All Chapters of กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว: Chapter 41 - Chapter 50

ณ บ้านหลังใหญ่ใจกลางทำเลทองที่ต้องเป็นผู้มีเงินเท่านั้นถึงจะได้มาอยู่ที่แถวนี้ บ้านหลังนี้ประดับประดาไปด้วยสิ่งของหรูหรามากมายแต่ทว่าสำหรับเด็กชายวัยแปดขวบกับรู้สึกว่าที่นี่มันอ้างว้างและโดดเดี่ยวที่สุดในหัวใจ ใบหน้าหล่อเหลาตั้งแต่เยาว์วัยนั่งทำหน้าไร้ความรู้สึกชุดที่ใส่ยังคงเป็นชุดสีดำเพื่อแสดงความอาลัยอยู่“คุณชายคะ ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ”เสียงแม่บ้านอย่างกมลเอ่ยบอกคุณชายของตัวเองด้วยใบหน้าสงสารจับใจเพราะคุณชายน้อยของเธอต้องสูญเสียมารดาในอายุเพียงเท่านี้“.....”สายลมยังคงเงียบ ปกติแล้วเด็กชายไม่ใช่คนนิ่งเย็นชาแบบนี้นับแต่ที่มารดาของเด็กชายตายไปสายลมก็ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา“คุณชาย?”“ออกไป!”ถึงแม้จะอายุเพียงแปดขวบแต่ทว่าคำพูดรวมถึงบุคลิกก็ดูเกินวัยไม่น้อยเลย“ถ้างั้นพี่กมลเอาวางไว้ตรงนี้นะคะ”กมลรู้ดีว่าเซ้าซี้คุณชายของเธอได้ไม่มากหรอก พอวางอาหารกลางวันเอาไว้ก็เดินออกไปจากห้องแห่งนี้ทันที สายลมก้มหน้าลงก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ไม่มีวันไหนเลยที่เขาทำใจการจากไปของมารดาได้สายลมเป็นลูกชายคน

“ลมพูดว่าอะไรนะลูก”ท่านเวหาเอ่ยถามบุตรชายเมื่อจู่ๆ ลูกชายของเขาก็มาบอกว่าอยากให้วันใหม่ไปเรียนกับตนที่โรงเรียน“ผมอยากให้วันใหม่อยู่กับผม พ่อให้วันใหม่อยู่ที่นี่ได้ไหมครับ”“ลมอยากให้วันใหม่ไปเรียนด้วยเหรอ”“ครับ”ท่านเวหาอมยิ้มออกมาดูเหมือนว่าลูกชายของเขาจะชอบเล่นกับลูกคนงานคนนี้มากๆ เขาไม่ได้ว่าอะไรหรอกอะไรที่ลูกชายต้องการเขาในฐานะพ่อก็ย่อมทำให้ได้อยู่แล้ว“เดี๋ยวพ่อจะคุยกับพ่อหนูวันใหม่ให้นะ”“ขอบคุณครับ”ชายวัยกลางคนดูมีสีหน้าเครียดขึ้นมาเมื่อได้ยินเจ้านายว่าอยากให้ลูกสาวของเขาย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับคุณชายของเขา เขามานั่งคิดไตร่ตรองต่างๆ มันมีแต่ผลดีกับลูกสาวของเขาเหมือนกันเพราะโรงเรียนที่สายลมเรียนเป็นโรงเรียนนานาชาติ ค่าเทอมไม่ใช่น้อยๆ แถมการเรียนการสอนก็ดีการที่วันใหม่ลูกสาวของเขาเรียนที่นั่นก็ไม่ต้องเสียอะไรเลยสักบาท ท่านเวหาจะเป็นคนส่งเสียงเอง“(พี่คิดยังไงฉันก็ได้หมด ดีเหมือนกันลูกสาวเราจะได้อยู่ในสังคมที่ดีกว่าพวกเรา อย่างน้อยได้ความรู้ได

“โอเค”หลังจากที่กลับมาจากมหาวิทยาลัย วันใหม่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดสบายๆ เธอทำความสะอาดเก็บโน่นนี่ตามประสาพยายามไม่ให้ตัวเองเอาแต่คิดฟุ้งซ่านความสูญเสียที่เกิดขึ้น ผ่านไปไม่นานเสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็ดังให้ได้ยินคนตัวเล็กจึงรีบปิดประตูพร้อมกับเดินไปซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนร้านหมูกระทะไม่ได้อยู่ห่างจากบ้านมากมายนัก บ้านของเธอกึ่งชานเมืองแต่ก็ยังอยู่ในตัวจังหวัด สิ่งต่างๆ มีครบครันทั้งห้างสรรพสินค้าทั้งร้านอาหารต่างๆ รวมถึงร้านหมูกระทะที่รสชาติอร่อยขึ้นชื่อ พอทั้งสองมาถึงก็จัดการสั่งหมูกันมากิน กลิ่นหมูย่างหอมๆ มันทำให้อารมณ์ดีเสียจริง“ตอนแรกเราคิดว่าวันใหม่จะย้ายไปอยู่กับพ่อเสียอีก”“ไม่หรอก เราไม่อยากย้ายอะ”การย้ายมหาลัยใช่เรื่องง่ายเสียเมื่อไหร่กัน เธออยากอยู่ที่นี่ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิดที่นี่ตลอดไป ชนัยดีใจเหมือนกันที่เพื่อนยังอยู่ที่นี่ ชายหนุ่มแอบมีความรู้สึกดีๆ ให้กับหญิงสาวแต่ก็กลัวเสียมิตรภาพจึงไม่กล้าบอกความรู้สึกตัวเองออกไป เขารอจังหวะดีๆ เพื่อที่จะมีวันนั้นวันที่กล้าบอกว่ารักเธออีกวันผ่านไปวันนี้เป็

