Lahat ng Kabanata ng เฟิ่งหวง [鳳凰]: Kabanata 51 - Kabanata 60

ใช่แล้ว…หลังจากที่นางจำทุกอย่างได้ นางก็กินโอสถลับที่บรรดาหน่วยฝึกหญิงในกองทัพของนางต้องกินทุกครั้งเมื่อออกฝึก ฝูเจี้ยนเป็นคนส่งโอสถชนิดนั้นให้นางเพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัยที่อาจเกิดขึ้นในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ เพราะในสนามรบสตรีจะท้องมิได้ นั้นเป็นเหตุผลให้กองทัพของแคว้นเว่ยต้องปรับปรุงและพัฒนาสูตรโอสถนี้เพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ทุกๆ การกินหนึ่งเม็ด โอสถชนิดพิเศษนี้จะมีฤทธิ์ราวเจ็ดวัน ฤทธิ์ของมันแรงกว่าที่ใช้ในวังหลวงของทุกแคว้นกินระยะเวลานานและแน่นอน ทว่ากลับมิได้มีผลร้ายต่อตัวผู้ใช้โอสถจนทำให้หมดโอกาสตั้งครรภ์แต่ผลกลับตรงกันข้าม หากนางเลิกกินยาชนิดนี้ ภายในสิบวันนางอาจตั้งครรภ์ที่จื่อเว่ยทำเช่นนี้เพราะเขาต้องการกันฝูซินให้ออกจากเรื่องร้ายในครั้งนี้ ทว่าเขาเองก็รู้ดีว่าสำหรับนางแล้ว หากภารกิจล้างมลทินให้อดีตเว่ยหวางไม่สำเร็จ นางจะไม่ละทิ้งปณิธานในใจของตนเป็นอันขาดจื่อเว่ยโอบรอบเรือนกายของนาง กระซิบข้างรอยสักรูปผีเสื้อตรงกกหูเบาๆ “รู้ไหมว่าความปรารถนาของข้าเรียบง่ายมาก”ฝูซินหลับตาลง ซึมซับสัมผัสชวนหวามไหวจากเขาไม่รู้จบ ไม่โต้แย้ง ไม่ตอบรับ แต่ก็โอนอ่อนผ่อนตามการชักจูงของเขาอย่าง

สีหน้าของเขาไม่อาจหลุดรอดสายตาช่างสังเกตของนาง ฝูซินแม้จะอยากหัวเราะแต่ก็ยังคงรักษาสีหน้าอ่อนโยนได้อย่างพอเหมาะ ต่อหน้าคนในตำหนักจื่อเยว่ นางต้องสร้างตัวตนที่อ่อนโยนและน่าเคารพเลื่อมใส ผู้คนจึงจะเห็นใจยามที่จื่อเว่ยรับสตรีอื่นเข้ามา“เสด็จแม่ของข้าเป็นถึงหวางเฟย การจัดการหลังบ้านเหล่านี้ข้าเห็นมาจนคุ้นเคยไม่น้อย สิ่งใดควรทำไม่ควรทำ ท่านไม่ต้องเป็นกังวล เพราะหากไม่จวนตัวจริงๆ ข้าสัญญาว่าจะไม่จับกระบี่ออกไปสังหารใครเด็ดขาด”เพราะเสด็จแม่ของนางก็ปฏิบัติเช่นนี้...นางจะลืมได้อย่างไร“เสี่ยวหลัน ฝากนางกำนัลหรือขันทีในตำหนักจื่อเยว่ที่มีป้ายเข้าออกวังหลวงนำจดหมายฉบับนี้ไปฝากที่โรงเตี๊ยมมังกรฟ้า บอกว่ามอบให้นายหญิงแห่งขบวนสินค้าตะวันออกที่ชอบสวมอาภรณ์บุรุษ”“เพคะ” เสี่ยวหลันรับคำ “แล้วเรื่องสองพี่น้องจากเผ่าหมาป่าแดงเล่าเพคะ”เสี่ยวหลันอดถามขึ้นไม่ได้ หลังจากที่ทราบว่าสองพี่น้องนั้นมาจากเผ่าหมาป่าแดง นางและหว่านเอ๋อร์ต่างก็อยากพบสองคนนี้จนแทบทนไม่ไหวแล้ว ทว่าเป็นเพราะเหตุการณ์วางยาพิษราชทูตแคว้นสู่ทำให้เว่ยหวางฝูเจี้ยนต้องเก็บตัวสองพี่น้องนั้นไว้อย่างเงียบเชียบ หาไม่แล้วเรื่องราวจะบานปลายไปกั

