Semua Bab Hahamakin Ko ang Lahat: Bab 101 - Bab 110

Kinabukasan, maaga pa lamang ay puno na ng tensyon ang Philip Mansion. Ang sikat ng araw ay dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, ngunit ang kapayapaan na dulot nito ay pansamantala lamang. Si Lorie ay nakaupo sa kanyang opisina, abala sa paghahanda para sa meeting kay Mr. Vargas. Ang mga dokumento tungkol sa posibleng investment ay nakakalat sa mesa, ngunit ang isipan niya ay hindi mapakali. Paulit-ulit niyang iniisip ang tawag kahapon bakit biglaan? Bakit ngayon, matapos ang tagumpay niya sa bidding?Si Fernan, na ngayo'y opisyal na nakatira sa isang kwarto sa mansion bilang head ng security, ay abala rin sa pag-check ng mga CCTV cameras at pag-coordinate sa iba pang guards. Mula nang dumating siya, triple ang bilang ng bantay sa gate at sa paligid ng property. Alam niyang hindi ordinaryo ang sitwasyon. Ang mga Curry ay hindi mga taong madaling sumuko.“Ready na ba ang lahat?” tanong ni Lorie nang makita si Fernan sa labas ng opisina niya. Suot niya ang isang simpleng business atti

Maagang-maaga pa lamang kinabukasan, ngunit ang Philip Mansion ay parang nababalutan na ng mabigat na ulap. Si Lorie ay nakaupo sa harap ng salamin sa kanyang kwarto, dahan-dahang sinusuklay ang mahaba niyang buhok. Ang mga mata niya ay puno ng determinasyon, ngunit sa likod niyon ay nakatago ang mga luha na handa nang tumulo anumang oras. Kahapon lamang ay halos mawala ang buhay niya sa pagkidnap na inayos ni Jason ang dating asawa niya, ang lalaking noon ay pinaniwalaan niyang magiging tagapagligtas niya sa gitna ng trahedya.Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit. Ang pinakamasakit ay ang mga alaala na bumabalik ngayon ang mga panahong bulag siya, literal na bulag, matapos ang “aksidente” na pumatay sa kanyang mga magulang. Ang shock at trauma ay nagdulot ng pansamantalang pagkabulag sa kanya, at sa mga buwan na iyon, si Jason at ang dating matalik na kaibigan niyang si Necy ay sinamantala ang kahinaan niya. Pinapirma nila siya ng mga dokumento habang hindi niya makita ang mga letra,

Ang courtroom ay puno ng mabigat na katahimikan na parang bomba na handang sumabog anumang oras. Ang hangin ay makapal, puno ng nakakabinging tensyon mga titig na nag-uusisa, mga hiningang mabigat, at ang tunog ng mga papel na parang kulog sa katahimikan. Si Lorie ay nakaupo sa witness area, ang mga kamay ay magkahugpong nang mahigpit na parang lifeline niya, ang mga kuko ay nakakabaon sa balat niya sa sobrang pagkuyom. Si David ay nakatayo sa likod niya, ang katawan ay tense, ang mga mata ay matalas na parang blade na nakabantay sa bawat galaw ng mga Curry handa siyang sumugod anumang oras.Sa audience seats, nakaupo si Pia Curry ang dating biyenan ni Lorie, ang ina ni Jason. Ang mukha niya ay maputla na parang patay, ang mga mata ay puno ng pagkabigla, galit, at pagtataksil. Noon, tinuring niya si Lorie na parang tunay na anak laging sinasabi sa lahat na “Anak ko si Lorie, hindi lang asawa ng anak ko. Siya ang nagbigay ng buhay sa pamilya namin!” Ngunit ngayon, habang naririnig niya

Sa audience, si Pia ay umiiyak nang malakas, pafeeling biktima na parang siya ang pinaka-naagrabyado. “Tama si Amor! Tinuring naming anak si Lorie! Lahat ibinigay namin sa kanya—pamilya, suporta! Tapos ganito ang gagawin niya? Sisirain ang pamilya namin? Kami ang naagrabyado dito! Walang utang na loob!” sigaw niya nang malakas, na narinig ng buong courtroom, ang mga luha ay tumulo nang walang tigil.Ang cross-examination ay naging digmaan. “Mr. Curry, bakit may mga text messages kayo kay Jason tungkol sa ‘tapos na ang problema pag nawala ang mga Philip’ ilang araw bago ang aksidente?!”“Pekeng iyan!” sigaw ni Amor nang nakakainis, ang mukha ay pulang-pula. “O taken out of context! Negosyo lang problema sa bidding! Hindi murder! Kayo ang gumagawa ng kwento para sirain kami!”Ang abogado ng Curry ay sumabat nang malakas. “Your Honor, ang mga text na iyan ay hindi authenticated! At ang kliyente ko ay isang respetadong businessman hindi killer! Ang tunay na kriminal dito ay ang paghihigan

Si Lorie ay umiling-iling, ang galit at sakit ay humalo sa dibdib niya. “Pagsisinungaling mo, Fernan! Bakit hindi mo sinabi agad? Akala ko tunay ka... akala ko ikaw ang nag-iisang hindi nagsisinungaling sa akin pagkatapos ng lahat ng ginawa sa akin ng mga Curry! Napamahal na ako sa’yo... tapos ganito?”Tumayo si Fernan, ang mga kamay ay nakababa, ang mukha ay puno ng pagsisisi. “Sorry, Lorie... sorry talaga. Natatakot ako. Natatakot na baka layuan mo ako kapag nalaman mo. Natatakot na baka isipin mong parte rin ako ng sistema na nabigo sa’yo. Pero lahat ng ginawa ko ang pagpasok bilang hardinero, ang pagiging bodyguard mo, ang pagligtas sa’yo sa kidnapping lahat ‘yon ay dahil mahal kita. Matagal na. Simula noong bata pa tayo, hanggang ngayon. Ang red ribbon na ‘yon... simbolo ‘yan ng pag-ibig ko na hindi nawala kahit ilang taon ang lumipas.”Ang mga luha ay tumulo nang walang tigil kay Lorie, ang p