All Chapters of เฟิ่งหวง [鳳凰]: Chapter 71 - Chapter 80

เสี่ยวซินเมื่อเจ้าได้รับจดหมายฉบับนี้ นั่นเท่ากับว่าข้าได้จากไปไกลแล้ว สามวันก่อนข้าได้พบกับอาจารย์อีกครั้ง ข้าประหลาดใจมาก มิใช่ว่าจู่ๆ เขาก็โผล่มา แต่เป็นเพราะมาครั้งนี้กลับพบว่าอาจารย์มิได้เปลี่ยนไปจากกาลก่อนเลยแม้แต่น้อย เจ้าก็รู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร กระทั่งเขาไท่ซานถล่มตรงหน้าก็มิอาจสั่นคลอนขุนเขาในใจเขา ครั้งนี้อาจารย์มาพบข้า บอกว่าต้องเตรียมตัวเดินทางไปยังสถานที่ไกลแสนไกล เกรงว่าชั่วชีวิตมนุษย์คนหนึ่งก็อาจจะไปไม่ถึง ทั้งยังสั่งให้ข้าค้นหาสิ่งของบางอย่างที่อยู่ในดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ ใช่แล้ว...เขาสั่งให้ข้าไปแคว้นสู่ ด้วยฐานะหมอเทวดาของข้าไปที่ใดก็มีแต่คนต้อนรับ ธิดาของสู่หวางกำลังป่วยหนัก ในแคว้นสู่ติดประกาศไปทั่วว่าหากใครสามารถรักษาธิดาของเขาได้ จะมอบสิ่งของล้ำค่าประจำราชวงศ์ให้ เป็นอย่างไร? เจ้ารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าตื่นเต้นหรือไม่ ข้าเองก็ตื่นเต้น ทั้งยังมีความรู้สึกบางอย่างกวนใจ จำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนที่พี่ชายข้าหายตัวไป อาจารย์ก็มีเรื่องอันน่าตื่นเต้นมาหลอกล่อเขาเช่นกัน จนป่านนี้แม้แต่เงาหัวพี่ใหญ่ข้าก็ยังไม่เจอ เห็นทีว่าอาจเป็นเพราะพี่ใหญ่ทำงานไม่สำเร็จ อาจารย์จึงมอบภารกิ

“ธนูดอกนั้นผลิตขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ อาจเป็นช่วงก่อนที่เจ้าจะเดินทางมาต้าฉิน ขนนกตรงปลายธนูเป็นขนของนกชนิดหนึ่งที่อพยพลงทางใต้เมื่ออากาศเย็นลง ถิ่นกำเนิดเดิมของมันอยู่ทางเหนือของชายแดนแคว้นเว่ย” เขาสังเกตใบหน้าของนาง ดวงตาสีน้ำตาลยังคงเปลี่ยนสีไปมาไม่หยุด“ท่านหมายความว่ามีความเป็นไปได้สองประการ หนึ่งคือเป็นธนูของพวกแมนจู หรือไม่ก็ต้องเกี่ยวข้องกับชาวหนานเยว่ที่อยู่ในแคว้นฉู่สินะ”เขาพยักหน้า “แต่เรื่องคนยิง...ข้ามั่นใจว่าไม่ใช่มือธนูแมนจู”“พวกมันไม่เคยพลาดเป้า” ฝูซินพึมพำแคว้นเว่ยกับเผ่าแมนจูเคยมีข้อพิพาทกันมามาย ชาวแมนจูเกือบทุกคนล้วนชอบเข้าป่าล่าสัตว์ โดยเฉพาะดินแดนของพวกเขาตั้งอยู่ในเขตหนาวเย็น นอกจากเลี้ยงสัตว์แล้ว การล่าสัตว์ป่าเพื่อนำมาเป็นเสบียงในฤดูหนาวจึงสำคัญอย่างมาก ฝีมือการยิงธนูของชาวแมนจูส่วนใหญ่จึงเน้นพละกำลังและความแม่นยำ หากมือสังหารที่ส่งมาต้องการสังหารนางกับเขามาจากเผ่าแมนจู มั่นใจได้เลยว่ากำไลหยกที่ข้อมือของนางจะต้องแตกละเอียดไปแล้ว“ไม่ใช่พวกแมนจูหรอก” หากเป็นพวกแมนจูจริง ข้อมือของนางคงใช้การไม่ได้อีกต่อไป“จึงเหลือความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง” เขาว่า คิ้วเข้มขมวดเล็ก

