A Night with my Mother's Trillionaire CEO Live-In Partner의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

Ang katahimikan sa hallway ng executive floor pagkatapos ng pagsabog ni Rafael sa boardroom ay tila isang sugat na nakabuka. Ang mga empleyadong kanina ay nagbubulungan ay tila nawalan ng boses nang makita nilang lumabas si Lia na namumula ang mga mata at nanginginig ang mga balikat. Ngunit sa likod ng bawat hakbang ni Lia palayo, may isang mekanismong gumagalaw na tanging sila lang ni Rafael ang nakakaalam.Sa loob ng boardroom, naiwan ang mabigat na presensya ni Rafael. Umupo siya sa kanyang swivel chair, hinubad ang kanyang salamin, at pinisil ang tulay ng kanyang ilong—isang perpektong pagganap ng isang lalaking pagod na at nawawalan na ng kontrol."Ngayong wala na ang... sagabal," pagbasag ni Marco sa katahimikan, ang kanyang boses ay puno ng mapang-uyam na tagumpay. "Maaari na ba nating simulan ang pag-uusap tungkol sa bagong direksyon ng Operations? I believe my new clearance grants me access to the Alpha-7 servers, Rafael."Tumingin si Rafael kay Marco, ang kanyang mga mata ay

Ang gabing iyon ay hindi naging tahimik para sa mga Valderama. Habang ang balita tungkol sa pagkaka-detine kay Marco at ang pagkakasangkot ni Sophia sa isang multi-million peso fraud ay mabilis na kumakalat sa social media at business news sites, sina Lia at Rafael ay nasa loob ng kanilang penthouse, pinagmamasdan ang lungsod mula sa itaas.Ngunit sa gitna ng kanilang tagumpay, may isang liham na dumating. Isang itim na sobre na walang stamp, walang pangalan ng nagpadala, tanging isang simbolo lamang ng isang luma at kinalawang na orasan."Rafael, ano ito?" tanong ni Lia habang inaabot ang sobre sa kanyang asawa.Binuksan ito ni Rafael. Sa loob ay may isang polaroid na litrato—isang kupas na larawan ng isang sunog na gusali. Sa likod nito ay nakasulat ang mga salitang: “Ang abo ay hindi nananatiling abo kapag hinipan ng hangin ng hustisya.”Naramdaman ni Lia ang pagtigas ng panga ni Rafael. Ang mga kamay nito na kanina lang ay mahinahon ay nanginginig na ngayon sa galit na pilit niton

Isang linggo na ang lumipas mula nang maganap ang madugong engkwentro sa lumang pier. Ang Manila ay tila bumalik na sa normal na ingay nito, ngunit para kay Lia, ang bawat segundo ay tila isang dekada ng paghihirap. Ang Valderama Tower, na dati ay simbolo ng kanyang tagumpay at pag-ibig, ngayon ay tila isang malaking puntod na nagpapaalala sa kanya ng lahat ng nawala.Sa loob ng opisina ni Rafael, nakaupo si Lia sa swivel chair ng kanyang asawa. Hawak niya ang isang baso ng matapang na kape, habang nakatingin sa labas. Pumasok si Simon, ang pinakapinagkakatiwalaang tauhan ni Rafael, na may dalang mga papeles."Ma'am Lia, kailangan niyo na pong pirmahan ang mga documents para sa interim chairmanship. Hindi pwedeng manatiling bakante ang posisyon ni Sir Rafael, lalo na't sinusubukan ng Board na i-takeover ang shares nina Don Segundo at Marco," malungkot na paliwa

Ang Ilustre Grand Ballroom ay tila isang dambana ng karangyaan, ngunit para kay Lia, ito ay isang libingan na pinalamutian lamang ng mga bulaklak at kristal. Ang bawat halakhak ng mga bisita ay tila hiwa ng patalim sa kanyang pandinig. Anim na buwan na ang nakalilipas mula nang gumuho ang kanyang mundo—ang gabing ibinalita sa kanya na ang sasakyang kinauupuan ni Rafael ay sumabog at nahulog sa bangin. Anim na buwan ng paglulusa na hinaluan ng pagpapahirap mula sa mga bagong hari ng korporasyon: ang mga Valderama.Sa gitna ng bulwagan, nakatayo si Marco Valderama, ang lalaking kumuha ng trono na para sana kay Rafael. Hawak nito ang isang baso ng mamahaling champagne, suot ang ngiting nagkukunwaring mapagkumbaba pero puno ng kayabangan."Mga kaibigan, mga kasama sa industriya," panimula ni Marco, sapat ang lakas ng boses para makuha ang atensyon ng lahat. "

Ang gabi ay tila isang nakabiting hininga. Sa loob ng marangyang penthouse na nagsilbing kuta ni Rafael sa loob ng maraming buwan, ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-ikot ng mga fan ng computer sa kaniyang 'War Room'. Ngunit sa labas, ang lungsod ng Maynila ay tila isang dagat ng mga ilaw na hindi alam ang nagbabadyang unos.Nakatayo si Lia sa tapat ng malaking bintanang salamin, nakatingin sa kawalan. Hawak niya ang isang baso ng tubig, ngunit ang kaniyang mga kamay ay bahagyang nangangatog. Ang bawat tibok ng puso niya ay tila isang paalala na sa kabila ng tagumpay nila sa ballroom, ang panganib ay hindi pa tuluyang lumilipas."Lia," mahinang tawag ni Rafael. Lumapit siya at ipinatong ang kaniyang mga kamay sa balikat ng asawa. "Masyado kang malalim ang iniisip.""Hindi ko lang maiwasang makaramdam ng takot, Rafael," bulong ni Lia. "Parang masyadong madali ang lahat. Ang pagbagsak ni Marco... ang pagbabalik mo. Parang may naghihintay na patibong sa dilim."Ngumiti si Rafael,