมนี้มีแต่เขากับคนของนางเท่านั้นค่ายลี้ภัยมีโรงสมุนไพรอยู่แห่งหนึ่ง ผู้รับผิดชอบคือจินหวงเป่าจากสำนักหมอหลวงและผู้ช่วยอีกสี่ห้าคน เดิมทีมิได้มีงานอะไรมาก แต่ผู้อพยพมีจำนวนไม่น้อย เมื่อป่วยก็ป่วยพร้อมกันเสียอีก กำลังเสริมที่ผิงอันขอจากเมืองหลวงก็ยังไม่มาถึง ยามนี้พวกนางทั้งสี่จึงถือได้ว่ามาถูกที่ถูกเวลาทว่าก่อนที่ฝูซินจะทันได้ตอบรับ เขาก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “นอกจากท่านหมอจ้าว พวกท่านรู้เรื่องการแพทย์ด้วยรึ?”ความทรงจำของผิงอันที่มีเกี่ยวกับฝูซิน นอกจากเรื่องที่นางเชี่ยวชาญการศึก เรื่องอื่นกลับไม่เคยได้ยินผ่านหูฝู

สามวันต่อมาผิงอันก็สั่งเคลื่อนขบวนผู้ลี้ภัยข้ามแม่น้ำลั่วการเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น น้ำลดระดับลงมาก ทั้งยังไร้เค้าฝน ทว่าเมื่อเดินทางข้ามแม่น้ำลั่วได้สองชั่วยาม ขบวนผู้ลี้ภัยก็เข้าใกล้เขตแดนของป่าไผ่สิบลี้ผิงอันสั่งตั้งค่ายพักแรมริมป่าไผ่ เพราะอีกครึ่งชั่วยามก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ยังเป็นคนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ หากเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นมาเขามิอาจรับผิดชอบไหวเหล่าสตรีที่อ้างตัวว่ามาจากสำนักแพทย์ลดภาระของจินหวงเป่าได้เป็นอันมาก คราแรกเขาลอบดูแคลนสตรีที่ถูกตั้งสมญานามว่าพระโพธิสัตว์เดินดิน ทว่าเมื่อนางแสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา แม้แต่เขาที่เป็นหมอหลวงซึ่งหยิ่งในศักดิ์ศรีก็ยังต้องชื่นชมในฝีมือของนางอาศัยตำรับยาของจ้าวลั่วเอิน ใช้เวลาเพียงสองวันผู้ป่วยก็ลดน้อยลงด้วยเหตุนี้กระโจมของสตรีทั้งสี่จึงมีแขกประจำสองราย หนึ่งคือองค์ชายใหญ่ซึ่งมักจะมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับฝูซิน และสองคือจินหวงเป่าซึ่งชื่นชมฝีมือการแพทย์ของจ้าวลั่วเอินมากส่วนถูฟางหลังจากได้พบฝูซิน นางก็ร่าเริงขึ้นมาก ทั้งยังเรียกนางว่าหูเตี๋ยไม่หยุด“เราจะตั้งค่ายพักแรมที่นี่จนกว่าจะมีกำลังเสริมมาถึง การเดินท