All Chapters of เธอเป็นของผม: Chapter 151 - Chapter 160

แสงอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องนอนอย่างแผ่วเบา ดารินทร์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ สติที่ยังไม่เต็มร้อยทำให้เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมอยู่รอบตัวแขนแกร่งของใครบางคนพาดอยู่รอบเอวเธออย่างแนบแน่น แน่นเสียจนแทบไม่มีช่องว่างให้ขยับหนีดารินทร์ชะงักไ

หลังจากมื้อกลางวันผ่านไปอย่างเงียบสงบ ดารินทร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน เธอมองอาหารตรงหน้าที่ถูกเก็บไปเรียบร้อยแล้ว ใจที่อิ่มเอมจากความใส่ใจของเขากลับแฝงด้วยบางสิ่งที่หนักอึ้งอยู่ลึก ๆ แม้รอยยิ้มบาง ๆ จะยังอยู่ แต่แววตากลับเงียบกว่าปกติวินทัพสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นตั้งแต่เ

รถคันเดิมแล่นออกจากสุสานอย่างเงียบงัน บรรยากาศในรถแตกต่างจากตอนขามาอย่างสิ้นเชิง ดารินทร์นั่งพิงเบาะ มือหนึ่งวางบนท้อง อีกมือกำชายเสื้อแน่นราวกับยังไม่อาจปล่อยความรู้สึกที่ค้างคาออกไปได้ ส่วนวินทัพจับพวงมาลัยด้วยสีหน้านิ่งขรึม ดวงตาคมจ้องถนนตรงหน้า แต่จิตใจกลับวนเวียนอยู่กับภาพหลุมศพไร้ชื่อที่ยังตาม

ยามเย็นเริ่มคลี่คลุมเมืองใหญ่ด้วยแสงสีส้มอ่อน แดดสุดท้ายของวันสะท้อนกระจกตึกสูงเป็นริ้วเงายาวทอดทับถนน รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดของบริษัทอย่างเงียบงัน ไม่มีบทสนทนา ไม่มีเสียงเพลง วินทัพเลือกปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน เพราะบางครั้ง ความเงียบก็อ่อนโยนกว่าคำพูดใด ๆ มากกว่าดารินทร์นั่งอย

เมื่อทั้งสี่คนก้าวออกจากลิฟต์และมาถึงชั้นบนสุดซึ่งเป็นโซนห้องทำงานของวินทัพ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากความวุ่นวายของชั้นล่าง กลายเป็นความเงียบสงบที่แฝงไว้ด้วยอำนาจและความตึงเครียดในเวลาเดียวกัน ทางเดินทอดยาวปูพรมสีเข้ม ผนังกระจกใสสะท้อนแสงแดดจากภายนอกจนดูเย็นชาและห่างไกลทันทีที่มาถึงหน้