Semua Bab เฟิ่งหวง [鳳凰]: Bab 41 - Bab 50

สิ่งที่ฝูเจี้ยนกล่าวออกมา สีหน้าของเขาสงบราบเรียบ ดวงตาคมกริบมิได้ฉายแววเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอก เฝ้ามองปฏิกิริยาของฝูซินอย่างใจจดใจจ่อฝูซินหลุบตาลงต่ำ มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนตัก ร้อยพันเหตุผลที่นางพยายามคิดหาความเป็นไปได้ในใจกลับฟุ้งกระจายเลือนหาย เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ทิ่มแทงใจนางมาโดยตลอด“เป็นไปไม่ได้” สุ้มเสียงเบาหวิวเล็ดลอดออกจากปากนาง“เป็นไปไม่ได้รึ…ก็เป็นไปแล้วอย่างไรเล่า คนที่มีอุดมการณ์เฉกเช่นเสด็จพ่อ มีเหตุผลอะไรถึงต้องการทำเช่นนั้นเจ้ายังไม่เข้าใจอีก”ฝูซินเลื่อนสายตามองฝูเจี้ยน ในใจสงบเยือกเย็นอย่างยิ่ง “ที่บอกว่าไม่ได้ คือไม่มีทางรวมแผ่นดินได้ในตอนนี้”ฝูเจี้ยนชะงัก เขาเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคาดคั้นของนาง “ไม่ว่าอย่างไรสงครามก็กำลังจะเกิดแล้ว ละครฉากใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า”“ท่านและจื่อเว่ยจะเป็นตัวเอกในละครที่ว่าอย่างนั้นล่ะสิ”ฝูเจี้ยนนิ่งเงียบ ฝูซินจึงกล่าวต่อไปตามใจนึก “แคว้นเว่ยไม่สมควรรับหน้าที่เป็นผู้เสียสละ ท่านทราบดี และอย่าหวังว่าข้าจะให้กองทัพที่อยู่ในมือออกไปวาดลวดลายอย่างไรเหตุผลเป็นอันขาด”“หึ…เรื่องราวนอกเหนืออำนาจการรับรู้ของมนุษย์ล้วนสามารถเกิดข

เดินวนรอบสำนักคุ้มภัยจนฟ้าสาง ในที่สุดจวิ้นเหลียงก็สามารถสอบถามพ่อบ้านเฟิ่งที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกได้ เรือนพักของจื่อเว่ยอยู่ห่างจากเรือนรับรองของฝูเจี้ยนไม่ถึงร้อยก้าว จวิ้นเหลียงพานางเดินวนไปมาทั่วสำนักคุ้มภัยจนโทสะในอกสงบลง จนทำให้แผนการคิดบัญชีของนางนับได้ว่าผ่านการไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้วจวิ้นเหลียงลอบถอนหายใจ แท้จริงแล้วมิใช่เพราะเขาไม่ทราบว่าฉงเยว่ไท่จื่อพักอยู่ที่ใด ทว่าคนอย่างฝูซินใจร้อนเป็นทุนเดิม หากปล่อยให้นางหุนพันพลันแล่น คงไม่แคล้วเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นอย่างแน่นอน“พ่อบ้านเฟิ่ง ไม่ทราบว่าเรือนรับรองของข้าอยู่ที่ใด” นางถามชายชราที่เดินนำไปยังที่พำนักของจื่อเว่ยชายชรารั้งฝีเท้า หันกลับมาตอบอย่างนอบน้อม “เรียนคุณหนู นายน้อยบอกว่าคุณหนูเป็นว่าที่ภรรยาเขา ควรพักอยู่ที่เดียวกันขอรับ”พ่อบ้านเฟิ่งเป็นคนเก่าคนแก่ของเฟิงเสียนจี ต่อหน้าผู้อื่นเขาจะเรียกจื่อเว่ยว่านายน้อยเสมอ ครั้นทราบว่าฝูซินมีฐานะเช่นไรในสายตาจื่อเว่ย จึงให้ความนอบน้อมต่อนางมากเป็นพิเศษจวิ้นเหลียงเกือบสำลักน้ำลาย ทว่าเพราะถูกฝูซินเพ่งเล็งจึงต้องพยายามตีสีหน้าให้เรียบนิ่ง ในใจขององครักษ์หนุ่มไพล่นึกไปถึงเว่ยหว

