All Chapters of แสงจันทร์พันธนาการ: Chapter 191 - Chapter 200

เฉิงวั่งซูนั่งมองจ้าวตงหยางจัดการกับอาหารตรงหน้า ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข“เจ้าไม่หิวรึไง นั่งมองข้าอยู่ได้”ชายหนุ่มส่ายหน้า “แค่เจ้าให้อภัย ไม่โกรธข้า เท่านี้ก็อิ่มแล้ว”ฟ่านถิงถิงมองหน้าเขา พร้อมกับคืบเนื้อเป็ดย่างวางลงบนถ้วยข้าว “คุณชายเฉิง สมควรแล้วที่คุณชายของข้าจะโกรธท่าน รู้หรือไม่ พวกเราเป็นห่วงท่านมากแค่ไหน เร่งเดินทางแทบไม่หยุดพัก เกือกม้าสึกพังไปหลายครั้ง ดีที่ท่านลี่ฉุนเตรียมการมาดี เราถึงเดินทางต่อได้ ระหว่างทาง คุณชายจ้าวตงหยางเอง ก็แทบเอาชีวิตมาทิ้ง เป็นข้า ข้าก็โกรธ”เฉิงวั่งซูยกไหสุราเทลงถ้วยเหล้าสี่ใบ “มาข้าขอดื่มขมาพวกท่าน ข้าเฉิงวั่งซู ขออภัยที่ทำให้พวกท่านต้องลำบาก บัดนี้ ข้ารู้ซึ้งถึงน้ำใจของสหายและพี่ชายพี่สาว ต่อไป จะไม่ทำให้พวกท่านต้องเป็นห่วงอีก ดื่ม…”ไหสุราถูกนำมาวางลงบนโต๊ะของจ้าวตงหยาง เพิ่มอีกสองไห“อาไห่ ข้ายังไม่ได้สั่ง เจ้าเอาสุรามาเพิ่มทำไมกัน”“เถ้าแก่มอบให้ท่านทั้งสองขอรับ” เด็กหนุ่มพูดจบ ก็รีบเดินไปให้บริการกับแขกที่เข้ามาใหม่จ้าวตงหยางมองหน้าสหายด้วยความสงสัย “เจ้ามาพักที่นี่ได้กี่วัน”“สองอาทิตย์”“ก็แค่นั้น เหตุใด เขาถึงบริการเจ้าดีนัก ดูซิ อา

“ก็จริง นางมีกรงเล็บพังพอน ที่เต็มไปด้วยพิษ ข้าลืมไปเสียสนิท ว่านางปีศาจฟ่านถิงถิง ปาอาวุธลับได้แม่นยำมาก กังวลอยู่ตั้งนาน เป็นห่วงนางแทบแย่ เจ้าก็เอาแต่ใจเย็น เหตุใดไม่รีบอธิบายให้ข้าฟัง”“ก็หาจังหวะเล่าให้เจ้าฟังอยู่นี่ไง มาดื่ม เจ้าอยากดื่ม ข้าก็ดื่มเป็นเพื่อนแล้ว พอใจหรือยัง ส่วนฟ่านถิงถิง อีกสักครู่นางจะตามขึ้นมา พร้อมกับท่านพี่ลี่ฉุน เจ้าไม่ต้องห่วง”ผ่านไปไม่นาน ทุกอย่างก็เป็นเช่นที่จ้าวตงหยางพูดเอาไว้ หญิงสาวกลับขึ้นมาพร้อมลี่ฉุน“เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่” เฉิงวั่งซูรีบเอ่ยถามนางปีศาจพังพอนทันที ที่เห็นนางกลับขึ้นมายังห้องพัก“ท่านสบประมาทข้าเกินไปแล้วนะ คุณชายเฉิง คนพวกนั้น ไม่ทันแม้แต่จะชักกระบี่เสียด้วยซ้ำไป ไม่สนุกเลย ข้าหลงคิดเอาไว้ ว่าจะแปลงร่างเป็นพังพอนตัวใหญ่ ส่งเสียงคำรามใส่คนพวกนั้นเสียหน่อย” นางพูดจบก็หัวเราะออกมา“แค่นี้ก็พอ หากเจ้าแปลงกายเช่นนั้นจริง คงมีผู้มากวิชา ออกมาตามล่าปีศาจจนวุ่นวาย เราทำแค่นี้ นับว่าสั่งสอนได้ดี ไม่มีใครบาดเจ็บถึงชีวิตใช่หรือไม่”“เจ้าค่ะ ข้าทำตามที่เรารับปากตกลงกันไว้ทุกประการ พวกเขาแค่บาดเจ็บเล็กน้อย หากรักษาถูกวิธี ก็ไ

