บททั้งหมดของ แสงจันทร์พันธนาการ: บทที่ 211 - บทที่ 220

เฉิงวั่งซูใช้วิชาตัวเบา วิ่งไปบนผิวน้ำ ตามติดมาด้วยนางปีศาจพังพอน เรือนกลางน้ำเงียบสงบ ราวกับไม่มีผู้ใดพักอาศัย“ฮุ่ยหมิง ข้ามาแล้ว เจ้าอยู่ที่ไหน ข้าวั่งซู ออกมาเถิด” เฉิงวั่งซู เดินตามหานางในดวงใจ แต่เรือนหลังเล็ก กลับไม่พบแม้เงาของผู้ที่เป็นเจ้าของฟ่านถิงถิงมองเห็นกระดาษแผ่นน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะ “คุณชายเฉิง ท่านดูนี่…”เฉิงวั่งซู รีบหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาเปิดออกอ่าน สีหน้าของเขาฉายแววเป็นกังวลขึ้นมาทันที“นางถูกคุมตัวไปหุบเขาแห่งความตาย ที่นั่นมันมีแต่ความทรงจำที่โหดร้าย ฮุ่ยหมิงกำลังตกอยู่ในอันตราย ไอ้หุบเขานรกนี่ มันอยู่ที่ใดกัน” เฉิงวั่งซูมือสั่นเทาด้วยความโกรธ เขากำกระดาษแผ่นน้อยจนมันจมหายไปในกำมือฟ่านถิงถิงมองดูเฉิงวั่งซูด้วยความรู้สึกสงสาร แต่นางก็จนปัญญา ไม่รู้ว่าหุบเขาแห่งความตายมันอยู่ที่ไหน“คุณชาย ท่านใจเย็นก่อน และรอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปตามสืบ ว่าหุบเขาแห่งความตายอยู่ที่ไหน ท่านอย่าเพิ่งกังวลใจไป ตอนนี้นางน่าจะยังไม่เป็นอะไร นางอาจแค่ถูกขุมตัวไปขังไว้ที่นั่น เชื่อข้านะ”เฉิงวั่งซูพยักหน้าให้นางปีศาจ นางมองดูเขาด้วยความเป็นห่วง แต่ก็จำต้องจากไป นางปีศาจย้อนกลับไปที่หน้าสำ

ฟ่านถิงถิง ที่มีสัญชาตญาณของสัตว์ ร้องตะโกนบอกทุกคน ก่อนที่ลูกตุ้มหินนั่น จะเหวี่ยนจนถึงตัวคน จ้าวตงหยาง รีบกดร่างของเฉิงวั่งซู ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดลงหมอบกับพื้นดิน“อะไรกันนี่ มีกับดักด้วยรึ” ลี่ฉุน ทั้งหมอบทั้งคลาน หลบออกไปด้านข้างเส้นทาง จนมือของเขาที่เอื้อมไปคว้าดึงผืนหญ้า เพื่อตะเกียกตะกาย สัมผัสเข้ากับโครงกระดูก ที่ถูกหญ้าและวัชพืชขึ้นปกคลุมจนสะดุ้งตกใจเล็กน้อย“คุณชายตรงนี้มีกระดูกคนตายด้วยขอรับ” จ้าวตงหยาง และเฉิงวั่งซู มองไปรอบ ๆ พื้นที่ ก็พบเห็นโครงกระดูกอื่น ๆ อีกหลายโครงฟ่านถิงถิง สังเกตไปที่ปลายโซ่ถ่วงลูกตุ้มหิน ที่หายไปในราวป่าและสายหมอก ลูกตุ้มหินพวกนี้ น่าจะมีตาข่ายใหญ่ห้อยโยงควบคุม ตอนเดินเข้ามา คงมีกลไกลบนพื้น จ้าวตงหยางอาจไม่ทันสังเกตเห็น เลยเผลอเหยียบมันเข้า นางปีศาจอาศัยช่องว่างของจังหวะที่เว้นระยะ พุ่งตัวขึ้นไปยืนอยู่บนลูกตุ้มหิน แล้วใช้กรงเล็บพังพอน อาวุธลับกระจำกาย ซัดเข้าใส่สายโซ่เส้นอื่น ๆ กรงเล็บพังพอนแม้จะเป็นเพียงเล็บสัตว์ขนาดเล็ก แต่เมื่อเป็นกรงเล็บปีศาจ ย่อมมีความคมกล้าไม่ต่างกับโลหะชั้นดีที่ผสมกับพลังเวทย์ ลูกตุ้มหินที่ถูกล่ามกับสายโซ่ จึงพากันร่วงลง ลู

เฉิงวั่งซูมองดูชายหนุ่มหญิงสาว ที่ยิ้มหัวเราะให้กัน อย่างมีความสุข “บางทีความสัมพันธ์เพียงเท่านี้ อาจเป็นความสุขที่ดีที่สุดก็ได้” เฉิงวั่งซูกล่าวออกมาลอย ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเขาทั้งสองจ้าวตงหยางฟังเช่นนั้นแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา “ใช่รักที่ไม่หวังครอบครอง แค่มีความสุขร่วมกันไปจนสิ้นสุดของชาติภพ ถูกต้อง บางที นี่อาจจะเป็นความสุขที่ดีที่สุดก็ได้”“ฟ่านถิงถิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พวกข้าต่างคิดว่าเจ้าถูกมันกินเข้าไปแล้ว”“คุณชายเฉิง ข้าเป็นปีศาจนะ หาใช้พังพอนตัวน้อยไม่ แค่สัตว์ต่ำชั้นเช่นนี้ ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”“ดูซิ ท่านพี่ลี่ฉุนดีใจใหญ่ ที่เจ้าปลอดภัย” ชายหนุ่มหันไปมองรอบตัว ป่าที่ล้มลงเพราะแรงงูยักษ์ที่ดิ้นฟาดไปมา ทำให้มองเห็นแนวต้นไม้หนาครึ้มที่อยู่ห่างออกไปอีกไม่ไกล “ด้านนั้นน่าจะมีลำธาร น่าจะพอให้เจ้าล้างเนื้อล้างตัวได้”ลี่ฉุนพยักหน้าให้นาง แล้วพากันเดินไปตามทิศทางที่เฉิงวั่งซูชี้นำเฉิงวั่งซูหันมาทางตงหยางที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ “ตงหยาง ไปทางนั้นกันเถิด ทางนั้นน่าจะมีลำธาร”“ได้ ไปซิ”สายน้ำขนาดเล็ก ไหลลัดเลาะก้อนหินใหญ่น้อย มาตามแอ่งในหุบเขา ฟ่านถิงถิงฉลาดพอ นางดึงปิ่นเงินบนมวยผมออก ก

