A Night with my Mother's Trillionaire CEO Live-In Partner의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

Ang bawat patak ng ulan sa salamin ng SUV ni Rafael ay tila mga luhang hindi mailabas ni Lia. Tahimik ang loob ng sasakyan, ngunit sa loob ng kanilang mga isipan ay may nagngangalit na bagyo. Papalayo na sila sa liwanag ng Maynila, patungo sa madidilim na kalsada na magdadala sa kanila pabalik sa Samar, sa Dambana—ang tanging lugar na itinuturing nilang kanlungan, kahit na ito rin ang sentro ng lahat ng gulo.Hindi mapakali si Lia. Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa kanyang kandungan. Ang imahe ng kanyang Tiyo Miguel na may hawak na baril at ang kanyang inang si Vivian na sumisigaw sa galit ay paulit-ulit na bumabalik sa kanyang alaala. Pakiramdam niya ay tinalikuran niya ang lahat ng kanyang nakaraan para sa isang lalaking ang nakaraan ay nakatali rin sa kanyang pamilya."Lia," mahinang tawag ni Rafael nang hindi inaalis ang tingin sa kalsada. "Huwag mong sisihin ang sarili mo."Napatingin si Lia sa kanya. Sa ilalim ng madilim na ilaw ng dashboard, ang mukha ni Rafael

Ang gabi sa mansyon ng mga Ilustre ay hindi kailanman naging kasing-bigat nito. Sa labas, ang hanging dala ng Hanging Amihan ay hindi nagdadala ng ginhawa; sa halip, ito ay humuhuni ng isang malungkot na awit sa pagitan ng mga dahon ng naglalakihang puno ng akasya. Ang bawat kaluskos ay tila isang babala, isang bulong mula sa mga kaluluwang matagal nang ibinaon sa limot sa ilalim ng lupang kinatitirikan ng kanilang kayamanan. Sa loob ng opisina ni Don Manuel, ang amoy ng lumang papel, mamahaling tabako, at ang matapang na halimuyak ng mahogany ay tila nagiging isang lason na dahan-dahang sumasakal sa sinumang mangahas na pumasok doon.Si Don Manuel ay nakaupo sa kanyang malaking silya, ang kanyang likod ay tila isang tuod na hindi matitinag ng kahit anong bagyo. Ngunit sa ilalim ng kanyang mga mata, ang mga kulubot ay hindi lamang tanda ng katandaan; ang mga ito ay mga marka ng mga gabing walang tulog, ng mga desisyong pumatay sa kanyang konsensya kapalit ng kapangyarihan. Ang kanyang

Ang unang putok ng baril ay tila isang kidlat na gumuhit sa gitna ng kadiliman ng mansyon ng mga Ilustre. Hindi ito isang malakas na pagsabog, kundi isang matulis na tunog—isang "pitik" na nagmula sa isang silencer, ngunit sapat na upang patigilin ang mundo ni Rafael. Ang bintana sa kanyang silid ay nabasag, ang mga bubog ay nagbagsakan sa sahig na tila mga kristal na luha.“Tay! Dapa!” sigaw ni Rafael habang mabilis na tinutungo ang kinaroroonan ni Don Manuel sa balkonahe.Ngunit ang matanda ay hindi gumalaw. Nanatili si Don Manuel na nakatayo, ang kanyang tabako ay nahulog mula sa kanyang mga labi at gumulong sa semento. May isang maliit na butas sa kanyang balikat, at ang dugo ay dahan-dahang gumuguhit sa kanyang puting polo, tila isang mapulang mapa ng kanyang mga kasalanan.“Huli na, Rafael,” bulong ni Don Manuel, ang kanyang boses ay walang bakas ng takot, kundi isang malalim na pagkapagod. “Nandito na siya. Nararamdaman ko ang kanyang hininga sa aking batok.”“Hindi! Hindi tayo

Ang langit sa labas ng mansyong Ilustre ay hindi na asul; ito ay naging kulay kahel at abo, isang mapanirang canvass na sumasalamin sa impyernong nagaganap sa loob. Ang usok ay tila mga daliring gumagapang sa bawat sulok, pilit na sinasakal ang sinumang nagtatangkang huminga. Sa gitna ng naglalagablab na pasilyo, nakatayo si Miguel, ang kanyang mukha ay puno ng uling at dugo, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako kay Rafael."Hindi mo na kailangang gawin ito, Rafael!" sigaw ni Miguel, ang kanyang boses ay namamaos dahil sa init. "Ang DNA results... nakita ko na. Hindi tayo magkaaway. Magkapatid tayo!"Tumawa si Rafael, isang tuyot at nakapanlulumong tawa na humalo sa lagutok ng nasusunog na kahoy. "Magkapatid? Ngayon mo lang sasabihin 'yan? Ngayong abo na ang lahat? Ngayong wala na tayong babalikan?""Hindi pa huli ang lahat!" humakbang si Miguel palapit, kahit na bumabagsak na ang mga tipak ng semento mula sa kisame. "Ang lahat ng galit mo, ang lahat ng paniningil mo..

Ang huling narinig nina Miguel at Rafael ay ang nakakangilong sipol ng missile na humiwa sa hangin, kasunod ang boses ni Don Fernando na tila nanggagaling sa kailaliman ng lupa. Sa isang iglap, ang helicopter na kinasasakyan nila ay niyanig ng isang malakas na impact, ngunit hindi sila direktang tinamaan. Ang missile ay sumabog sa gilid ng helicopter, sapat na upang mawalan ito ng kontrol at bumulusok patungo sa madilim na karagatan."Kumapit kayo!" sigaw ni Andrea, ngunit ang mundo ay mabilis na uminog hanggang sa ang lahat ay maging kulay itim.Nang magising si Rafael, hindi na amoy usok o pulbura ang kanyang nalalanghap. Ito ay ang matamis at pamilyar na amoy ng banilya at rosewater. Ang amoy ni Lia.Dahan-dahan niyang imulat ang kanyang mga mata. Hindi siya nasa ilalim ng dagat, at wala siya sa impyerno. Naroon siya sa isang maliit, malinis, at payapang silid na hindi pamilyar sa kanya. Ang puting kurtina ay dahan-dahang tinatangay ng hangin mula sa bintana, at ang sikat ng araw a