Hahamakin Ko ang Lahat의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 145

Ang araw ng pagdischarge ni Fernan ay nagsimula nang may liwanag na sumisilip sa mga kurtina ng recovery room. Ang ospital ay tahimik pa rin sa umaga, ngunit ang kwarto ay puno na ng init ng pag-asa at pagmamahal. Si Fernan ay nakaupo na sa gilid ng kama, ang bandage sa ulo ay mas maliit na ngayon, ang mukha ay hindi na maputla gaya noong una. Ang doktor ay nakangiti habang pinupirmahan ang discharge papers, ang tinig ay puno ng paghanga.“Mr. James, stable na po kayo. Pero kailangan ninyo pa ring magpahinga sa bahay. Walang mabibigat na trabaho, walang stress. At Mrs. James… ingatan ninyo siya. Ang sugat sa ulo ay hindi pa ganap na gumaling. Pero malakas po siya… lalaban siya para sa inyo.”Si Lorie ay ngumiti nang malakas, ang mga mata ay puno ng luha ng kaligayahan habang hinahawakan ang kamay ni Fernan. “Salamat po, Doktor. Salamat sa lahat. Hindi ko na po siya bibitawan. Asawa ko na po siya… at aalagaan ko po siya hanggang sa ganap na gumaling.”Si Fernan ay tumingin sa kanya nan

Ang honeymoon suite sa Philip Mansion ay parang isang pribadong templo ng pag-ibig na inihanda lamang para sa kanila. Ang malaking kama ay natatakpan ng puting sutla na punda na malambot na parang ulap, ang mga kandila ay nakakalat sa paligid na nagbibigay ng mainit na gintong liwanag na sumasayaw sa mga dingding. Ang mga rosas at orchid ay nakakalat sa sahig at sa bedside table, ang amoy ay matamis at nakakaakit na parang gamot sa pagnanasa. Ang balkonahe ay bahagyang nakabukas, ang malamig na hangin mula sa hardin ay dumarating na puno ng amoy ng mga bulaklak sa labas, ang musika ay mahinang jazz na tumutugtog mula sa speaker perpekto para sa gabi ng bagong kasal na puno ng init at pangako.Si Lorie ay nakatayo sa harap ng malaking salamin, ang puting damit mula sa kasal ay unti-unting nahuhubad na ngayon. Ang sutla ay dumadaloy sa sahig na parang ulap na bumaba, iniiwan ang kanyang katawan na nakahubad na sa mainit na liwanag ng kandila. Ang balat niya ay kumikinang dahil sa pawis

Ang mga buwan pagkatapos ng kasal ay parang isang malambot na paghupa ng unos na matagal nang humagupit sa buhay ni Lorie. Ang korte ay naglabas ng final judgment noong isang umaga ng Disyembre isang araw na malamig pero puno ng sinag ng araw na sumisilip sa mga bintana ng korte sa Davao. Si Amor Curry ay hinatulan ng habambuhay na pagkakakulong nang walang posibilidad ng parole, ang mga mata niya ay walang emosyon habang binabasa ang hatol, parang ang lahat ng galit niya ay natunaw na sa loob ng selda. Si Jason ay nakatanggap ng parehong sentensya, ang mukha ay namutla at walang pag-asa nang marinig ang desisyon. Si Pia, na siyang utak ng pagkidnap, ay hinatulan rin ng habambuhay, kasama ng mga kasabwat na natunaw na sa takot nang makita ang ebidensya na hindi na maikakaila: ang mga recording ng tawag, ang CCTV footage mula sa warehouse, ang testimonya ni Necy na naging state witness, at ang mga dokumentong nagpapatunay ng kanilang plano na agawin ang Philip Empire.Nang marinig ni