All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 151 - Chapter 160

“ไม่เอาน่าเจาอัน ข้าแค่รู้สึกเห็นใจเจ้า ตัวข้าเอง ก็มีบิดาพิการเดินไม่ได้ แต่ดีที่ท่านพ่อยังมีคนมากมาย ช่วยกันดูแล ต่างกับบิดาของเจ้า ที่มีเพียงเจ้าแค่คนเดียว ต่อให้ข้า เป็นเพียงคนผ่านทางมา เห็นเช่นนี้ไม่ช่วยเหลือ ก็อย่านับว่าเป็นคนอยู่เลย เอาล่ะกินข้าวได้แล้ว ส่วนเรื่องของข้า เจ้าก็ไม่ต้องกังวลไป ข้ารู้ว่าควรเดินทางตอนไหน”นางยิ้มแล้วพยักหน้าให้เขา มองดูชายหนุ่มกินข้าวด้วยความอร่อย เท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว สำหรับคนยากจนเช่นนาง เฉิงวั่งซูเป็นเสมือนเทพบุตรจากสวรรค์ ที่ลงมาช่วยเหลือนางยามทุกข์ยากโดยแท้จริงหลังอาหารมื้อค่ำที่แสนอร่อย และวันที่แสนเหน็ดเหนื่อยผ่านพ้นไป ชายหนุ่มกลับเข้าห้องของตนเอง เพื่อพักผ่อน ตกกลางดึก เฉิงวั่งซูก็ต้องสะดุ้งตื่นตกใจ ด้วยเสียงฝีเท้าม้าจำนวนหนึ่ง ควบตะบันมาจากทิศทางเดิม เสียงเจาอันเคราะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเรียกที่ร้อนรนของนาง“คุณชาย คุณชาย โจรมา…รีบหนีกันเถอะ”เฉิงวั่งซูรีบเปิดประตูทันที “เจาอัน เจ้าไม่ต้องหนี เจ้าแค่ดับไฟประทีบในทุกห้องก็พอ แล้วหลบอยู่แต่ด้านใน ห้ามออกมาเป็นอันขาด”“คุณชาย โจรภูเขาพวกนี้ โหดร้ายมาก ท่านกำลังคิดทำสิ่งใด เรารีบหนี

เฉิงวั่งซูก้มลงประกบริมฝีปากของนาง ริมฝีปากเนียนนุ่มเร่าร้อนแลกเปลี่ยนกันราวคนหิวกระหาย เสียงหายใจฟืดฟาด ของคนทั้งคู่ ยิ่งทำให้อารมณ์หนุ่มสาว พลุ่งพล่านหวั่นไหวเฉิงวั่งซูผละออกจากร่างของเจาอัน หญิงสาวเอนกายลงนอน พร้อมให้เขาแสดงบทรักที่เร่าร้อน ชายหนุ่มพยายามถอดเสื้อผ้าของตนออก ด้วยมือที่สั่นเทา และร่างกายที่ดูเหมือนจะเพิ่มความร้อนขึ้นมา จนเหงื่อกรานแตกพลักแต่ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจัดการกับเหยื่อขาวนวลตรงหน้า เสียงในหัวกลับดังขึ้น“ตงหยาง…” เฉิงวั่งซูพูดชื่อใครบางคนออกมา เจาอันถึงกับมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ จังหวะรักเช่นนี้ เหตุใด เขาถึงเอ่ยเรียกขานนามบุรุษเฉิงวั่งซู ขยับตัวถอยห่างจากหญิงสาว เขาคว้าเสื้อผ้าโยนเข้าใส่ร่างเปลือยเปล่าของนาง “รีบไปเจาอัน ข้าทำเช่นนี้ไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง รีบไป ไป…ออกไป…” เฉิงวั่งซูตะหวาดใส่นางเสียงดังเจาอันทั้งตกใจ และไม่เข้าใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะดำเนินไปด้วยดี แต่ทำไมอยู่ดี ๆ เขากลับหยุดมันลง “คุณชาย แต่ข้า…”“เจาอัน ข้ามีความสัมพันธ์กับสตรีไม่ได้ เจ้ารีบออกไป หากเจ้ายังต้องการมีชีวิตอยู่ เจ้ารีบไป…ไป…ออกไป…”เจาอันจ้องมองเขาด้วยค

หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมบาง เดินเหินคล่องแคล่วว่องไว พูดจาโผงผางเสียงดัง แต่ใจดี เดินเข้ามายังห้องที่สองหนุ่มนั่งพูดคุยกันอยู่“อ่อ…ท่านแม่ เอ่อ…ท่านพี่ลี่ฉุน นี่ท่านแม่ข้าเอง ท่านมาหลายครั้งไม่เคยพบนาง”ลี่ฉุนรีบลุกขึ้นพร้อมส่งยิ้มให้กับสตรีวัยกลางคน ทำการคารวะต่อนาง “ข้าน้อยลี่ฉุน คารวะฮูหยินท่านแม่ทัพ”“ไม่นะ…ฮูหยินแม่ทัพอะไรกัน ข้าเป็นเพียงสตรีชาวยุทธ อยู่กินกับสามีที่พิการเดินไม่ได้ มานี่ ๆ ท่านลี่ฉุน ข้าได้ยินชื่อเสียงท่านมานาน เสียดายที่เราเพิ่งมารู้จักกัน ได้ยินว่าท่านจะเดินทางตามคุณชายจ้าวไปหาวั่งซูลูกชายข้า ข้าเลยเตรียมอาหารแห้งจำนวนหนึ่ง กับฝากสิ่งนี้ไปให้วั่งซูด้วย วันที่เขาออกเดินทาง ข้าไปธุระให้ท่านตาของเขา เลยไม่ได้อยู่รอส่งเจ้าลูกชาย ข้าเลยจำเป็นต้องรบกวนท่าน”ลี่ฉุนมองดู ของจำนวนหนึ่งที่นางหอบเข้ามาให้เขา หนึ่งในนั้นมีอาวุธที่ห่อผ้าเอาไว้ “ไม่รบกวนเลยขอรับ แล้วข้าจะส่งให้ถึงมือคุณชายเฉิงขอรับ”นางยิ้มให้เขา “ไปถึงที่นั่น หากมีปัญหา ให้ท่านจุดพลุในห่อผ้าสีดำ คนของข้า จะออกมาช่วยเหลือพวกท่านในทันที หากข้าไม่ติดที่จะต้องดูแลสามี ข้าจะไปกับพวกท่านด้วย เฉิงวั่งซูอาภัพนัก ข้

ชายหนุ่มจับไหล่ของนางผลักออก มองดูใบหน้าอ่อนหวาน ที่ตอนนี้อาบเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ตงหยางก้มหน้าลงแล้วสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงคนรัก“องค์ชายสาม รับปากพี่ว่า จะดูแล และยกย่องให้เกียรติเจ้า เจ้าจะเป็นสตรีที่มีความสุขที่สุดบนแผ่นดินนี้” อู๋อิงน้ำตาไหล พร้อมกับส่ายหน้าไปมา “ไม่พี่ตงหยาง ชีวิตข้าจะมีแค่พี่เท่านั้น ข้าจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ไม่นะ ท่านอย่าพูดเช่นนี้ พี่ลี่ฉุน แม่นางฟ่าน ห้ามเก็บของนะ ข้าไม่อนุญาต ไม่มีใครออกจากที่นี่ได้ทั้งนั้น”ลี่ฉุนเห็นเช่นนั้น เขาได้แต่รีบหันหลังให้นางทันที ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา ภาพที่เห็น หากแม่นางอู๋อิงคือบุตรสาวที่จากไป หากนางต้องเสียใจเช่นนี้ เขาผู้เป็นพ่อ ย่อมเจ็บปวดกว่าเป็นร้อยเท่าพันทวี ฟ่านถิงถิงเมื่อเห็นลี่ฉุนชายร่างยักษ์แอบแสดงออกถึงความอ่อนแอ นางก็ได้แต่มองดูเขาด้วยความห่วงใย พร้อมกับเดินเข้าไปยืนเคียงคู่กับเขา นางจับมือหยาบหนาของลี่ฉุนแล้วยิ้มให้เขาลี่ฉุนมองเห็นร้อยยิ้มของนางปีศาจพังพอน ทำให้รับรู้ได้ว่า นางกำลังส่งกำลังใจมาให้กับตน“ไม่เป็นไร ข้าแค่สงสารนังหนูอู๋อิง”“อดทนไว้ ท่านลี่ฉุน เริ่มแรกของความรัก เราจ

เวลาล่วงเลยผ่านไป ในที่สุด เฉิงวั่งซูก็เดินทางมาจนถึงเมืองหยงอัน ซึ่งยังคงอยู่ในเขตแคว้นฉิน ด้วยความเป็นเมืองใหญ่ชายแดน ก่อนข้ามไปเขตแดนแคว้นฉู่ ก่อนจะถูกรวมเข้าเป็นผืนเดียวกันเช่นในวันนี้ เมืองนี้จึงมีความครึกครื้น ผู้คนหลากหลาย การค้าเจริญรุ่งเรือง“คุณชาย…ยินดีต้อนรับขอรับ” เถ้าแก่โรงเตี๊ยม ออกมากล่าวต้อนรับลูกค้าด้วยตนเอง ท่าทางสุภาพของเขา ทำให้เฉิงวั่งซูรู้สึกสบายใจ“ข้ามาคนเดียว ต้องการห้องพักหนึ่งห้อง ราคาไม่สูงมาก”“ได้เลย ๆ ท่านมาจากต่างเมืองใช่หรือไม่ โชคดีมาก คืนนี้หยงอันของเรามีเทศกาลสำคัญ จะมีการแสดงดอกไม้ไฟ และการละเล่นมากมาย ท่านนับว่าโชคดียิ่งนัก โรงเตี๊ยมของข้า เหลือห้องพักเพียงสามห้องสุดท้าย และหนึ่งในสามเป็นของท่านแล้ว”“ขอบใจ เจ้าช่วยนำอาหารขึ้นชื่อไปให้ข้าด้วย”“ได้เลย ๆ เชิญคุณชายพักผ่อนตามสบายนะขอรับ” เถ้าแก่โรงเตี๊ยม มองดูแขกที่เพิ่งเดินตามเสี่ยวเอ้อไปยังห้องพักของเขา ด้วยความดีใจ ถ้ามีแขกเข้าพักเต็มจนเต็มเช่นนี้ทุกวันคงดีชายหนุ่มโยนสัมภาระลงบนที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า แล้วเดินสำรวจห้องเพื่อดูความปลอดภัย นับว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีความหรูหราสะอาดสะอ้าน และมีความปล