All Chapters of กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว: Chapter 51 - Chapter 60

วันใหม่: ค่ะ ลมเขาอยู่ที่นี่คุณหญิง: ทำยังไงก็ได้ให้หลานฉันยอมกลับมาและก็ไม่ไปยุ่งกับเธออีก ถ้าเธอไม่ทำพ่อเธอเตรียมตกงานตอนแก่ได้เลยคำขู่ที่คนตัวเล็กมักจะได้ยินมันทำให้เธอเผยสีหน้าลำบากใจออกมา ตั้งแต่เด็กเธอไม่กล้าบอกใครจนกระทั่งผ่านมาหลายปีเรื่องที่เธอถูกเรียกไปคุยก่อนจะถูกต่อว่าต่างๆ นานาที่เธอสนิทกับสายลมมากเกินไปแบบนั้น ที่เธอยอมพูดว่าชายหนุ่มอยู่ที่นี่เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้ไม่บอกความจริงคนอย่างคุณหญิงย่าวิไลก็คงตามสืบได้อยู่ดี ต่อหน้าหญิงชราคนนี้ยิ้มแย้มไม่เคยด่าว่าเธอแต่พอลับหลังท่านกลับเป็นอีกอย่าง หญิงชราไม่ต้องการให้หลานชายมองเธอในทางที่ไม่ดีแต่จะให้เธอยอมรับผู้หญิงที่อยู่คนละระดับมาเป็นหลานสะใภ้เธอก็ยอมไม่ได้ หลานชายของเธอควรมีผู้หญิงที่คู่ควรเหมาะสมมากกว่านี้ มากว่าที่จะเป็นลูกคนสวนในบ้านหลังจากที่หญิงสาวเข้านอนเธอก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับชายหนุ่มอีก เธอเอาแต่เงียบแสร้งว่าหลับไปแล้ว สายลมไม่อยากจะคาดคั้นอะไรมากเพราะเห็นว่าคนตัวเล็กเพิ่งสอบเสร็จคงเหนื่อยกับการสอบไม่น้อยเลยในค่ำคืนนี้เขาจึงเอาแต่นอนกอดเธอเพียงเท่านั้น“หายไปไหน”เช้าของ

สายลมกลับมาที่บ้านด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทันทีที่ท่านเวหาเห็นลูกชายก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย หลายวันที่วสายลมไม่อยู่บ้านเขาไม่ได้โทรตามหรือถามลูกชายเพราะคิดว่าลูกโตพอที่จะใช้ชีวิตของตัวเองแล้วเขาจึงไม่ได้ยุ่ง อีกอย่างที่ผ่านมาลูกชายของเขาก็ไม่ได้ทำให้เขาเป็นห่วงเลยสักนิด ในทางกลับกันสายลมยังเป็นลูกชายที่ทำให้เขาภูมิใจมากอีกด้วย ชายหนุ่มอายุแค่นี้ก็เริ่มเข้ามาช่วยงานของเขาแล้วแถมยังเรียนรู้งานได้รวดเร็วอีก“กินข้าวรึยัง แม่บ้านทำอาหารเช้าเสร็จพอดี”“ไม่ครับ ผมอยากพักขอตัวก่อน”ถึงแม้จะรู้ว่าลูกไม่สบอารมณ์แต่ชายวัยกลางคนก็เลือกที่จะเงียบไม่เซ้าซี้อะไร อีกอย่างถ้าเขาอยากจะรู้ให้คนของเขาสืบก็รู้แล้วแต่ก็อยากที่บอกเขาไม่อยากทำให้ลูกอึดอัดจึงไม่ยุ่งวุ่นวายกับลูกมาก“คอยจับตาดูวันใหม่เอาไว้ อย่าให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับผู้หญิงของฉันได้”ทันทีที่ชายหนุ่มขึ้นมาขนห้องเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาลูกน้องของตนทันที การที่เขายอมกลับมาไม่ใช่ว่าเขาจะปล่อยเธอไปเสียหน่อย แต่เขาจะทำให้เธอยอมกลับมาหาเขาเองต่างหาก ผ่านไ

