All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 141 - Chapter 150

นางส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่แล้ว ท่านใจดี ข้าจะทำร้ายได้เช่นไร ดูซิผ่านไปหลายวัน คนจากเผ่าปีศาจยังไม่มีใครตามหาข้าเลย ข้าถูกพวกเขาทอดทิ้งเสียแล้ว”“อย่าสนใจเลย ท่านอาจารย์อนุญาตให้เจ้าไปอยู่ที่เฉิงไห่ ถือว่าเขาไว้ใจเจ้าแล้ว เจ้าควรดีใจ เฉิงไห่มิใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าออกได้ โอกาสของเจ้าช่างดีนัก”“เรื่องของเผ่าปีศาจท่านไม่ควรวางใจ ครั้งก่อนเพราะท่านอาจารย์ช่วยเหลือ ครั้งหน้าท่านไม่ควรประมาทเช่นนั้นอีก ซีห่าวบาดเจ็บกลับไป คนของเผ่าปีศาจพังพอนต้องไม่พอใจมาก อีกไม่นาน พวกเขาคงมาเอาคืน” ฟ่านถิงถิงพูดด้วยแววตาเป็นกังวล“อย่าห่วงไปเลย หากข้ามีวั่งซูอยู่เคียงข้าง ไม่มีทางที่ข้าจะเพลี้ยงพล้ำเช่นนั้นได้ สู้กับปีศาจ ก็ต้องใช้ไฟ วั่งซูเท่านั้นที่จะรับมือกับพวกเขาได้”“ท่านพูดเช่นนี้ อย่าบอกนะว่าท่านจะติดตามเขาไปแดนตะวันออก เรื่องประลองดาบกับองค์ชายสามเล่า ท่านลืมเสียแล้วหรือ แม่นางอู๋อิงคงเสียใจมาก หากรู้ว่าท่านคิดเช่นนี้”จ้าวตงหยางนิ่งเงียบ เมื่อนึกถึงหญิงคนรัก “ข้าไม่ได้ลืม แต่เรื่องที่เฉิงวั่งซูกำลังไปทำ ก็นับว่าสำคัญมากสำหรับข้าและเขาเช่นกัน เอาไว้นานไป เจ้าจะเข้าใจเอง ส่วนเรื่องขององค์ชายสาม รอข้า

"เอาผ้าผืนนั้นมาเปลี่ยน ข้านอนบนหญ้าของเจ้าได้ แต่ท่านผู้เฒ่าจะนอนเช่นนั้นไม่ได้ ทำตามที่ข้าบอกเถอะ"นางไม่มีทางเลือก จำต้องทำตามที่ชายหนุ่มแนะนำ หญิงสาวก่อฝืนสุมไฟ เตรียมอาหารมื้อเย็น แล้วก็แอบชำเลืองตามองดูวั่งซู ที่กำลังอาบน้ำให้บิดาของนาง โดยไม่มีทีท่ารังเกียจ ชายชรามองใบหน้าของชายหนุ่มแล้วหัวเราะชอบใจ แม้วั่งซูจะฟังเขาไม่เข้าใจ แต่แววตาของชายชรา ก็แสดงออกชัดเจน ว่าคืนนี้ช่างมีความสุขนักวั่งซูใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อตัวให้เขา หากเป็นเมื่อก่อน เรื่องเช่นนี้เขาคงทำไม่ได้ แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมา การดูแลบิดาที่ขาพิการ ทำให้เขารู้ว่า กับผู้มีอายุ เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ก็สามารถทำให้เขามีความสุขได้ ชายชราเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา กลางแผ่นหลังของเขากลับมีบาดแผลเหมือนถูกฟัน ลากยาวถึงสามแผล ลักษณะแผลเป็นเช่นนี้ คงส่งผลให้เขาพิการทั้งร่างกาย ตามเนื้อตัวส่วนอื่น ๆ ก็พบแผลเป็นกระะจายทั่วร่าง เล็กบ้างใหญ่บ้างต่างกันไปหญ้ารองเตียงใหม่ ผ้าปูใหม่ ที่นอนเก่าถูกเก็บกวาดออกไปทิ้ง ทำให้ห้องนี้น่านอนขึ้นมากกว่าเก่า หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บิดาใหม่ และป้อนโจ๊กให้กับเขาเฉิงวั่งซูเหนื่อยอ่อน นั่งมองดูสองพ่อลู