หลังจากที่หวงโฮ่วเปิดใจคุยกับฝูซินได้สักพัก ซ่างกวนเจี๋ยอวี๋ก็ขอเข้าเฝ้า ครั้นสนทนากันได้ไม่นานหวงโฮ่วจึงเชิญเหล่าสตรีที่ยืนรอตำหนักในทุกคนร่วมชมบุปผาในศาลาชุนชิวของตำหนักเหลียนกง คนจำนวนไม่น้อยย่อมรู้ว่านัยแอบแฝงที่ส่งมา เกิดจากการที่องค์หญิงมิ่งจูแห่งแคว้นเหยาเสด็จมาถึงต้าฉินแล้ว“ถวายพระพรหวงโฮ่ว ซ่างกวนเจี๋ยอวี๋”เป็นดังที่ฝูซินคาดไว้ ตำหนักของหยินซีหวงโฮ่วมีองค์หญิงและพระสนมจำนวนหนึ่งเข้าเฝ้ารออยู่ก่อนแล้ว เพียงมองหน้าสตรีแต่ละนางก็สามารถอ่านสถานการณ์ออกได้บางส่วน เห็นทีว่าพวกนางเองก็คงถูกหวงไทโฮ่วเรียกเข้าพบเช่นเดียวกันฝูซินตามเสด็จโดยทิ้งระยะห่างให้หยินซีหวงโฮ่วและซ่างกวนเจี๋ยอวี๋สนทนากันสองคน ขณะที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่ถูกผู้คนจับจองไปส่วนหนึ่ง หวงไทโฮ่วและซ่างกวนเจี๋ยอวี๋ต่างก็เลือกนั่งโดยเว้นที่นั่งที่หนึ่งไว้ระหว่างกัน ไม่ต้องคาดเดาก็พอจะทราบว่าที่นั่งตรงนั้นต้องเป็นของหวงไทโฮ่วอย่างแน่นอน“มานั่งตรงนี้” หยินซีหวงโฮ่วชี้ไปยังเก้าอี้ข้างกายที่ยังว่างอยู่“ขอบพระทัยเพคะ” ฝูซินทำเป็นไม่สนใจสายตาของบรรดาสตรีที่ยืนรออย่างสงบพระสนมที่นั่งอยู่ฝูซินมิได้รู้จักมักคุ้น เหล่าองค์หญิงมีเพ

สามวันต่อมาไท่จื่อทรงรับเหลียงตี้สองนางและชายบำเรอสองนายโดยมิได้แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ จื้อหรูเหลียงตี้และมิ่งจูเหลียงตี้ถูกส่งไปยังด้านหลังของตำหนักจื่อเยว่ อีกทั้งตั้งแต่วันนั้นจื่อเว่ยยังไม่เคยย่างเท้าไปหาพวกนางเลยแม้แต่ก้าวเดียวตำแหน่งเหลียงตี้ที่แม้จะแสดงถึงฐานะของชายารอง ทว่ากลับมีมากเสียยิ่งกว่าหัวผักกาดขาวหลังค่ายทหารเช่นนี้ ไม่รู้ว่าผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้จะรู้สึกเช่นไรดี เพราะเบี้ยหวัดต่างๆ ที่ได้รับกลับน้อยเสียยิ่งกว่าหรูจื่อในตำหนักขององค์ชายทั้งหลายเสียอีก เรียกได้ว่ามีหน้ามีตา แต่ท้องไส้กลับไม่อิ่มหนำสำราญจากที่เข้าเฝ้าหวงไทโฮ่วมา ฝูซินไม่คิดไม่ฝันว่าคนอย่างองค์หญิงมิ่งจูจะยอมเป็นเพียงเหลียงตี้เพื่อให้ได้แต่งเข้าตำหนักจื่อเยว่นางสามารถเรียกร้องตำแหน่งชายารองได้หากนางต้องการ เพราะนางมีของสำคัญที่ต้าฉินต้องการอยู่ในมือหลายวันมานี้ฝูซินได้รับอนุญาตให้ออกนอกวังได้ โดยต้องเขียนหนังสือชี้แจงมอบให้จื่อเว่ยในคืนก่อนที่จะออกไป ครั้นคิดถึงเรื่องออกนอกวังแล้วใบหน้าของนางก็ขึ้นสี ไท่จื่อวิปริตรของต้าฉินจะคิดอะไรได้นอกจากเรื่องลามกในห้องหอ จนท้ายที่สุดฝูซินก็เริ่มขยาดในการออกไปน

จื่อเว่ยอ้างว่าด้วยตำแหน่งหวงไท่จื่อเฟยของเขานั้น ฝูซินไม่จำเป็นต้องแยกห้องกับไท่จื่อ ทว่าฝูซินเองก็มีเรือนที่เป็นของนางเช่นกัน นั่นก็คือเรือนที่นางเคยพักอยู่เมื่อครั้งที่เดินทางมาถึงต้าฉินแรกๆ แต่เดิมเรือนทิศตะวันตกนั้นเป็นเรือนที่จื่อเว่ยใช้จิบชาชมดอกเหมยในฤดูหนาว ไม่เคยคิดตั้งชื่อมาก่อน ทว่าในเมื่อเขาสั่งห้ามไม่ให้นางออกนอกรั้ววังหลวง ฝูซินจึงได้เอ่ยปากขอไว้เรือนใหม่นั้นจื่อเว่ยได้ตั้งชื่อว่าฝูกงแม้ไม่ออกนอกวัง แต่ฝูซินมิได้ถูกตัดแขนขา นางเชิญจ้าวลั่วเอินเข้ามาในวังในฐานะหมอประจำตัวที่เคยรับใช้ตอนอยู่แคว้นเว่ย อ้างว่าช่วงนี้ร่างกายไม่ใคร่สบายนัก ผู้คนภายนอกต่างก็คิดว่าฝูซินตรอมใจที่ถูกสั่งให้ยอมรับเหลียงตี้เข้าตำหนัก ซ้ำเหลียงตี้นางแรกยังถวายงานให้ไท่จื่อไปแล้ว อีกเจ็ดวันให้หลังจึงจะถือเป็นการถวายการรับใช้ของเหลียงตี้อีกนาง นั่นก็คือองค์หญิงมิ่งจู ตัวแปรคนสำคัญในการเมืองระหว่างแคว้นที่ทุกคนต่างก็คาดเดาไปต่างๆ นานาว่านางจะมาแทนที่หวงไท่จื่อเฟยในอีกไม่นาน“หน้าตาผ่องใสเบิกบานเช่นนี้ หมดเค้าของคนที่ร่ำๆ จะสังหารคนเลยนะ” คนพูดย่อกายลงกับพื้น ริมฝีปากอิ่มเต็มประดับรอยยิ้มบางๆ ดวงตากลม