“ไม่ปล่อย รู้ไหมว่าคิดถึงมากขนาดไหน”เขาพูดบอกด้วยน้ำเสียงแหบซ่าน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจูบกรอบหน้าของคนตัวเล็กแทบไม่มีส่วนไหนบนใบหน้าของเธอที่ไม่ถูกเขาสัมผัส หญิงสาวเบ้หน้าออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วงกับการกระแทกกระทั้นของชายหนุ่มที่ไม่ได้เบาแรงเลยแม้แต่น้อย เธอพยายามจะผลักไสเขาให้ออกห่างแต่มันก็ไม่ง่ายเลยสักนิดเมื่อคนเอาใจไม่คิดปล่อยเธอไปสักที เขาจัดการเสื้อผ้าที่เหลือของเธอออกจากร่างกาย เลื่อนมือขึ้นมาบีบสัมผัสจนคนตัวเล็กเสียวซ่านอย่างไม่อาจควบคุมได้ วันใหม่นึกไม่พอใจตัวเองที่เธออ่อนระทวยไปกับการกระทำของชายหนุ่มในที่สุด ทั้งๆ ที่ไม่ต้องการให้เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นแต่ทว่าเธอก็ปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาอยู่ดี“อ๊า เธอกำลังทำให้ลมคลั่งตายรู้ไหม”“เบาหน่อย เราเจ็บ”“เบาไม่ได้แล้ววันใหม่”เขาไม่สามารถทำอย่างที่เธอร้องขอได้จริงๆ ร่างกายของเขามันหยุดไม่ได้ เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง ดีที่บ้านของเขาเลื่อนใช้วัสดุการก่อสร้างที่ดีทำให้ห้องนอนของคนงานในบ้านค่อนข้างที่จะเก็บเสียงอยู่เหมือนกัน“อ๊ะ จุก สายลมวันใหม่จุก

“…..”“ตอบสิว่ะวันใหม่!”“ไม่มีอะไรจะคุยเลยไม่อยากรับ”“ว่าไงนะ”“ขอร้องเถอะสายลม เราขอร้องเลิกยุ่งกับเราซักที”“ไม่มีวัน!”จะให้เขาพูดอีกกี่ครั้งก็ยังคงพูดคำเดิมว่าเขาไม่มีวันเลิกยุ่งกับเธอ พอได้ยินอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ไม่พูดตอบอะไรออกไป เธอเหนื่อยไม่น้อยกับการที่ถูกบีบบังคับอย่างนี้ เธออยากใช้ชีวิตสงบสุขแต่ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้กัน สายลมพอเห็นหญิงสาวไม่พูดอะไรออกมาอีกเขาก็พยายามปรับอารมณ์ของตัวเอง ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะนั่งลงบนเตียงที่หญิงสาวนั่งอยู่“ออกไปไหนมา?”เขาเปลี่ยนเรื่องถามเพราะเห็นว่าเธอออกไปข้างนอกมา“ธุระส่วนตัว”“นี่ผัว เพราะงั้นสามารถรู้ได้”คนพูดว่าผัวทำให้หญิงสาวตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ“ไม่ใช่เรื่องของลม”“ไม่บอกก็ไม่บอก งั้นไปข้างนอกกัน”“ไม่ไป”“แต่ฉันสั่งให้ไป อย่าดื้อน่า”เขากระชากเรียวแขนของเธอให้ลุกขึ้น คนตัวเล็

“ขอบคุณครับ”ถึงไม่ชอบแต่เขาก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกวนๆ ชายหนุ่มยังคงกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยยิ่งได้สัมผัสเขาก็ยิ่งรู้สึกกับเธอมากขึ้น“ปล่อยได้แล้ว เราจะกลับ”“บอกมาก่อนสรุปเลือกอันไหน”“ข้อเสนอเห็นแก่ตัวแบบนี้ยังกล้าถามอีกเหรอ ลมแทบไม่มีทางเลือกให้เราเลือกเลย”“ก็ให้เลือกแล้วไง”“หึ เหรอค่ะ!”เธอกรเแทกเสียงใส่พร้อมกับทำท่าทีฟึดฟัดออกมา ในใจของเธอมันเดือดไม่น้อยเลยแต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอไม่สามารถทำอะไรได้ ข้อเสนอที่เขาให้เธอเลือกมันไม่มีข้อดีเลยแม้แต่น้อยแต่ถ้าเธอไม่เลือกเขาก็คงไม่หยุดอยู่ดี แน่นอนเธอไม่สามารถให้บิดารู้เรื่องนี้ได้ ในบางทีการย้ายมาเรียนอดทนจนกว่าเธอจะเรียนจบก็แค่สองปีหลังจากนี้เธอจะหนีเขาไปไกลๆ ไปทำงานที่อื่นไม่ให้เขามายุ่งเกี่ยวได้อีกเลยคอยดู คนตัวเล็กได้แต่คิดในใจก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา“อยากให้ย้ายมาเรียนก็จะย้าย แต่ลมต้องลบรูปพวกนั้นห้ามบอกพ่อเรา”“กลัวอะไรขนาดนั้น?”“รับปากสิ”“หึ ก็ย้