ริมฝีปากของชายหนุ่มยังคงจูบคนตัวเล็กอย่างรุนแรง ยิ่งได้ยินว่าเธอบอกว่ามีแฟนแล้วไหนจะคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเขาอีก มันทำให้คนตัวสูงไม่คิดที่จะหยุดการกระทำของตัวเองง่ายๆ เขาคิดถึงเธอแทบบ้าพอเจอหน้ากลับไล่กันแบบนี้มันหงุดหงิดจริงๆ สายลมยังคงจูบเธออย่างเอาเป็นเอาตาย เขาไม่พอใจอะไรหลายอย่างจนความอดทนเขาหมดลงไป“อ๊ะ อย่านะ”วันใหม่รับรู้ถึงแรงสัมผัสของชายหนุ่มที่ยกขึ้นมาลูบไล้ร่างกายของเธอก่อนจะมาหยุดที่หน้าอกอวบของเธอ การรุกรานที่ไม่ทันได้ตั้งตัวมันทำให้คนตัวเล็กไปไม่เป็นจริงๆ“ไม่นะ ลมอย่าทำแบบนี้เราขอร้อง”“จะทำ!”เขาพูดขึ้นหลังจากที่ถอนจูบจากริมฝีปากคนตัวเล็ก ก่อนจะดึงคอเสื้อยืดของหญิงสาวลงเผยให้เห็นลำคอขาวผ่องรวมถึงเนินอกของคนตัวเล็ก เขาจ้องมองเพียงเล็กน้อยก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปตีตราจองเธออย่างที่ใจต้องการ ริมฝีปากของสายลมจูบซับขบเม้มจนลำคอของหญิงสาวมีรอยเขียวช้ำให้เห็น“อย่านะ เราเจ็บ”การกระทำของชายหนุ่มมันทำให้คนตัวเล็กสะท้านไปทั้งร่าง เธอผลักเขาให้ออกห่างมองเขาด้วยแววสั่นเครือไม่คิดเลยจริงๆ มาเจอกันในรอบหลายปีอย่า

หลายวันผ่านไป“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจของแก้มใสดังออกมา หลังจากที่เธอทิ้งกายนั่งลงข้างๆ กับเพื่อนสนิทอย่างน้ำหวานซึ่งในตอนนี้นอกจากที่เธอจะทุกข์ใจคิดไม่ตกแล้วเพื่อนสนิทของเธอนั้นก็ไม่ต่างกัน น้ำหวานเองก็มีปัญหาของตัวเองเกี่ยวกับรุ่นพี่หนุ่มซึ่งก็เป็นเพื่อนกับคู่หมั้นของเธอนี่แหละ คนกลุ่มนี้นิสัยไม่ได้แตกต่างกันเลยไม่แปลกใจที่เป็นเพื่อนกันได้“เป็นไงบ้าง ย้ายไปอยู่ที่คอนโดพี่เหมันต์ โอเครึเปล่า”“ไม่มีคำว่าโอเคจ๊ะ แต่ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”เธอย้ายไปอยู่กับชายหนุ่มตามคำสั่งของบิดา ทุกอย่างไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกว่ามันแย่ลงมากกว่าอีก เหมันต์เองก็เห็นแก่ตัวจริงๆ เขาตักตวงความสุขจากร่างกายเธอแทบไม่ให้เธอได้พักผ่อน ปากบอกไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ก็ไม่ยอมเลิกยุ่งกับเธอซึ่งเรื่องนี้แก้มใสเองก็ไม่เข้าใจรุ่นพี่หนุ่มเหมือนกันว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แค่คิดขึ้นมาก็ทำให้ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงอย่างชัดเจน“อย่าคิดมากนะ บางทีอาจจะดีขึ้น ถามจริงๆ เธอรักพี่เหมันต์ไหม”น้ำหวานไม่เคยถามความรู้สึกของเพื่อนที่มีต่อรุ่นพี่หนุ่มเลย เธอร