Lahat ng Kabanata ng เธอเป็นของผม: Kabanata 61 - Kabanata 70

@โรงพยาบาลประจำตัวเมือง “คุณส้ม!” เสียงหวานของซรานดังสะท้อนขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ร้องเรียกผู้จัดการสาวที่กำลังนั่งสะอื้นไห้จนไหล่สั่นสะท้าน ความรีบร้อนในน้ำเสียงแทบทำให้หัวใจคนฟังเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างบางของเธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงเข้ามา พร้อมกับเทมที่สีหน้าซีดเผือดยิ่งไม่ต่างกัน ความตึงเครียดหนั

พลั่ก! ตุ้บ! พลั่ก! “อั่ก! โอ้ย!” เสียงร้องโอดโอยของร่างชายฉกรรจ์ที่ถูกวินทัพฟาดด้วยท่อนไม้และเหล็ก ดังสลับกับเสียงฟาดจนคนแถวนั้นกลัวจนไม่กล้าจะเข้าห้าม จนกระทั่งเพื่อนเขาที่ตามมา “ไอ้เหี้ยวิน! พอแล้วไอ้เหี้ยเดี๋ยวมันตาย” “มึงหลบไป” วินทัพพูดบอกกันต์เสียงสั่น ตายเป็นตายเขาโมโหจนเลือดขึ้นหน

แต่ดันผิดแผนเพราะมีเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มดันมาเห็นเหตุการณ์เสียก่อน ขณะที่นั่งรถไปยังโกดังร้างที่จัดเตรียมฉากไว้ ก็เหลือบไปมองกระจกมองหลังแล้วเห็นหญิงสาวคนเดิมนั่งวินมอเตอร์ไซค์ตามมา สาระแนไม่เข้าเรื่อง! เธอเลยต้องเปลี่ยนแผนกระทันหันบอกให้ผู้ชายหนึ่งในนั้นข่มขืนเธอจริง ๆ ซึ่งขอคนที่สะอาดที่สุด พว

เช้าวันต่อมา วินทัพลุกขึ้นจากเตียงนุ่มที่เขาใช้ทรมานร่างบางที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ขอบเตียง เธอไม่ได้นอนตั้งคืนเอาแต่นอนสะอื้นไห้กับเรื่องโหดร้ายที่เพิ่งได้พบเจอ ในใจได้แต่ก่นด่าเขาว่าทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่เธอชื่นชม และชอบเขามานานแสนนาน “เลิกสำออยแล้วลุกใส่เสื้อผ้าซะ เก็บของแล้วออกไปจา

@คอนโดมิเดียมหรู M วินทัพเดินนำหน้าร่างบางใช้คีย์การ์ดแตะห้องเข้าไป ดารินทร์เองก็เดินถือกระเป๋าเข้ามาตาม ปิดประตูลงช้า ๆ มองภายในห้องด้วยหัวใจที่เชื่อยช้า พรึ่บ ตุบ วินทัพโยนคีย์การ์ดที่ใช้เปิดประตูเมื่อครู่พร้อมกล่องยากล่องหนึ่งใส่คนตัวเล็ก ก่อนจะเดินไปนั่งเหยียดขาพาดโต๊ะตรงโซฟากลางห้อง “ต่