Lahat ng Kabanata ng เธอเป็นของผม: Kabanata 131 - Kabanata 140

หลังจากที่ลูกน้องคนสนิทของวินทัพหามเอาวินทัพมาส่งที่ห้องเสร็จก็เดินออกไป เพียงโค้งหัวให้กับดารินทร์เท่านั้นดารินทร์ยืนกอดอกมองวินทัพที่นั่งหน้าบูดอยู่บนโซฟา ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงหน้าเขาแล้วใช้มือถอดรองเท้าให้เขาช้า ๆ วินทัพเพียงปรายตามองเท่านั้นก่อนจะเขยิบเท้าหนี“ไม่ต้องยุ่ง”“พี่วินอย่าเอาแต่ใจนั

เป็นไปตามคาด เขาไม่ได้กินยาจริง ๆ เพราะตั้งแต่ไปพบลูกค้ากลับมา เขาก็เตรียมตัวเข้าประชุมไม่ได้คิดสนใจจะกินยาเลย และผลของการดื้อของเขาก็คืออาการหวัดกินน่ะสิ เพราะเขากำลังนั่งซูดซ้าดน้ำหมูกที่ไหลออกมาเพราะพิษไข้อยู่“ไหวไหมคะ?” ดารินทร์เอ่ยถามหลังจากที่มีคนพูดจบแล้วเขาก็ใช้ทิชชู่แผ่นสุดท้ายของห่อไปแล้ว

หลังจากที่ดารินทร์ป้อนข้าวคนดื้ออย่างวินทัพเสร็จเขาก็ยอมกินยาและเดินกลับเข้าไปนอนง่าย ๆ ดารินทร์จึงไปจัดการตัวเองเพื่อเตรียมตัวทำงานต่อ วันนี้เธอยังไม่ได้งีบหลับสักนาทีเลยด้วยซ้ำ“หาว~” ร่างบางหาวออกมาฟอดใหญ่ขณะที่กำลังเคีลยร์เอกสารในส่วนที่สำคัญเพื่อเตรียมให้คนป่วยเซ็นหลังตื่น“คุณดารินทร์…ยังไม่ได

เมื่อรสาถูกพาตัวออกไปวินทัพก็หันกลับมาหาดารินทร์แล้วพาเธอเดินเข้าห้องไป ทิ้งให้ลูกน้องอีกสองคนยืนเฝ้าธามเอาไว้ ธามที่เห็นแบบนั้นก็เค่นหัวเราะออกมา“น่าสนใจดีนี่”เมื่อลากดารินทร์กลับเข้ามาภายในห้อง เขาก็จับข้อมือของเธอขึ้นมาดู ก็พบว่าช้ำจนขึ้นเป็นสีม่วง ๆ รอบข้อมือเลย“เจ็บหรือเปล่า” เขาถามด้วยน้ำเส

วันนี้ทั้งวันดารินทร์กับนกทำอะไรด้วยกันหลายอย่างมาก แต่ละอย่างก็ล้วนเป็นเลือกที่เกี่ยวกับเด็กที่เป็นเพียงก้อนเลือดเท่านั้นเอง“วันนี้ไปไหนมาทั้งวัน” วินทัพเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าดารินทร์กลับมาเสียค่ำมืด“ซื้อของกับนกน่ะค่ะ รินแวะกลับคอนโดมาด้วยเอาของไปเก็บน่ะค่ะ…” เรียกว่าซ่อนน่าจะเหมาะกว่า เพราะกลัวเข