บททั้งหมดของ แสงจันทร์พันธนาการ: บทที่ 201 - บทที่ 210

บทเพลงต่อมา เสียงดนตรีเริ่มเปลี่ยนจากนิ่งสงบ เป็นไต่ระดับจังหวะรัวเร็วขึ้นกว่าเพลงแรก ฟังแรก ๆ ไพเราะเคลิบเคลิ้มดี แต่ไม่นานฟ่านถิงถิงกลับรู้สึกปวดตึงในหัว และมันก็เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น จนนางทรุดตัวลงไปคุกเข่าลงกับพื้น นางยกมือกุมขมับทั้งสอง นางปีศาจฟ่านถิงถิง จ้องมองไปที่หญิงสาวผู้บรรเลงดนตรี บทเพลงของนางคือสาเหตุที่ทำให้ปวดหัวอย่างรุนแรง"ลู่ฮุ่ยหมิงยิ้มมุมปาก ให้กับนางปีศาจ ก่อนจะกรีดนิ้วเรียวแล้ววางมือหยุดการสั่นไหวของสายพิณ ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบลงทันที ทั่วเรือนหลังน้อย เหลือเพียงความสงบ กับเสียงแมลงกลางคืนที่ส่งเสียงกล่อมราตรีกาล“นี่คือบทเพลงตัดเศียรมังกร ผู้ที่ได้ยินจะรู้สึกผ่อนคลาย ราวได้ขี่มังกรเหาะเหินท่องโลกเหนือเมฆา ก่อนจะปวดศีรษะอย่างรุนแรง ดั่งมันจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ”“สำนักเมฆาทมิฬ หากแปลตามตรง ก็คือท้องฟ้าที่มืดดำ ชื่อนี้ดูเหมือนผู้คนที่นี่ จะออกไปทางผู้ชื่นชอบสุนทรียะ ชื่นชมดื่มด่ำกับเมฆาสายลม แสงดาว จันทราและดวงตะวัน เล่นดนตรีท่องบทกวี ชื่นชมธรรมชาติ เหตุใดกลับสร้างเสียงดนตรีเพื่อเอาชีวิตผู้คน” นางปีศาจมองดูความน่ากลัวในใจมนุษย์ ที่แม้แต่ปีศาจในเผ่าของนาง ท

“ท่านทั้งสอง ทำไมไม่เดินไปเล่า มาหยุดอยู่ตรงนี้ทำไมกัน”วั่งซูชี้นิ้วไปที่จอมมารหนุ่ม “ฟ่านถิงถิง เจ้าดูนั่น เขามายืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว หากเป็นเช่นนี้ ผู้อาวุโสมาถึง คงไม่พอใจมาก ข้ากับตงหยางกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี ถึงจะเอาเขาออกจากจุดนั้นก่อนเวลาที่นางจะมาถึง”นางปีศาจยิ้มกว้าง “นี่พวกท่านลืมข้าไปแล้วรึ” นางแค่เพียงยกโบกแขนเสื้อไปในอากาศ จากร่างนางปีศาจฟ่านถิงถิง กลับกลายเป็นร่างแม่นางเฉียว เซียนพิษ จ้าวสาวที่หายไปในทันที “แค่ต้องการถ่วงเวลาใช่หรือไม่ ข้าจะพาเขาไปทางด้านนั้น รอจนแม่นางเฉียวตัวจริงมา ข้าจะล่อเขาเดินกลับมา ตกลงตามนี้นะ”ฟ่านถิงถิงเดินไปหาเป้าหมาย ที่ยื่นอยู่เพียงลำพังใต้ต้นสาลี่ใหญ่“นางปีศาจนี่ ร้ายนัก นับว่านางคือตัวช่วยที่ดีเลยที่เดียว” ฟ่านถิงถิงเหมือนเจรจาอะไรบางอย่างกับจอมมารหนุ่ม แล้วเขาก็ยอมเดินตามนางออกไปจากใต้ต้นสาลี่ “จอมมารเฟ่ยอวี่ ไม่เห็นน่ากลัวอะไร ดีไม่ดี อาจเป็นคนกลัวภรรยาเสียด้วยซ้ำ”“พูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก ตอนนี้แม่นางเซียนพิษเป็นต่อ เขาอาจจะแสร้งยอมตามใจนาง เพื่อให้ได้ในสิ่งที่หวัง หลังจากวิวาห์ ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปใครจะรู้ได้กับอนาคต ไปเถอะ อีกไม่นาน

