All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 161 - Chapter 170

ห้องพักของวั่งซู เป็นห้องพักที่จัดว่าราคาสูง ผู้ที่จะเข้าพักห้องนี้ได้ ต้องมีความมั่งคั่งพอตัว ชายฉกรรจ์ผู้บุกรุก ต่างมองหน้ากันไปมา ด้วยไม่รู้ว่าบุรุษผู้อยู่หลังฉากบังตา คือคนที่พวกตนควรแตะต้องหรือไม่ชายผู้มีรูปร่างใหญ่โตหน้าตาดุดัน ก้าวเท้าเข้ามาในห้องของชายหนุ่ม ผู้บุกรุกก่อนหน้า ต่างพากันเปิดทางออกให้กับผู้เป็นนาย“ขออภัย พวกข้ามิได้มีเรื่องบาดหมางต่อท่านก็จริง แต่คนร้ายที่บุกเข้ามาในห้องของท่าน นางคือคนร้าย ที่เราต้องการตัว ขอเพียงท่าน ยอมมอบตัวนางมา พวกข้าจะไม่รบกวนท่านเลย”“คนร้ายเช่นนั้นรึ” เฉิงวั่งซูเหลือบตามองใบหน้าสตรีในอ้อมอก แววตาของนางยังคงตื่นกลัว นี่หรือคนร้ายที่พวกเขากล่าวหา “ข้ากำลังอาบน้ำกับภรรยา ไม่เห็นมีคนร้ายบุกเข้ามาแต่อย่างใด เห็นทีพวกท่านคงเข้าใจผิด”ชายหลังม่านบังตา จับจ้องมองฉากกระดาษที่มีภาพเขียนสาวงามท่ามกลางทุ่งดอกบัวสีหวาน แล้วจึงหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้องของตน ไม่นานเสียงฝีเท้าทั้งหมด ก็ก้าวออกจากห้องของชายหนุ่มไป เหลือเพียงผู้เป็นนายที่ยังยืนอยู่“ข้าต้องของอภัยคุณชายและฮูหยินของท่าน ที่ทำให้ตกใจ ค่าที่พักของท่าน ข้ายินดีชดใช้ให้ สตรีที่ข้าตามหา นางเป

ชายหนุ่มหญิงสาวเดินคลอเคลียหัวเราะหยอกล้อกัน ช่างเป็นภาพสวยงามในค้ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีสวยงาม กำแพงเมืองเหนือป้อมปราการด้านทิศตะวันออก ของเมืองหยงอัน นับว่าเป็นมุมที่สวยที่สุดสำหรับค่ำคืนนี้ แม่นางตุ๊กตาปั้นพาเฉิงวั่งซูมายืนบนนี้ เพื่อรอชมดอกไม้ไฟที่สวยที่สุด แต่สำหรับเขาแล้ว ดอกไม้ไฟเหนือท้องฟ้า กลับไม่งดงามเท่าสตรีข้างกายในยามนี้“คุณชาย ท่านอยากชมดอกไม้ไฟ ข้าก็พามาแล้ว เหตุใดเอาแต่จ้องมองข้า มองด้านนั้นซิ ดอกไม้ไฟจะขึ้นทางด้านทิศนั้น”ชายหนุ่มยิ้มให้นาง เมื่อถูกจับได้ ว่ากำลังแอบมองนางจริง ๆ “ก็เจ้างดงามใครจะอดใจได้ ที่เมืองหลวง ข้ายังไม่เคยพบใคร ที่งดงามเช่นนี้มาก่อนเลย”หญิงสาวยิ้มเอียงอาย “ท่านมักพูดจา ปากหวานเช่นนี้เสมอรึ”“ไม่เลย ข้าเป็นเช่นนี้กับเจ้าเพียงผู้เดียว” เฉิงวั่งซูพูดไปก็ยิ้มไปหญิงสาวหัวเราะออกมาอีกครั้ง “ไม่เชื่อหรอก บุรุษเช่นนี้ มักมากมีสตรีโฉมงามเคียงข้างกาย”“เจ้าเห็นว่าข้าพาใครมาด้วยหรือไม่เล่า นอกจากเจ้าม้าดำมืดตัวนั้น ข้าก็ไม่มีใครมาด้วยเลย”“พอเถอะ ข้าเบื่อจะเถียงกับท่านแล้ว”เสียงระเบิดดังขึ้น ตรงสุดข้อบฟ้าอีกด้านของเมือง พร้อมกับลำแสงสีแดง ที่พุ่งขึ้นสู่

ม้าสองตัวพร้อมผู้ควบคุม เดินทางอย่างเร่งรีบ เช้าจรดค่ำแทบไม่พักเหนื่อย ด้วยความเป็นห่วงสหาย ที่ออกเดินทางล่วงหน้ามาก่อน จนมาถึงลำธารระหว่างทาง ลี่ฉุนเสนอให้พักม้าสักครู่ ด้วยเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายแก่แล้ว และยังไม่มีวี่แวว จะพบหมู่บ้านสำหรับพักค้างคืน ผสมกับร่างกายของตงหยาง ที่เริ่มอ่อนเพลียจากการเดินทางอย่างต่อเนื่อง ทำให้พิษในกาย ทำท่าจะสำแดงอาการออกมาอีกครั้งลี่ฉุนหายไปสักพัก เขาเดินกลับมาพร้อมผลไม้ป่าจำนวนหนึ่ง “คุณชาย ด้านหน้ามีวัดร้าง คืนนี้เราคงต้องพักกันที่นั้น พวกเราเร่งเดินทางกันมาหลายวัน แบบนี้คงได้ตายก่อน ที่จะไปถึงตัวคุณชายเฉิง ท่านน่ะ หักโหมมากเกินไป ดูซิ เริ่มมีไข้อีกแล้ว” ลี่ฉุนเอาผลไม้ที่ได้ใส่ลงในห่อผ้าบนหลังม้า“ใช่ ท่านลี่ฉุนพูดถูก หากยังเร่งรีบเดินทางเช่นนี้ต่อ ตัวท่านเองนั่นแหละ ที่น่าเป็นห่วงที่สุด ท่านลี่ฉุนนำทางเถิด คุณชายจะได้พักผ่อน ดูสิหน้าแดงหมดแล้ว” “ทำไม ข้าดูเลวร้ายเช่นนั้นเลยรึ ข้ายังไหว เจ้าทั้งสองคิดมากเกินไป” ตงหยางมองหน้าฟ่านถิงถิง ที่ดูมีอาการเป็นห่วงเขา“ตอนนี้ท่านยังไหว แต่หากปล่อยไว้ ข้าว่าไม่เกินคืนนี้ ท่านต้องแย่แน่”“ไปต่อกันเถอะ อยู่ข้างหน้าน