ฟ่านถิงถิงมองออกไปหน้าปากถ้ำ “แบบนี้จะทำเช่นไร ที่นี่ล้วนเป็นหิน ต่อให้ข้าพยายามขุดอุโมงค์สร้างเส้นทางใต้ดิน ก็ใช่ว่าชั่วยามเดียวจะทำสำเร็จ”“เดินวนไปทางด้านขวา มันจะพาเราไปที่ก้นเหว ด้านล่างนั่น มีสายน้ำ หากเราลอยตัวได้ เราก็จะออกสู่สายน้ำใหญ่ ที่เชื่อมไปยังบึง และเรือนกลางน้ำของข้า”“วิเศษนัก ไปตามทางที่นางบอกเถิด คงอีกนานกว่าที่พวกนั้นจะข้ามมาได้ หวังว่ากว่าจะถึงตอนนั้นเราคงพ้นจากหุบเขาแห่งความตายไปแล้ว” ลี่ฉุนหยิบคบเพลิง เดินนำทุกคนไปตามอุโมงค์แคบ ๆ ที่ฮุ่ยหมิงชี้นำ“วั่งซู ลำบากเจ้าแล้ว”“ไม่เลยฮุ่ยหมิง เพื่อเจ้าแล้วข้าทำได้ อดทนหน่อยนะ ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องรอดปลอดภัย”"เฉิงวั่งซู ถ้าเจ้าไม่ไหวบอกข้าได้นะ เปลี่ยนข้าบ้างก็ได้"เฉิงวั่งซูยิ้มให้กับตงหยาง “ขอบใจ แต่ข้าไหว ข้าทำได้”เส้นทางเดินออกจะยากลำบาก บางครั้งทางโล่งเดินง่าย บางครั้งทางแคบและชัน ความมืดเป็นอุปสรรคหลัก ที่ทำให้เดินลำบาก แค่คนตัวเปล่าเดินว่ายากแล้ว กับเฉิงวั่งซู ที่แบกลู่ฮุ่ยหมิงตลอดเวลา นับว่ายากกว่า จนทุกคนต้องคอยระวังทุกอย่างให้เขา เพื่ออำนวยให้ความตั้งใจของเขาบรรลุผลปลายอุโมงค์เป็นทุ่งหญ้า สายน้ำไหลเชี่ยวและเย

“ฟ่านถิงถิง มีอะไร” ลี่ฉุนรีบเอ่ยถามนาง เมื่อเห็นว่าฟ่านถิงถิง ค่อย ๆ เดินจนมาถึงยังตัวเขา“แม่นางฮุ่ยหมิงบอกว่า เนินเขาด้านหน้า ในน้ำมันมีปลาใหญ่ ห้ามท่านถ่อแพ อย่าทำน้ำให้เกิดเสียง ปล่อยแพไหลตามน้ำไป ท่านเข้าใจใช่หรือไม่”“เข้าใจ…”ฟ่านถิงถิง ทำท่าจะเดินกลับไปกลางแพ แต่ลี่ฉุนดึงรั้งร่างนางไว้ “อยู่กับข้าตรงนี้แหละ ข้าเห็นท่าเดินของเจ้าแล้วให้รู้สึกเป็นห่วงนัก ถ้าเจ้าพลัดตกลงไปในน้ำ ข้าคิดไม่ออกเลยว่าพังพอนตกน้ำจะแย่สักแค่ไหน”“เจ้าคนบ้า ปากเสียนัก” ฟ่านถิงถิงปากว่าชายหนุ่ม แต่สายตาของนาง ก็มองลงไปในสายน้ำ ความน่ากลัวเกิดขึ้นในใจของนางปีศาจพังพอน “อยู่กับเจ้าก็ดีเหมือนกัน เผื่อคุณชายเฉิงกับแม่นางฮุ่ยหมิง มีความในใจที่ต้องการคุยต่อกันเป็นการส่วนตัว ข้าจะได้ไม่เป็นก้างขวางคอ”ลี่ฉุนมองดูนางปีศาจที่นั่งลงตรงหน้าตน แล้วได้แต่ยิ้มชอบใจเวิ้งน้ำบริเวณเนินเขาที่แม่นางลู่ฮุ่ยหมิงกล่าวถึง มีลักษณะกว้างขวางกว่าส่วนอื่นที่ผ่านมา จากน้ำที่ไหลเชี่ยวก็นิ่งสงบ แสดงให้เห็นว่าสายน้ำช่วงนี้มีความลึก ความแรงของกระแสน้ำไม่ได้น้อยลงเลย แต่ความลึกที่ประเมินไม่ได้นี่ต่างหาก ที่ทำให้ผิวน้ำแลดูนิ่งสงบ“เงียบ