บททั้งหมดของ แสงจันทร์พันธนาการ: บทที่ 131 - บทที่ 140

กำหนดการปราบโจรกบฏใกล้เข้ามาทุกที หวังหยงแทบไม่ได้กลับมานอนที่จวน ด้วยต้องเตรียมแผนสำหรับการโจมตีให้พร้อมที่สุด ซึ่งทุกอย่าง ถูกปูทางไว้แล้วเป็นอย่างดี ทั้งจากแผนการขององค์ชายสาม และท่านอ๋องหวัง ที่ลงมาบัญชาการลับครั้งนี้ ด้วยตนเอง“หวังหยง เจ้าไม่เคยนำทัพ การรบเป็นการต่อสู้ที่ต่างจากชาวยุทธ จะคิดทำการใด ห้ามใช้อารมณ์เป็นอันขาด เข้าใจที่พ่อพูดใช่หรือไม่”หวังหยงพยักหน้าเข้าใจ “ท่านพ่อ ท่านอยู่ทางนี้ ต้องดูแลสุขภาพด้วย”“ไม่ต้องห่วง ข้าจะสวดมนต์ให้เจ้ามีชัยชนะ กลับมาอย่างปลอดภัย”“มีอีกเรื่องที่ข้าต้องรายงานท่าน ช่วงที่ข้าไม่อยู่ ฟู่ซิงอี นางขออนุญาตกลับไปพักที่จวนของนาง ซึ่งข้าก็เห็นด้วย ข้าไปหลายเดือน นางอาจเหงา ให้กลับไปอยู่ที่จวนของนางถือว่าเป็นเรื่องที่ดี”“สุดแล้วแต่เจ้าเถิด นางอยู่ที่นี่ ข้าก็ปวดหัวไม่เว้นวัน นี่ก็เปลี่ยนสาวใช้ให้ไม่รู้กี่คนต่อกี่คน ก็ยังหาคนที่ถูกใจนางไม่ได้ ไม่รู้ว่าคนจวนฟู่ เลี้ยงดูแลอบรมบุตรกันเช่นไร ถึงปล่อยให้เป็นคนเอาแต่ใจเช่นนี้”หวังหยงโค้งศีรษะคำนับต่อผู้เป็นบิดา แล้วเดินไปหาภรรยาสุดที่รัก พร้อมองครักษ์ประจำกายฟู่ซิงอีควบคุมบ่าวไพร่ จัดเตรียมสัมภาระต

กระโจมทหารในสังกัดของเสนาบดีฟู่ ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขามในสายตาของเฉิงวั่งซู ชายหนุ่มมองดูด้วยความตื่นเต้น เขาวาดฝันและคิดเอาไว้ภายในใจ เมื่อครั้งตระกูลเฉิงออกศึกทำสงคราม ภาพตรงหน้า คงยิ่งใหญ่ไม่ต่างกัน สิ่งที่แตกต่างและเปลี่ยนไปในตอนนี้ คือกองกำลังเป็นของเสนาบดีเฒ่า แต่มีผู้นำทัพกลับเป็นคนจากกองกำลังของท่านอ๋องหวัง เหมือนตอนนี้แผนรวมอำนาจ จะเป็นรูปเป็นร่างแล้วหวังหยงสวมชุดเกราะ ดูสง่างามน่าเกรงขาม สมกับเป็นจอมทัพ ต่างกับตอนที่ยังเป็นแค่หวังหยงศิษย์เอกแห่งสำนักวายุเตโช ราวกับเป็นคนล่ะคนกัน“ศิษย์น้อง ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาหาข้าถึงที่นี่”“ต้องมาสิ ท่านเป็นศิษย์พี่ข้านะ จะว่าไปแล้ว ท่านก็เป็นสหายคนแรกของข้าด้วย ต่อให้เราเคยไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่ตอนนี้เราก็สนิทกัน ใช่หรือไม่”“ท่านหวังหยง” ลี่ฉุนยิ้มให้เขาพร้อมทำความเคารพ เพื่อให้เกียรติต่อยศศักดิ์ที่เขากำลังแสดงบทบาทอยู่“ท่านพี่ลี่ฉุน อย่าทำเช่นนี้เลย อย่างไรแล้ว ข้าก็นับถือท่านเป็นพี่ชาย มาเถอะเข้าไปด้านในกัน คืนนี้ท่านทั้งสอง ต้องร่วมดื่มกับข้าให้เต็มที่ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังแต่เช้า เพื่อเตรียมเคลื่อนทัพ ไม่รู้อีกเมื่อไหร่ จะมีโอกาสได้พบเจอ