“ข้าเติบโต และมีชีวิตเช่นเดียวกันกับพี่น้องในสกุลเฉียว ข้าเป็นลูกสาวคนเล็ก ที่มักถูกท่านพ่อตามใจ พวกเราพี่น้องถูกฝึกวิชายุทธตั้งแต่เด็ก แต่เพราะข้าอ่อนแอ จึงถูกส่งตัวไปเรียนด้านการแพทย์แทน แต่เพราะเป็นเด็กที่ถูกตามใจ การเรียนที่มีระเบียบ จึงมักทำให้ข้าเบื่อหน่าย และแอบหนีออกมาเล่นนอกเรือนแพทย์ จนข้าพบเข้ากับยอดกระบี่เซียนโอสถ"“ยอดกระบี่เซียนโอสถ เขาคือใครกัน สำนักกระบี่ฟ้า ฟังมาถึงตรงนี้ ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่า ในสำนักแห่งนี้ ดูเหมือนจะมีอะไรน่าสนุกซ่อนอยู่อีกมาก”หญิงสาวหัวเราะในลำคอ เมื่อได้ยินเฉิงวั่งซูคิดเช่นนั้น “เขาคือท่านปู่ของข้าเอง เป็นผู้เฒ่ารักสันโดนเก็บตัวอยู่แต่ที่นี่เป็นหลัก ไม่ข้องเกี่ยวกับใคร ข้าหลงเข้ามาด้วยความบังเอิญ และพบว่าท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าเขาเสียชีวิตไปแล้ว”“หมายความว่า ท่านปู่กับท่าน สำเร็จวิชาเดียวกันอยู่เป็นอมตะเช่นนั้นรึ”“มิได้ คุณชายเฉิง ที่ข้าเป็นอยู่นี่ เป็นเพราะข้าทดลองยาพิษที่ลองปรุงขึ้นมาเอง”“ยาพิษ” จ้าวตงหยางที่นั่งเงียบมาตลอด ย้ำคำพูดของนาง“ใช่คุณชายจ้าว อันที่จริงข้าควรมีอายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่เพราะการทดลองยาที่ปรุงขึ้

เฉิงวั่งซูเงยหน้าขึ้งมองเจ้าตงหยาง “เรื่องที่คนสงสัย…เจ้าหมายถึงอะไร”จ้าวตงหยางยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะในลำคอ “นี่เจ้าดูไม่ออกหรือแกล้งโง่กันแน่วั่งซู เรื่องของเจ้ากับสาวใช้ผู้นั้น คนในสำนักวายุเตโช ต่างพูดคุยกันสนุกปาก ถึงหลานชายเจ้าสำนักว่าเช่นไร”เฉิงวั่งซูก้มหน้าหลบสายตาของเขาอีกครั้ง“ข้ากับนางถูกเลี้ยงดูมาคู่กัน นางอายุมากกว่าข้า ท่านย่าเลยให้นางมาคอยดูแลรับใช้ เป็นพี่เลี้ยง และเพื่อนเล่นกับข้า พอเริ่มเป็นหนุ่มสาว ข้ามักอยากรู้อยากเห็น ผสมกับในบทเรียน และเรื่องราวที่นางเล่าให้ฟัง จากงานวรรณกรรมบทกวีต่าง ๆ ช่างชวนฝันนัก ข้าเลยอยากรู้ ว่าสตรีที่นักกวีเหล่านั้นพูดถึง แท้จริงจะมีร่างเป็นดั่งเช่นที่พวกเขาพรรณาจริงหรือไม่”“อืม เป็นเช่นนี้ก็เหมาะสมแล้ว ที่ท่านเป่าจง จะเลือกจางลี่มารับใช้เจ้าแทน ช่างบังเอิญนัก ลู่เสี่ยน กับแม่นางลู่ฮุ่ยหมิง สตรีที่เจ้าชอบสาวทั้งสองนางนี้ มีแซ่เดียวกันรึนี่ เจ้านี่นะ เหลือเกินเลย”“อะไรของเจ้า พูดดี ๆ นะตงหยาง ทุกอย่างล้วนบังเอิญ ลู่ฮุ่ยหมิงข้ารู้สึกชอบนางตั้งแต่แรกเห็น แต่ลู่เสี่ยนเป็นเพราะข้าไม่เคยพบเจอใคร ทุกวันคืน ข้ามีเพียงนางที่ใกล้ชิดที่สุด เลยอาจเ

ฟ่านถิงถิงฟังดนตรีที่เฟ่ยอวี่บรรเลง ไม่มีทางเลือก จำเป็นแล้ว นางเริ่มวาดลวดลายด้วยความเก้อเขิน เฟ่ยอวี่เงยหน้าขึ้นจ้องมองสตรีตรงหน้า ที่อ้างตนว่าเป็นสาวใช้คนใหม่ ด้วยความรู้สึกพอใจ ท่วงท่าแม้จะดูขัดตาอยู่บ้าง แต่ด้วยรูปร่างทรวดทรงที่งดงาม มันได้ทำลายความกระด้างลงจนหมดสิ้นลู่ฮุ่ยหมิงเดินเข้ามาตามคำเชิญ นางยืนมองดูสาวใช้ที่กำลังวาดลีลาร่ายรำ แม้จะรู้สึกขัดตา แต่นี่ก็คงเป็นความงาม ในแบบที่นางอาจไม่เคยเห็นจากที่ใดมาก่อนก็ได้ เฟ่ยอวี่มองเห็นน้องสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาจึงหยุดบรรเลง ด้วยต้องการพูดคุยเรื่องสำคัญกับนางก่อน“ของที่ข้าสั่งให้เจ้าไปจัดการ เรียบร้อยดีหรือไม่”“เจ้าค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี อีกสองวันท่านสามารถไปรับนางได้ตามที่ตั้งใจไว้”“ดีมาก ข้าหวังแค่ ให้นางยอมใจอ่อนเพื่อพวกเรา”ลู่ฮุ่ยหมิง มีท่าทีเหมือนต้องการถามอะไรบ้างอย่าง และสุดท้าย นางก็กล้าพอที่จะเอ่ยมันออกมา “พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องอยากถาม”“เอาซิ ว่ามา”“สตรีก่อนหน้านี้ ผู้ที่ท่านเคยเลือกมา หมายใจวิวาห์ด้วย คือ…ไม่ทราบว่า บัดนี้พวกนางอยู่ที่ใด”เฟ่ยอวี่ช้อนสายตาขึ้นมองดูน้องสาว “มีอะไร เหตุใดจึงอยากรู้เรื่องนี้ขึ้นมา”“จาก