ฝีเท้าม้าวิ่งเหยาะๆ ไปตามเส้นทางที่ออกนอกเมืองเฟิงหยาง ล้อรถบดเบียดกับเศษหินกระเด็นกระดอน ดังสะท้อนไปทั่วเขตช่องเขาซับซ้อนที่อยู่ไม่ไกลจากกำแพงเมืองนัก บนท้องฟ้ามีริ้วเมฆสีเทาบางเบา จันทราส่องแสงอ่อนโยน ทว่ากลับไม่สว่างเท่าแสงจากตะเกียงรถม้าที่กำลังวิ่งอยู่ กระแสลมปลายวสันต์อ่อนโยนและสดชื่น เพียงแค่พัดกรูผ่านช่องหน้าต่างรถม้า ก็ทำให้ความง่วงงุนและความอึดอัดมลายไปเขาและนางนั่งกันคนละฝั่งของรถม้า ต่างฝ่ายต่างก็ใช้ความเงียบงันสนทนากัน ตลอดเส้นทางคนสนิทของทั้งคู่จึงไม่มีใครปริปากอะไรออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศอันเงียบวังเวงนี้ซีจื่อหลางรับหน้าที่ควบคุมรถม้า ครั้นได้ยินเสียงเขาสั่งให้ม้าหยุด หว่านเอ๋อร์ก็โผล่หน้าเข้ามาในรถม้า “ถึงแล้วเพคะ”จื่อเว่ยลงรถม้าไปก่อน “ระวังหน่อย” เขาส่งมือให้ฝูซิน คราแรกนางจะปฏิเสธ ทว่าเห็นสายตาคมกริบนั้นฉายแววไม่พอใจบางๆ จึงมิอาจปฏิเสธได้ตอนนี้อาการพะอืดพะอมจางหายไปแล้ว อาการรังเกียจจึงไม่ปรากฏจื่อเว่ยพานางเดินไปบนเส้นทางหนึ่ง พื้นเต็มไปด้วยหินขรุขระแต่ก็มีราวจับตลอดทาง ทว่าเขาไม่ยอมปล่อยมือนาง ทั้งยังกุมไว้แน่นราวกับว่าจะพลัดหลงกัน คนนำทางถือตะเกียงที่สว่างพอใ

นางเบือนหน้าหนีการจูบ รีบหายใจราวกับปลาที่กำลังขาดน้ำ ทว่าเขากลับไม่ละความพยายาม ริมฝีปากได้รูปเลื่อนมายังซอกคอส่วนที่ไวต่อสัมผัส ขบเม้มราวกับกำลังลิ้มรสอาหารอันโอชะที่เป็นสิทธิ์เอกของเขาแต่เพียงผู้เดียว ฝูซินพยายามทุบอกเขาเพื่อหาทางเอาตัวรอด หากแต่สัมผัสที่กำลังก่อกวนร่างกายนางนี้กลับค่อยๆ สูบเรี่ยวแรงจากนางไปจนสิ้น“ปล่อยข้า” นางพยายามเค้นเสียงบอกเขาจื่อเว่ยหยุดการเคลื่อนไหว กลีบปากยังคงสัมผัสซอกคอของนาง อาศัยจังหวะที่นางคิดว่าเขาทำตามที่บอกรวบตัวนางเข้าแนบอก เสียงคลื่นน้ำซัดสาด ลมหายใจของนางและเขายังคงถี่กระชั้น ชีพจรยังคงเต้นแรงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งระยะไกล“เจ้าไม่ต้องรับปากข้าก็ได้” เขากระซิบข้างหูนาง น้ำเสียงอ่อนลงราวกับคนที่คิดไม่ตก “แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องการความเชื่อใจจากเจ้า”นั่นถือเป็นคำอ้อนวอนหรือไม่ นางคาดเดาไม่ถูกฝูซินถูกเขากดศีรษะแนบอก ข้างหูนางได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง นางกัดริมฝีปาก สับสนในใจว่าเขากำลังคิดอะไร และนางมีสิทธิ์รู้ถึงความคิดนั้นหรือไม่“ข้า...” จิตใจของนางสั่นไหว อ้อมกอดของเขาให้ความรู้สึกราวกับว่านางเป็นเพียงที่พึ่งหนึ่งเดี

ดวงตาของนางแดงก่ำ ทว่าภายใต้แสงสว่างจากตะเกียงกลับมองเห็นไม่ชัดนัก กระนั้นแล้วจื่อเว่ยก็สามารถสังเกตทุกรายละเอียดบนใบหน้าของนาง เขาเลื่อนมือประคองแก้มเย็นชืดของนาง ปลายนิ้วเกลี่ยหางตาให้นางพลางยิ้มมุมปาก “เด็กดี...อย่าทำให้ข้าเป็นห่วง เจ้าห้ามร้องไห้เด็ดขาดเข้าใจหรือไม่”นางส่ายหน้าหวือ พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา “ข้าเปล่าร้องไห้ ฝุ่นในที่นี่มีมากเกินไป เพียงแต่แสบตาเท่านั้น”“จบปัญหาในครั้งนี้ข้าสัญญาว่าตลอดชีวิตนี้เจ้าจะไม่มีทางได้หลั่งน้ำตา รอข้าได้ไหม”เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง รับรู้ได้ว่านางกำลังจะแตกสลายเพราะคำพูดของเขา ทว่ากลับต้องใจแข็งส่งยิ้มให้นาง แม้เส้นเลือดนัยน์ตาจะแดงก่ำ แต่เขาจะไม่มีวันหลั่งน้ำตาต่อหน้านางเด็ดขาด“ท่านอย่าทำเหมือนว่ากำลังจะเดินเข้าสู่ประตูนรก” นางกัดฟันพูด พยายามกลั้นน้ำตาอย่างถึงที่สุด คนสารเลวตรงหน้านางบังอาจมาสารภาพความในใจ ทว่าไม่ทันไรก็ผลักไสนางไปที่อื่นเสียแล้ว นางอยากทุบตีเขายิ่งนัก แต่กลับขยับตัวไม่ได้ อัดอั้นจนอกตะแตกตายแล้ว“อา...อย่าพูดเป็นลางเช่นนั้นสิ” เขายิ้ม “ชะตาของข้าเป็นชะตาของนกอมตะ นอกจากแก่ตายแล้วใครจะฆ่าก็ไม่ตายทั้งนั้