เฉิงวั่งซูมองดูจ้าวตงหยางที่นอนหลับนิ่งสงบ แสงจากเปลวประทีปลูบไล้ใบหน้างดงามของเขา แม้ยามหลับเช่นนี้ ก็ไม่ทำให้บุรุษผู้นี้ดูหม่นหมองลงเลยแม้แต่น้อยเฉิงวั่งซู หวนคิดย้อนหลังไปในอดีตที่แสนยาวไกลข้ามภพชาติ ครั้งแรกที่ได้มีโอกาสพบเห็นเทพบุตรหนุ่มน้อยผู้นี้ ความเงียบขรึมของเขา ดึงดูดให้วั่งซูครั้งที่ยังมีนามว่าซือซงเกิดความสนใจ จนเริ่มติดตามเขาไปในทุกที่ มาถึงตอนนี้ เฉิงวั่งซูจ้องมองใบหน้าสหายผู้หลับไหล แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ “เมื่อก่อน เจ้ารับบัญชาแห่งท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าก็จะคอยร้องขอติดตามเจ้าไปด้วย ไปเฝ้าแดนดาราห้วงเวหา ข้าก็ไป ไปดูแลตำหนักปัญจเทวะข้าก็ไป หรือภารกิจสุดลับ ที่ตำหนักแสงจันทร์ สำหรับเรื่องนี้ไม่มีทางเลย ที่ข้าจะปล่อยเจ้าไปแต่เพียงผู้เดียว” เฉิงวั่งซูพูดถึงอดีตที่ผ่านมา ในดินแดนแสนห่างไกล แล้วก็ยิ้มขึ้นมาด้วยความสุขใจ“ก่อนหน้านี้ ข้ายอมรับ ว่าข้าเคยคิด ที่จะไม่ช่วยเจ้าแก้ปัญหาปมด้ายแดง เพราะข้าคิดว่า อย่างน้อยการมีโอกาสได้เกิดมาเป็นมนุษย์ มันก็มีสีสันมากกว่าเป็นเทพเซียนบนแดนสวรรค์ เราได้เรียนรู้ และทำความเข้าใจ ต่อสภาพอารมณ์ที่หลากหลาย ได้พบเจอผู้คน และเรื่องรา

เฉิงวั่งซูเดินออกมาสมทบกับคนอื่น ๆ ที่รวมตัวนั่งพูดคุยกันอยู่ด้านนอกเรือน“เจ้าจะไปกับคุณชายหวังหยง เช่นนั้นรึ เหตุใดไม่ปรึกษาข้าเลยสักคำ”ลี่ฉุนเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเฉิงวั่งซูเดินออกมา“ข้าไตร่ตรอง หลังจากกลับมาจากค่ายทหาร ท่านพี่ลี่ฉุน ท่านเองก็เห็นพฤติกรรมของเขา ข้าเห็นเช่นนั้นแล้ว รู้สึกไม่สบายใจเลย หวังหยงเป็นศิษย์พี่ และเป็นสหายคนแรกที่ข้าสนิทด้วย หากเขาเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าเชื่อว่า เขาคงไม่รอดชีวิตกลับมาเป็นแน่”“เจ้าเลยคิดว่าตนเอง จะสามารถช่วยเปลี่ยนเขาได้เช่นนั้นรึ แล้วคุณชายข้าเล่า ไหนเจ้ารับปากกับเขา ว่าจะอยู่ร่วมชมงานประลองเพลงดาบ เป็นเรื่องแน่คุณชายเฉิง ถ้าคุณชายข้าฟื้นขึ้นมา แล้วรู้ว่าท่านหายไป”ชายหนุ่มยิ้มให้กับลี่ฉุน ที่เวลานี้ดูเขาโกรธเคืองขึงขังใส่ตน “ไม่ต้องห่วง ข้าอธิบายให้เขาฟังบ้างแล้ว”ลี่ฉุนเดินกลับไปนั่งร่วมโต๊ะ กับท่านอาจารย์หมอดูตาบอด และนางปีศาจฟ่านถิงถิง วั่งซูเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่เว้าแหว่ง “อีกไม่นานจะรุ่งสาง ข้ายังมีอะไรอีกหลายอย่างต้องจัดการ จ้าวตงหยางก็ปลอดภัยแล้ว ที่เหลือต้องรบกวนพวกท่านแล้ว ส่วนท่าน พี่ลี่ฉุน ข้าต้องการให้ท่านช่วยทำเก้าอี้ ที่มีล้อให้

แสงแดดยามสาย ทำให้จ้าวตงหยางรู้สึกร้อนอบอ้าวผิดปกติ จนต้องเดินไปพักไปตลอดทาง คอแห้งกระหายน้ำตลอดเวลา เดินกลับมาไม่ถึงครึ่งทาง แต่น้ำดื่มในผลน้ำเต้า ถูกเขายกดื่มจนเกือบหมด ผ้าที่ใช้พันแผลรอบลำคอ เริ่มเปียกชุ่มจนรู้สึกอับชื้น ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกเจ็บแสบร้อนและคันบริเวณบาดแผล จนเขาอดไม่ได้ที่จะจับและเกามันในบางครั้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่า ผ้าที่เปียกนั้น เป็นเพราะเหงื่อหรือเลือดจากบาดแผลที่ไหลซึมออกมากันแน่ม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ ควบเหยาะลงมาจากภูเขา ชายหนุ่มบนหลังม้ามองเห็น บุรุษผู้สวมอาภรณ์สีขาว ก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นั้นเขาคือใคร“คุณชาย ตามข้ามารึ เหตุใดไม่บอกข้าตามตรง จะได้ไม่ต้องเดินมาเช่นนี้” ลี่ฉุนเอ่ยทักผู้เป็นนาย แต่เมื่อตงหยางหันมามองเขา ลี่ฉุนก็ต้องถึงกับตกใจ รีบกระโดดลงจากหลังม้าทันที“พี่ลี่ฉุน ข้า…ข้าร้อนมาก”“คุณชาย คอของท่านมีเลือดไหล ไม่ได้การแล้ว ทำไมคอดำเช่นนี้ เลือดท่านก็เป็นสีดำด้วย เหมือนพิษกำลังถูกขับออกมา ใช่…ต้องเป็นเช่นที่ข้าคิดเป็นแน่ คุณชายท่านไหวหรือไม่ จากตรงนี้ระหว่างกลับบ้านอู๋ กับสำนักวายุเตโช ข้าขอเลือกสำนักวายุเตโชนะขอรับ เลือดท่านไหลออกมาแบบนี้ หากกลับบ้านอู๋คง