รุ่งเช้าเจาอันเตรียมพาบิดาพิการกลับเข้าไปในหมู่บ้าน หญิงสาวมองไปยังมุมหนึ่งของเมื่อค่ำคืน ตรงที่เฉิงวั่งซูนั่งพูดคุยกับนาง ในเวลานี้ไม่มีเงาของเขาแล้ว เขากับม้าสีดำตัวนั้น คงออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ เจาอันลงไม้เฆี่ยนควายที่มีเพียงตัวเดียว ลากเกวียนกลับมาที่บ้านของตน แต่สิ่งที่เห็น ทำเอานางยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ม้าตัวใหญ่สีดำ ถูกมัดไว้หน้าบ้านของนาง เฉิงวั่งซูหอบหญ้าที่นางเกี่ยวมาเมื่อวาน ออกมาเรียงเต็มลานบ้าน“คุณชายนี่ท่านทำอะไร ข้าหลงคิดว่าท่านจากไปแล้ว”“ก็คิดว่าจะไปแล้วเช่นกัน แต่คิดขึ้นมาได้ ว่าบ้านของเจ้าหลังคามันทะลุจนมองเห็นแสงดาว ข้าเลยจะอยู่ช่วยเจ้าซ่อมหลังคาก่อน” เฉิงวั่งซูส่งยิ้มให้นาง “แต่…ข้าทำไม่เป็น หลังคาบ้านขาเป็นกระเบื้อง ไม่ได้มุงหญ้าเช่นนี้”“ท่านเป็นขุนนาง…”ชายหนุ่มส่ายหน้า “บิดาข้า…เป็นแม่ทัพ” วั่งซูยื่นถุงหอมให้นาง“นี่อะไรกัน”“ถุงหอม นี่เจ้าไม่รู้จักเหรอ สตรีหรือชายหนุ่มมักพกติดกาย ช่วยดับกลิ่นไม่พึงประสงค์ ข้าให้…”นางมองดูถุงหอมที่เย็บจากผ้าไหมสีแดงสวยงาม ดวงตาเป็นประกาย ลูบคลำมันเหมือนมองเห็นของมีค่า เฉิงวั่งซูถึงกับหัวเราะออกมากับความบริสุทธิ์ของนาง“ม

“เห็นหรือไม่ ทีนี้เจ้าเข้าใจตงหยางหรือยัง ลี่ฉุนที่ข้าพูด มิได้ต้องการที่จะดับฝันของเจ้า แต่ข้าแค่แสดงเหตุผล ตงหยางกับอู๋อิงมีวาสนาต่อกันก็จริง แต่อนาคตเป็นเรื่องยากที่จะคาดการณ์ ตอนนี้นางมีโอกาสที่ดีมารอตรงหน้า องค์ชายสามผู้นั้น แต่งพระชายาเชียวนะ มิใช่สาวสนม ต่อให้นางหนูอู๋อิง จะเป็นเพียงบุตรีคหบดีค้าผ้า แล้วเช่นไร ในวังล้วนมีครูอาจารย์สอนสั่ง นางฉลาดเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว”“ท่านอาจารย์เห็นด้วย กับความคิดของเขาเช่นนั้นรึ”“ท่านพี่ลี่ฉุน มิใช่ข้าไม่รักไม่ชอบนาง ชีวิตข้าจ้าวตงหยาง รอดตายมาได้ในวัยเด็ก เป็นเพราะมีพวกท่านอบรมดูแลสั่งสอน เป็นเช่นพี่น้องร่วมครรภ์ก็ไม่ปาน ท่านดูข้าตอนนี้ มาอยู่เมืองหลวงแคว้นฉินมาไม่รู้กี่ปี แต่กลับตามหาพระบิดามารดาไม่พบ เฉิงวั่งซู ติดตามกองทัพของหวังหยง ด้วยเพราะมีบางเรื่องที่พัวพันกับข้า จนเขามิอาจนิ่งดูดาย ต้องตามไปจัดการแทน เช่นนี้แล้ว ท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี่ แต่งภรรยา แล้วละเลยเรื่องเหล่านี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่สมควรอยู่เป็นคน”“คุณชาย ท่านอย่าหมายความเช่นนั้น ตลอดเวลา ข้าเห็นท่านกับนังหนูอู๋อิงรักใคร่ปรองดอง ข้าเป็นเหมือนพี่ชาย ย่อมต้องการเห็นน้องมีความสุข เ

องค์ชายสาม ส่งสายตาขึงขังไม่พอใจ ที่เหมือนตงหยางใช่คำพูดยอกย้อนใส่เขา“ข้ามาดักรอท่าน เพื่อขอถอนตัว จะไม่มีการประลองดาบระหว่างเรา เรื่องของอู๋อิง ข้าจะหลีกทางให้ท่าน แต่สุดท้ายแล้ว ข้าต้องการให้นาง เป็นผู้มีสิทธิ์เลือกคู่ครองให้ตนเอง จะได้หรือไม่”องค์ชายสามหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “ไม่ต้องเดาเลย นางต้องเลือกเจ้าอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องคิดแผนเช่นนี้เลย จ้าวตงหยาง เจ้าคิดว่าข้าเบาปัญญามากเช่นนั้นรึ”“ไม่เลย นางจะเลือกท่าน ข้าจ้าวตงหยางพูดคำไหนเป็นคำนั้น ข้าหลีกทางคือหลีกทาง ไม่มีแผนลวงอันใดซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย เพียงข้าต้องการให้ท่านรับปากข้า”“ต้องการอะไรว่ามา”“หากนางเลือกท่าน สัญญากับข้าได้หรือไม่ ว่าท่านจะซื่อสัตย์ต่อนาง จะดูแลนางเป็นอย่างดี อู๋อิงต้องเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุด ท่านรับปากข้าได้หรือไม่”“ไม่ยากเลย ข้าต้องทำเช่นนั้นเพื่อนางอยู่แล้ว”“อู๋อิงถูกเลี้ยงดูอย่างอิสระ นางทำงานทุกอย่างเช่นคนงานในร้าน หรือแม้แต่ เดินทางไกลเพื่อส่งสินค้าร่วมกับบิดา นางไม่เคยถูกเลี้ยงดู เช่นคุณหนูบ้านอื่น กิริยามารยาทที่ท่านเห็นว่าเรียบร้อย นั่นเป็นเพราะ การอบรมสั่งสอนจากมารดา แต่เนื้อแท้ของนาง ไม่ได