กลิ่นกำยานหอมที่ลอยมาปะทะนาสิกทำให้แพขนตาหนาขยับไหว เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแสงซึ่งเจือความง่วงงุนเล็กน้อย เปลือกตาทั้งสองกะพริบไหวสองสามครา กระทั่งมองเห็นภาพทุกอย่างชัดเจนจึงจ้องมองไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย อากาศในตอนกลางวันร้อนอบอ้าวจนเรือนกายที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มมีเหงื่อชื้น นางเอื้อมมือควานหาคนข้างตัว สัมผัสได้เพียงที่นอนเย็นเยียบเท่านั้นแม้ว่าฝูซินจะเพิ่งตื่นนอน แต่กระนั้นแล้วความคิดความอ่านก็ยังเฉียบคมอยู่บ้าง จื่อเว่ยไม่อยู่ในยามนี้ เห็นทีว่าคงร่วมปรึกษาหารือกับเสด็จพี่ของนางอยู่กระมัง เรื่องราวเกี่ยวกับกลการเมือง แต่ไหนแต่ไรมาฝูเจี้ยนก็กล่าวมาโดยตลอดว่าเป็นเรื่องของบุรุษนางอยากจะหัวร่อนัก การเมืองใดที่เกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวมิใช่ว่าเกี่ยวข้องกับนางโดยตรงหรือกลายเป็นคนของจื่อเว่ยแล้วก็แล้วไป แต่เลือดในกายนางเล่า ต่อให้สมรสกับจื่อเว่ยจนกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ของต้าฉิน นางก็ยังถือว่าตนเองเป็นชาวเว่ยมิเปลี่ยนแปลงบ้านเมือง ทัศนคติ ความคิด อุดมการณ์ สิ่งเหล่านี้ล้วนเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา มีเพียงเลือดเนื้อที่ไหลเวียนในกายนางเท่านั้นที่ไม่เคยเจือจางลงแม้แต่น้อย คนอย่างนางเ

ข่าวเหตุการณ์ที่ราชทูตของแคว้นสู่ถูกวางยาพิษในงานอภิเษกสมรสของฉงเยว่ไท่จื่อแห่งต้าฉินทำให้สถานการณ์ในเมืองเฟิงหยางตึงเครียดเป็นอย่างยิ่ง มิใช่เฉพาะในวังหลวงที่แต่ละฝักฝ่ายเก็บตัวเงียบงัน แต่ทว่าราชทูตและตัวแทนจากแคว้นอื่นล้วนแล้วแต่เก็บตัวเงียบในสถานที่รับรอง มีเพียงขุนนางตัวแทนของแคว้นสู่ราวสองสามคนที่ออกหน้าเรียกร้องเป็นธรรมให้กับผู้ตายถึงกระนั้นแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนราชสำนักต้าฉินจะนิ่งเฉยต่อเรื่องราวร้ายแรงนี้ แท้ที่จริงแล้วกลับดำเนินการไต่สวนอย่างรวดเร็วโดยไม่แพร่งพรายความลับและสำนวนคดีให้กับบุคคลภายนอก แม้จะไม่มีการพูดในที่แจ้ง แต่ก็ทราบโดยทั่วกันว่าพิธีอภิเษกสมรสของฉงเยว่ไท่จื่อคือเวทีสำหรับสร้างสถานการณ์ของคนกลุ่มหนึ่งไปเสียแล้วทว่าเจ้าของงานอภิเษกสมรสกลับมิได้เกรี้ยวกราดเพราะพิธีสมรสล่มลง แต่กลับเป็นเพราะแม้แต่การเข้าหอคืนแรกก็ไม่เกิดขึ้น และยังมิได้แตะต้องหวงไท่จื่อเฟยของตนอย่างเป็นทางการ ประเดี๋ยวก็ต้องวิ่งโร่ไปพบใต้เท้าเจ้ากรมอาญา ประเดี๋ยวก็ต้องออกหน้ารับรองแขกเหรื่อที่เสียขวัญ ทั้งยังถูกผลักภาระทางการทูตให้เป็นผู้รับผิดชอบสถานการณ์ในครั้งนี้ และแม้แต่ฝูซินเองก็ช่างใจร้

ฝูซินดึงตนเองออกจากภวังค์ กล่าวเสียงเบา “หม่อมฉันเปล่านะเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่หวังดี อีกอย่างทราบมาตั้งแต่แรกแล้วว่าบุรุษยิ่งมีภรรยามากก็ยิ่งสามารถสำแดงฤทธิ์เดชได้อย่างเกรียงไกร อุ๊ย!”จื่อเว่ยช้อนร่างในชุดสีเขียวปักลวดลายนกยูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาก้าวผ่านฉากกั้นไปยังเตียงนอนที่อยู่ด้านในสุด โยนร่างที่พยายามดิ้นรนขัดขืนของฝูซินลงบนเตียงแล้วโถมกายเข้าทาบทับ ฉกชิงริมฝีปากที่มักจะกล่าววาจาระคายหูของนางอย่างอุกอาจ มือสากเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวน้อยอย่างช่ำชอง กระทั่งร่างของฝูซินเหลือเพียงเอี๊ยมตัวบางสีขาวปักลวดลายดอกมู่ตานสีแดง เขาก็ถอนริมฝีปากแล้วขยับกายออกเพื่อชื่นชมเรือนร่างอันสมบูรณ์พร้อมตรงหน้าด้วยสายตาร้อนแรง“รู้อยู่ว่าประชดประชันข้าเช่นนี้จะพบเจอกับอะไร รู้อยู่ว่าผลักไสข้าเช่นนี้จะพบเจอกับสิ่งไหน องค์หญิง…หรือเจ้าไม่เคยรู้จักข้าเลย เคยบอกเจ้าไปหรือยังนะว่าหากต้องการอะไร…จื่อเว่ยสามารถหามาให้เจ้าได้ทั้งหมด หึ!”ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววลังเลเล็กน้อยครู่หนึ่งจึงกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง นางหลบตาเขา ริมฝีปากแดงช้ำเม้มแน่นอย่างไม่ยินยอมแม้ว่าตนเองจะเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาก็ตาม