All Chapters of Hahamakin Ko ang Lahat: Chapter 121 - Chapter 130

“Mga tao! Pakinggan ninyo ako!” Sigaw ni Lorie Philip, ang tinig na umaalingawngaw sa buong lobby at sa labas ng building, naririnig dahil sa mikropono na dala ng media. Ang mga mata niya ay puno ng luha, ang mga kamay ay nanginginig, ngunit ang lakas ng kanyang tinig ay hindi matitinag. “Ako si Lorie Philip! Ako ang may-ari ng Philip Empire! At oo... pinatalsik ko ang ilan sa inyo noon! Pero alam ninyo ba kung bakit?”Ang mga sigaw mula sa labas ay lalong lumakas, ang mga placard na hawak ng mga protesters ay itinaas, ang mga salita tulad ng “Unfair si Lorie Philip!” “Magnanakaw ng Trabaho!” “Hustisya para sa mga Pinatalsik!” ay tumagos sa bawat sulok ng gusali. Ngunit hindi tumigil si Lorie. Habang tinitingnan niya ang mga mata ng mga tao sa labas, isang malakas na sigaw ang bumasag sa katahimikan ng galit at takot sa kanyang dibdib.“Dahil kayo ang mga loyal kay Amor Curry! Kayo ang mga taong tumulong sa kanya na kamkamin ang empire ng mga magulang ko! Kayo ang mga taong nanatiling

Sa isang abandonadong warehouse sa labas ng lungsod, malayo sa mga ilaw ng Davao at sa ingay ng buhay, ang dilim ay parang buhay na buhay. Ang lumang gusali ay puno ng amoy ng kalawang, amag, at lumang langis na matagal nang natuyo. Ang mga pader ay puno ng graffiti na halos hindi na mabasa, ang sahig ay puno ng mga basag na bote, lumang karton, at mga bakal na kalawang na parang mga buto ng isang patay na makina. Ang tanging liwanag ay mula sa ilang lampara na dala ng mga tao roon mga maliliit na LED flashlight at isang lumang fluorescent tube na nakasabit sa kisame na kumukutitap-kutitap na parang huling hininga.Sa gitna ng warehouse, sa ilalim ng mahinang ilaw, nagkumpol-kumpol ang walong lalaki. Lahat sila ay mukhang matigas ang buhay mga tattoo sa braso at leeg, mga peklat sa mukha, mga mata na puno ng gutom at galit. Ang ilan ay dating security guards ng Curry Empire, ang iba ay mga dating tauhan ni Amor na natanggal nang kunin ni Lorie ang kontrol ng Philip Empire. May mga hir

Kinabukasan, ang araw ay nagsimula nang may mapayapang liwanag na sumisilip sa mga kurtina ng Philip Mansion. Si Lorie ay nagising nang maaga, ang katawan ay magaan kahit may bahagyang hapdi pa mula sa mga nakaraang gabing puno ng init kasama si Fernan. Ngayon ay Huwebes..araw ng site inspection sa Toril construction project. Isa ito sa mga huling malalaking appointment niya bago ang kasal. Alam niyang kapag malapit na ang araw na iyon, magiging abala na siya sa mga detalye: ang venue, ang damit, ang bisita, ang lahat ng dapat ay perpekto. Kaya ngayon, gusto niyang iayos muna ang mga pending projects ng kompanya. Gusto niyang iwan itong matatag at maayos..para sa mana ng mga magulang niya, para sa kinabukasan nila ni Fernan.Sa kwarto, si Fernan ay nagising din nang maaga. Nakita niya si Lorie na nakaupo na sa harap ng vanity mirror, inaayos ang buhok at naglalagay ng simpleng makeup. Lumapit siya mula sa likod, yumakap sa kanya nang mahigpit, at hinalikan ang kanyang leeg nang mahina

Ang itim na van ay tumakbo nang mabilis sa madilim na kalsada patungo sa labas ng lungsod. Ang makina ay umungol nang malakas na parang hayop na galit, ang mga gulong ay umiikot nang mabilis sa alikabok at basag na aspaltong daan na puno ng mga lubak. Sa loob, ang hangin ay mabigat na parang puno ng dugo at takot. Si Lorie ay nakahiga sa likod ng van, ang katawan ay nakatali nang mahigpit sa mga kamay at paa gamit ang makapal na lubid, ang bibig ay natatakpan ng malakas na tape. Ang kanyang ulo ay nakasandal sa malamig na metal floor, ang mahaba niyang buhok ay magulo at basa ng pawis, ang mukha ay maputla at walang malay. Ang chloroform ay patuloy na nagdudulot ng malalim na antok sa kanya, ang kanyang dibdib ay tumataas baba nang mabagal na parang nasa malalim na panaginip na puno ng bangungot.Sa harap, si Marco ang nagmamaneho, ang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela na parang takot na mawala ang kontrol. Ang kanyang mukha ay seryoso, ang mga mata ay nakatuon sa madilim

Ang ospital ay puno ng ingay ng mga nurse at doktor na nagmamadaling lumipat-lipat sa emergency room. Ang mga monitor ay umuungol nang tuloy-tuloy, ang amoy ng disinfectant at dugo ay halo-halo sa hangin. Si Fernan ay nakahiga sa stretcher, ang ulo ay nababalot ng makapal na bandage na puno na ng dugo, ang dibdib ay puno ng pasa at sugat mula sa brutal na laban. Ang mga mata niya ay nakapikit, ngunit ang isip ay gising na gising, puno ng galit, takot, at desperasyon na parang apoy na sumasabog sa dibdib niya.“Lorie…” bulong niya sa sarili, ang tinig ay mahina pero puno ng sakit na halos hindi na niya mapigilan. Ang mga kamay niya ay nanginginig habang sinusubukang buksan ang mga mata. Ang sakit sa ulo ay parang sinasaksak siya nang paulit-ulit, ngunit ang takot na mawala si Lorie ay mas malakas pa sa anumang pisikal na hapdi.“Sir, huwag po kayong gumalaw!” sigaw ng isang nurse na mabilis na lumapit. “May malubhang concussion po kayo! Kailangan ninyong magpahinga! May IV pa kayo!”Pe