แสงจันทร์พันธนาการ のすべてのチャプター: チャプター 221 - チャプター 230

เฉิงวั่งซูและลี่ฉุน พาสตรีบนหลังของตน ว่ายน้ำสุดแรงเข้าหาฝั่ง ด้วยความยากลำบาก เพราะกระแสน้ำในตอนนี้ไม่ใช่แค่น้ำที่ไหลเชี่ยวตามธรรมชาติ แต่เป็นเพราะสัตว์ใหญ่ใต้น้ำ เป็นผู้สร้างให้เกิดขึ้น สายน้ำไหลด้วยความเร็ว หมุนวนเป็นเกลียวดูดกลืนเอาแพไม้ไผ่ทั้งลำ จมหายไปในพริบตา พร้อมกับจ้าวตงหยาง ที่หายไปด้วย แต่ไม่มีใครทันได้สังเกตเห็น ด้วยทุกคนในเวลานนี้ ต่างมุ่งหน้าเข้าหาแผ่นดิน เพื่อเอาชีวิตรอดลี่ฉุนพอเริ่มหยั่งตัวกับพื้นดินโคลนใต้น้ำได้ ฟ่านถิงถิงก็รีบปล่อยมือออกจากตัวเขา นางรีบว่ายน้ำเข้าหาฝั่งด้วยตนเอง เพราะนางรู้ดีว่า ลี่ฉุนเหนื่อยมากแล้ว แค่นี้นางพอจะช่วยตัวเองได้จึงรีบทำ“ลี่ฉุนเร็วเข้า”“รู้แล้วน่า ข้าหายใจแทบไม่ทันอยู่แล้ว เจ้าไปก่อนเลย เดี๋ยวน้ำซัดออกไปอีก ข้าไม่ช่วยแล้วนะ เหนื่อยแทบขาดใจ”ลี่ฉุนหันไปมองหาพวกของตนที่เหลือ ดูเหมือนคุณชายเฉิงกับแม่นางลู่ แม้ยังเข้ามาไม่ถึงฝั่ง แต่ก็อยู่ในตำแหน่งที่หมดห่วงแล้ว สายตาของชายร่างอสูร มองหาอีกคนที่เขาห่วงที่สุด“คุณชาย…”ลี่ฉุนใจหายวาบ เมื่อพยายามมองหาเท่าใด ก็ไม่พบคนที่ตนหมายตา“คุณชาย…” ลี่ฉุนตะโกนออกไปจนสุดเสียง แต่นอกจากเกลียวคลื่นที่บ

เสียงน้ำถูกตี จนกระเซ็นกระจัดกระจาย เฉิงวั่งซูหันไปมองยังเวิ้งน้ำที่กำลังเกิดความโกลาหล ดูเหมือนจ้าวตงหยางจะเริ่มลงมือกับเจ้าปลาโบราณตัวนั้นแล้ว“ฮุ่ยหมิง รอข้าอยู่ตรงนี้นะ ข้าขอไปดูตงหยางหน่อย”หญิงสาวยิ้มให้เขาพร้อมพยักหน้า ทั้งสามยืนมองดูความบ้าคลั่งตรงหน้า “ตัวใหญ่มาก พวกเจ้าดูหางของมันซิ ข้าอยู่มาจนป่านนี้ เพิ่งเคยเห็นปลาใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ” ลี่ฉุนดูตื่นเต้นกับเจ้าปลาปั๋วยุหวี่ เขาจ้องมองการต่อสู้ระหว่างคนกับปลา ด้วยความลุ้นระทึก“ฮึ…ธรรมดามาก ที่เมืองปีศาจ จะมีงานชุมนุมปีละครั้ง ปีศาจจากเผ่าต่าง ๆ จะส่งตัวแทนไปร่วมงาน ที่นั่นล้วนมีแต่พวกปีศาจที่ผ่านการบำเพ็ญจนแกร่งกล้า ข้าเคยไปที่นั่นหนึ่งครั้งเมื่อวัยเยาว์ แม้ไม่ได้รับอนุญาติให้เข้าไปด้านใน แค่ถนนหนทางตลาดร้านค้าในแดนปีศาจ ก็นับว่าตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุดแล้ว ปลาใหญ่เช่นนี้ มีมากมายในลำน้ำปีศาจ หากท่านเคยเห็น จะมองว่าเจ้าปลานี่ ธรรมดาไปเลย”“จ้าถิงถิงคนงามของข้า แน่สิ ดินแดนของเจ้า ต้องมหัศจรรย์มากอยู่แล้ว ไม่รู้ว่า หากข้าเป็นเขยขวัญของสุสานโบราณ อย่างข้าพอจะมีโอกาส ได้ไปร่วมงานเช่นนั้นหรือไม่” ลี่ฉุนพูดขึ้น เพื่อแหย่น

