A Night with my Mother's Trillionaire CEO Live-In Partner のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Dear Readers,For so long, you have carried Rafael and Lia in your hearts, waiting patiently for their story to continue. I cannot begin without first acknowledging the depth of that patience, the loyalty, and the quiet hope you’ve held onto through the years. Stories are not just words on a page—they are living threads that bind us together, and Rafael and Lia’s journey has become more than fiction. It has become a shared experience between you and me, a promise that even when silence lingers, love and longing remain alive.I know the wait has been long. Perhaps too long. Some of you may have wondered if their voices had been lost, if their love had been left unfinished, suspended in time. But I want you to know: Rafael and Lia never disappeared. They have been whispering all along, waiting for the right moment to return, waiting for me to gather the courage and clarity to bring them back to you. Their story demanded not just continuation, but truth—truth to their emotions, truth to

Ang biyahe patungong Quezon ay binalot ng isang uri ng katahimikan na hindi na mailang, kundi puno ng pag-iisip. Habang minamaneho ni Rafael ang kanilang SUV sa ilalim ng mga luntiang arko ng mga puno ng niyog, pasulyap-sulyap siya kay Lia. Ang asawa ay nakatingin sa labas ng bintana, tila binabasa ang bawat anino sa kalsada. Ang dating gawi ng isang survivalist ay hindi basta-basta nawawala."Malapit na tayo," wika ni Rafael, binabasag ang katahimikan."Raf, sigurado ka ba rito?" tanong ni Lia. "Ang ancestral house niyo... sabi mo dati, sinunog iyon ng mga Valderama noong bata ka pa.""Iyon din ang alam ko," sagot ni Rafael habang mahigpit ang hawak sa manibela. "Pero ang susi na pinadala sa atin... gawa ito sa tanso na may tatak ng pamilya namin. At ang address na nakasulat, iyon ang lupain kung saan nakatayo ang orihinal naming bahay."Pagdating nila sa dulo ng isang baku-bakong daan, bumantad sa kanila ang isang mataas na tarangkahang bakal. Kinakalawang na ito, ngunit nananatilin

Ang masukal na kagubatan ng Sierra Madre ang nagsilbing kanlungan at kulungan nina Rafael at Lia habang mabilis silang bumababa mula sa bentilasyon ng Hacienda San Rafael. Ang amoy ng pulbura at sunog na bakal ay napalitan ng halimuyak ng basang lupa at mga dahon, ngunit ang panganib ay hindi nabawasan. Sa malayo, naririnig nila ang ugong ng mga chopper at ang tahol ng mga K-9—mga asong sinanay pumatay, hindi lang maghanap."Raf, ang balikat mo!" bulong ni Lia habang humihinto sila sa likod ng isang dambuhalang puno ng Balete. Ang kaniyang mga kamay, na sanay sa paghawak ng baril, ay nanginginig nang bahagya habang sinusubukang punitin ang kaniyang sariling kamiseta upang itali sa sugat ni Rafael."Kaya ko pa, Lia," hingal na sagot ni Rafael. Ngunit ang kaniyang mukha ay maputla na. Higit pa sa pisikal na sakit ng bala, ang katotohanang narinig niya sa vi

Nagsimula ang bakbakan sa masikip at malinis na pasilyo ng basement. Si Lia ay parang isang bagyo ng bala at galaw. Ang kaniyang pagsasanay bilang isang elite agent ay lumabas; bawat putok ng kaniyang baril ay tumpak, bawat suntok ay may bigat. Ngunit ang mga Sentinels ay patuloy na dumarating. Kahit tinamaan na sa balikat o binti, patuloy silang sumusulong na tila hindi nararamdaman ang sakit.Si Rafael ay nakikipaglaban gamit ang kaniyang instinct, gamit ang isang bakal na tubo na kinuha niya sa tunnel. Ngunit sa bawat hampas niya, sa bawat pagkakataon na may nasasaktan siyang Sentinel, isang matinding bugso ng emosyon ang tumatama sa kaniya. Nararamdaman niya ang huling sulyap ng malay ng mga taong ito—ang alaala ng isang anak, ang takot sa dilim, ang hiling na matapos na ang lahat."Tumigil kayo!" sigaw ni Rafael. Hindi lang ito isang sigaw ng galit; ito ay isang utos na nanggaling sa kailaliman ng kaniyang pagkatao, isang wave ng enerhiya na tila lumabas mula sa drive at kumalat s

Ang katahimikan ay hindi nangangahulugan ng kapayapaan. Para kay Lia, ang katahimikan ng huling anim na buwan ay tila isang dambuhalang timbang na nakadagan sa kaniyang dibdib. Ang Maynila, matapos ang pagbagsak ng Valderama Tower, ay tila isang pasyenteng nagpapagaling mula sa isang malubhang operasyon—may mga pilat, may mga bahaging hindi na muling gagalaw, ngunit pilit na bumabangon.Nakatira si Lia sa isang maliit na apartment sa gilid ng Binondo, isang lugar kung saan ang tradisyon at ang teknolohiya ay nagsasapawan. Sa labas, ang mga neon lights ng mga bagong startup ay kumikislap sa gitna ng mga lumang kalsada. Ngunit sa loob ng kaniyang silid, ang tanging liwanag ay nagmumula sa tatlong monitors na hindi kailanman namamatay."Lia, kailangan mong kumain. Tatlong araw ka na namang hindi lumalabas," boses ni Sofia ang bumasag sa katahimikan. Pumasok siya dala ang isang supot ng takeout, ang kaniyang mukha ay bakas ang pag-aa