ปลาย่างกลิ่นหอม ทำเอาคนเผาและคนรอถึงกับน้ำลายสอ“ท่านลี่ฉุน ข้าว่าท่านจับมาน้อยเกินไปนะ”“นี่ก็ตัวใหญ่แล้วนะ ฟ่านถิงถิง เจ้ายังสาวยังสวย กินมากไม่ดีหรอก มันจะอ้วน”ฟ่านถิงถิง มองหน้าลี่ฉุนด้วยความไม่พอใจ แต่ลี่ฉุนกลับหัวเราะชอบใจ ที่เห็นนางหน้ามุ่ยไม่พอใจเขา“เอาน่า ๆ ตัวนี้ใหญ่สุดข้าให้เจ้า พรุ่งนี้เช้า ข้าจับให้ใหม่เอาใหญ่กว่าเดิมอีก ดีหรือไม่ถิงถิงคนงาม”“ปากหวานนัก พูดแล้วห้ามคืนคำ ว่าแต่ทำไมท่านจับปลาเก่งนัก ข้านั่งรอไม่นานท่านก็กลับขึ้นมาแล้ว”ลี่ฉุนบุ้ยหน้าไปที่จ้าวตงหยาง ที่กำลังนั่งนิ่งกำหนดลมปราณ อยู่ภายในห้องอีกด้านหนึ่งของวัดร้าง ชายหนุ่มนั่งอยู่เช่นนั้น ตั้งแต่ที่เขาทั้งสองกลับมาถึง จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่เช่นนั้น“คุณชายน่ะรึ…”“ใช่แล้ว ตอนเขาสิบขวบ เขาเป็นผู้คิดวิธีจับปลาเช่นนี้ให้ชาวบ้าน ไม่รู้ว่าไปรู้วิธีเช่นนี้มาจากไหน รู้ได้อย่างไร ว่าพวกปลามันจะเมาเจ้าผลไม้น้ำนั่น แค่ขยี่ลงในน้ำ ปลาที่ว่ายน้ำอยู่ใกล้เคียง ก็จะเมามายแล้วลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ ทำให้จับได้อย่างง่ายดาย”“วิเศษยิ่งนัก แบบนี้แค่ขอให้บริเวณนั้น มีพืชน้ำชนิดนี้ เราก็สามารถหาปลาได้ โดยไม่ต้องออกแรง”“ถูกต้อง ขอแ

เฉิงวั่งซูมองดูใบหน้าของนักฆ่าพรรคมาร ผู้ที่งดงามราวสาวสวรรค์ “กลุ่มคนเมื่อวานนี้ เป็นคนของสำนักกระบี่ฟ้าที่เจ้าพูดถึงเช่นนั้นรึ”“ใช่…ข้าปลอมตัวเป็นนักบรรเลงสังคีต เพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับเจ้าสาวที่หายไป ปัญหาคือข้า ไม่สามารถเข้าไปในสำนักกระบี่ฟ้าได้เลย พวกเขาระวังตัวเป็นอย่างดี ถึงขั้นสร้างหมอกควันพิษ ปิดเส้นทางเข้าออกสำนัก”เฉิงวั่งซูครุ่นคิด ตามเรื่องราวที่นางพูดออกมา “อันที่จริง ข้าออกมาจากเมืองหลวง ด้วยมีธุระส่วนตัวต้องจัดการ แต่ในเมื่อข้าได้มาพบเจ้า งานของเจ้าเห็นทีจะมีปัญหา ที่แก้ไม่ตก ใกล้กำหนดวันพระจันทร์เต็มดวง ข้าคิดว่า หากเจ้าไม่มีความคืบหน้ารายงานต่อผู้เป็นนาย เห็นทีชีวิตก็คงไม่เหลือไว้หายใจเช่นกัน”หญิงสาวพยักหน้า “ตามกฎเป็นเช่นนั้น แต่เขาจะไม่มีทางทำร้ายข้า อย่างมากทำได้แค่ลงโทษ”เฉิงวั่งซูเอียงหน้ามองนางด้วยความไม่เข้าใจ “หากเป็นคนของข้า ทำงานไม่ได้เรื่อง ข้าจะเผามันเสีย” ชายหนุ่มกางฝ่ามือออก เปลวเพลิงก็ลุกขึ้นทันที ลู่ฮุ่ยหมิง ผงะเล็กน้อย ด้วยนางไม่เคยเจอใคร ที่มีปราณเพลิงน่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน รวมทั้งดวงตาอัคคีคู่นี้ด้วย“สำนักวายุเตโช มีวิชาเช่นนี้ ไม่เหมาะจะเป