“ท่านผู้อาวุโส ท่านช่วยนางได้หรือไม่" เฉิงวั่งซูรีบเอ่ยถามเซียนพิษเฉียวหลงจี ทันทีที่เห็นนางก้าวเท้าเข้ามายังห้องที่ลู่ฮุ่ยหมิงนอนรอรับการรักษาอยู่“พิษชนิดนี้ร้ายแรงนัก ต่อให้นางไม่ได้ก้าวเท้าเดินถึงเจ็ดก้าว หากร่างกายอ่อนแอเช่นนี้ ข้าก็ไม่อาจรับรองได้ ว่าเราจะรักษานางได้ พิษในกายมีไม่ต่ำกว่าสามชนิด แต่ก่อนนี้ที่เราเห็นว่านางเป็นปกติดี นั่นเป็นเพราะพิษในกายมีเพียงสอง จึงเข้าตำหรับพิษต้านพิษ แต่ตอนนี้มีถึงสาม แล้วมิหนำซ้ำ พิษชนิดที่สามยังยากที่จะรักษาได้ แต่เอาเถอะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจะรักษานางสุดกำลัง”“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” เฉิงวั่งซูคุกเข่าลง โขกศีรษะให้แก่นาง“พอได้แล้วคุณชาย เห็นคนเดือดร้อนอยู่ตรงหน้า หากข้าไม่ช่วยเหลือ ก็อย่านับถือว่าข้าเป็นเซียนรักษาคนอยู่เลย พวกท่านออกไปด้านนอกให้หมด อ้อ…แม่นางผู้นั้น เจ้าเป็นสตรี ช่วยข้าอยู่ในนี้ได้ ที่เหลือรบกวนออกไปให้หมด” แม่นางเฉียวหลงจี ชี้นิ้วเรียกนางปีศาจฟ่านถิงถิงไว้ แล้วเชิญทุกคนออกไป“แม่นาง เจ้ารีบเปลื้องผ้านางออก” ฟ่านถิงถิงมองตาของแม่นางลู่ ด้วยไม่แน่ใจในคำสั่ง“อ้าวรั้งรอสิ่งใด ข้าจำเป็นต้องตัดเส้นโลหิต ใช้หนอน895/7ดูดพิษจากเลื

ดึกดื่นค่ำมืดอากาศหนาวเย็น ค่ายทหารกองทัพจากเมืองหลวง เตรียมเก็บข้าวของขนย้ายอีกครั้ง แม่ทัพหวังหยงดูไพร่พลของตน ที่เตรียมความพร้อมแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา ฟู่ซิงอีหอบเอาเสื้อคลุมมาห่มให้ผู้เป็นสามี“ท่านพี่ ดึกแล้ว อากาศด้านนอกหนาวเย็น ท่านควรดูแลตนเอง”แม่ทัพหนุ่มหันมามองดูภรรยาคนงาม ที่หลายวันมานี้ดูนางจะหายเป็นปกติดีแล้ว ทั้งหมดต้องขอบคุณท่านหมอวิเศษผู้นั้น ที่ยังอุตส่าห์กลับมาช่วยรักษานาง เพียงเพราะเขายอมส่งมอบของขวัญไปขอขมา กับเรื่องที่ทำให้ขุ่นเคืองต่อกัน“ซิงอี เจ้ายังอยากกลับเมืองหลวงอยู่หรือไม่”คำถามของหวังหยง ทำเอาผู้ได้ยิน ถึงกับหยุดชะงักไปเล็กน้อย“หากเป็นเมื่อก่อน ข้าคงดีใจนัก ที่ได้ยินเช่นนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว ท่านปรับปรุงตัวได้ ข้าก็ควรทำได้ เดิมทีข้าเป็นบุตรสาวคนเดียว บิดาทั้งรักและเอาใจ ไม่มีสิ่งใด ที่ข้าปรารถนาแล้วไม่ได้ ความต้องการที่จะได้แต่งงานกับท่าน ทำให้ข้าต้องสู้อดทนรอคอยเสียหลายปี แต่เมื่อทุกอย่างไม่เป็นเช่นที่คิด ข้าย่อมเสียใจ และหวังเอาชนะท่าน แม้มันไม่เคยสำเร็จเลยก็ตาม”“เอาชนะรึ”“ถูกต้อง ข้อความในกล่องแป้งนั่น มันมิใช่บทกลอน แต่มันคือจดหมายลับ ท่าน

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ลี่ฉุนก็มาถึงยังกระท่อมพิษ บรรยากาศวังเวงเงียบเชียบ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเงียบเหงา “แม่นางเฉียวไปไหนแล้ว” ลี่ฉุนมองหาเจ้าของกระท่อม แต่กลับไร้วี่แววของสตรีในชุดเจ้าสาว“นางกลับไปแล้ว นางเกรงว่า หากนางหายออกมานานเกินไป จอมมารเฟ่ยอวี่จะรู้ตัว และอาจตามมาที่นี่ได้”ลี่ฉุนมองดูร่างของแม่นางตุ๊กตาปั้น ที่นอนนิ่งสงบ ใบหน้าซีดเซียวของนางในตอนนี้ ราวกับเป็นตุ๊กตากระเบื้อง ที่ไม่ได้รับการแต่งแต้มสีสัน เฉิงวั่งซู นั่งเฝ้าจ้องมองใบหน้าของนางตลอดเวลา ดูน่าเวทนานัก“หมดสภาพเลย พ่อเสือของข้า คุณชายเจ้าสำราญที่เอาแต่เดินเข้าออกหอสุรากับหอนางโลม เหตุไฉนถึงเดินทางมาถึงจุดนี้ได้นะ”“ความรักอย่างไรเล่า ท่านเองก็เคยมีภรรยา ย่อมน่าจะเข้าใจดี” ฟ่านถิงถิงพูดเหน็บแนม แล้วเดินออกไปด้านนอก ปล่อยให้ชายหนุ่มหญิงสาวที่หลับไหล ได้มีโอกาสอยู่กันตามลำพัง“แม่นางเฉียว บอกหรือไม่ ว่าอาการของนางเป็นอย่างไรบ้าง”นางปีศาจพังพอนถอนหายใจแล้วส่ายหน้าช้า ๆ “เห็นทีจะยากเสียแล้ว แม่นางลู่ฮุ่ยหมิง ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลย ว่าตนเองถูกพิษมาตั้งแต่เด็ก หากมองด้วยสายตาข้า นางคงมิใช่บุตรที่แท้จริง จึงถูกกระทำถึ