หญิงสาวจ้องมองจอมมารตรงหน้า “ในยามที่ท่านไม่ได้ดั่งใจ จะมีสีหน้าอาการเช่นนี้หรือ เฟ่ยอวี่ ข้ามีเหตุผล เรื่องที่ข้าเสนอท่านไป จงกลับไปไตร่ตรองดูเถิด ข้อเสนอทั้งหมด ท่านจะไม่ยอมรับมันก็ได้ ทันทีที่งานวิวาห์ถูกยกเลิก ข้าจะให้ยาถอนพิษ แต่หากงานวิวาห์ยังคงดำเนินต่อไป ข้อเสนอทั้งหมดนั้น จะให้เป็นไปตามที่เราตกลงกัน”นางพูดจบก็เดินหันหลังจากไป จ้าวตงหยางและเฉิงวั่งซู ที่ซุ่มอยู่ในดงหญ้าข้างทาง ต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ“เหตุใด ท่านผู้อาวุโสถึงทำเช่นนั้น”“นั่นสิ เหตุใดนางจึงไม่พูดความจริง แต่กลับยื่นข้อเสนอช่วยเขา แต่ไม่ยอมเป็นภรรยาของเขา เฉิงวั่งซู เจ้าเห็นด้ายแดงของพวกเขาหรือไม่”“เห็นซิ เป็นเช่นที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด เขาทั้งสองคือคู่บุพเพที่สวรรค์สร้าง แต่ด้ายแดงส่วนของจอมมารผู้นั้น เห็นจะมีปัญหา”“ปัญหาอย่างไร”“ด้ายห้าเส้น น่าจะเป็นของเจ้าสาวห้าคน ที่ถูกนำเข้ามาในสำนักเมฆาทมิฬก่อนหน้านี้”“ฮึ…ไม่แปลกใจเลย เฟ่ยอวี่สร้างเรื่องไว้เอง ก็ต้องแก้ไขเอาเอง แต่ท่านผู้อาวุโสออกจะดื้อรั้น และมีความคิดเป็นของตนเองเช่นนี้ ไม่ง่ายแล้วที่เข้าจะเอาชนะใจนางได้”จ้าวตงหยาง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงสว่

“ได้อย่างไร เหล้าข้า ข้าสั่งมา เจ้าอยากดื่ม ก็สั่งมาเองซิ จะแย่งข้าทำไมกัน”จ้าวตงหยางคว้างไหสุรายื้อยุดกับเฉิงวั่งซู ด้วยความไม่พอใจไหสุราสองไห ถูกนำมาวางลงกระแทงลงบนโต๊ะของชายหนุ่มเสียงดัง“จะแย่งกันไปไย สุรามีเต็มร้าน อยากดื่มก็สั่งมา ค่าใช่จ่ายของคุณชายเฉิง สำนักกระบี่ฟ้ารับรองดูแลให้ทั้งสิ้น ต่อให้ดื่มทั้งหมดจนไม่เหลือสักไหในห้องใต้ดิน เขาก็มีปัญญาจ่าย ไม่เห็นต้องแย่งกันเลย”ลู่ฮุ่ยหมิง ยื่นไหสุราหนึ่งไห ให้กับลี่ฉุนและฟานถิงถิง ที่ทำได้แค่นั่งเฝ้าผู้เป็นนาย “พี่ท่านทั้งสอง ท่านก็มาร่วมดื่มกันเถิด จะนั่งเหงาไปไย คุณชายของท่านทุกข์ใจ ใช่ว่าเราต้องทุกข์ตามเขาไปด้วย มาเถิด สุราสองไหนี่ ข้าขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงพวกท่านเอง”สตรีผู้งดงามราวตุ๊กตาปั้น รินสุรากลิ่นแรงจากไหลงจอกสุรา แล้วผลักให้ชายหนุ่มทั้งสอง แล้วนางก็ยกจอกของตนกระดกมันเข้าปาก จ้าวตงหยางมองดูนางแล้วหัวเราะออกมา“เจ้าใช่หรือไม่ แม่นาง ลู่ฮุ่ยหมิง”“ใช่ เป็นข้าเอง”จ้าวตงหยางยิ้มให้นาง แล้วยกจอกสุราในมือขึ้นดื่ม “แม่นางรู้หรือไม่ สหายของข้า หลงรักเจ้ามาก มาก…มากเสียจนที่ทำให้เขาลืมข้าได้” พูดจบ เขาก็เดินโซเซออกจากโรงเตี๊ยมไป

จ้าวตงหยางพยักหน้าเห็นด้วย แต่อาการเมาดูเหมือนจะยังคงหนักหนาอยู่ จนไม่สามารถที่จะเดินกลับเองได้ สุดท้ายก็เป็นภาระของเฉิงวั่งซูตามเดิมเฉิงวั่งซูส่งจ้าวตงหยางถึงห้องพัก ดูจนแน่ใจว่าเขายอมเข้านอนเรียบร้อยดีแล้ว จึงกลับมายังห้องพักของตน แต่ทั้งห้องกลับไร้เงาของลู่ฮุ่ยหมิง มีเพียงกระดาษแผ่นน้อยที่วางทิ้งไว้ต่างหน้า‘เฉิงวั่งซู พรุ่งนี้ข้ามีหน้าที่สำคัญ ไม่อาจอยู่กับเจ้าได้ทั้งคืน เสร็จงานมงคลแล้ว ข้าจะมาหาท่านเอง รอข้านะ ข้าจะไปกับท่าน’เฉิงวั่งซูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้กับตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด อย่างน้อยนางก็ยังบอกเขา ไม่เช่นนั้นคืนนี้ เขาอาจอดทนต่อความคิดถึงนางไม่ไหว จนบุกไปที่สำนักเมฆาทมิฬด้วยตนเองจอมมารเฟ่ยอวี่จัดขบวนเกี้ยวหลังใหญ่มารับตัวเจ้าสาวที่แท้จริง จ้าวตงหยาง ลี่ฉุนและฟ่านถิงถิง เดินทางมาสมทบกับเฉิงวั่งซู ที่เดินทางมารอที่เชิงเขาหน้าทางเข้าสำนักกระบี่ฟ้า ตั้งแต่เช้า“ดีจริง หากเจ้ามาสายกว่านี้ อาจไม่ได้เห็นพิธีการเช่นนี้แล้ว” จ้าวตงหยางมองดูความตื่นเต้นของเฉิงวั่งซู แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ“เจ้าดูตื่นเต้น ราวกับเป็นเจ้าบ่าวเสียเอง”“ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ ศึกษาไว