Lahat ng Kabanata ng Hahamakin Ko ang Lahat: Kabanata 31 - Kabanata 40

Hawak ni Lorie ang bouquet habang nakaupo sa gitna ng bridal table. Naaamoy niya ang halimuyak ng white lilies na paborito niya. Ang orchestra ay tumutugtog ng mabagal na waltz, at ang mga tao ay masaya, sumasayaw, nagkakainan. Sa gilid ng mesa, panay ang bati ng mga tao sa kanya.“Congratulations, Mrs. Curry!”“Ang ganda mo ngayong gabi!”“Bagay kayo ni Jason!”At bawat bati ay parang bulong ng isang pangarap na matagal nang hinintay ni Lorie.Hindi niya alam, ang pangarap na iyon ay pinapatay na bago pa tuluyang mabuhay.Sa kabilang bahagi ng reception hall, nakatago sa lilim ng chandelier, magkasama si Jason at Necy. Ang kanilang paglapit ay parang dalawang taong gumagawa ng krimen.Hindi masaya ang mukha ni Necy.Hindi rin mapakali si Jason.Sa kamay ni Jason ay isang maliit na blue bottle—halos hindi nanginginig pero mabigat.“Sabi ko sa’yo, acting lang lahat para kay Lorie.” mahinang sabi ni Jason, nakayuko, halatang pagod ang boses.“Hindi ako naniniwala,” sagot ni Necy, matali

Maagang umaga.Ang liwanag ng araw ay dahan‑dahang pumapasok sa honeymoon suite, pero imbes na saya at pag-ibig, isang mabigat na katahimikan ang bumabalot sa silid.Nakaupo si Necy sa harap ng salamin, hawak ang concealer, pinipiling takpan ang marka ng kagabi. Hindi ito marka ng pag-ibig—kundi marka ng isang gabi ng kasinungalingan, kasakiman, at kabaliwan.“Babe,” reklamo niya habang iniikot ang leeg sa salamin, “bakit mo naman ako tinadtad ng—” napahinto siya at napabuntong-hininga. “Hay naku, tingnan mo ginawa mo. Halos buong leeg ko kailangan kong takpan.”Si Jason, na bagong gising at parang walang mabigat na konsensiya, ay ngumisi.“Ako din, ha. Patas lang tayo.”Lumapit siya kay Necy at marahang tinakpan ang bibig nito.“Shhh. Huwag ka maingay.”Tumingin siya sa direksiyon ng sofa.Doon, nakahiga si Lorie — walang malay, payapa ang mukha, parang anghel na walang ideya sa impiyernong kinatatayuan niya.“Buti na lang super effective ‘yung gamot na binili mo,” bulong ni Jason. “

Narinig ni Lorie ang malumanay na tawa ni Necy.Yung tawa na hindi niya kayang basahin dahil wala siyang nakikitang mukha, wala siyang nababasang ekspresyon.Yung tawa na dapat ay nakakatakot—pero sa kanya, tunog komportable.Hinayaan niya.Tiwala.Iyon ang tanging meron siya.“Nakakahiya naman… sorry. Ang weird ko tuloy.”“Hindi, Honey. Okay lang,” sabat ni Jason habang inaayos ang buhok niya. “Normal lang yan. Napagod ka kagabi. Madami tayong ginawa, ‘di ba?”Namula ang pisngi ni Lorie.Ngumiti.Nahihiya.Walang kaalam-alam na nilalason ng lalaki ang utak at puso niya gamit ang salitang:“Normal.”At doon… unti-unting bumagsak ang mundo niya.Wala siyang kamalay-malay.Habang nagpapasalamat siya,habang nakangiti,habang nakahawak sa kamay ng lalaking pinakasalan niya…sa labas ng pinto,

Sa pinakamataas na palapag ng Philip Empire Headquarters, ang dating simbolo ng talino at tatag ng pamilya Philip, ay may malamig na katahimikang bumabalot.Wala na ang sigla ng opisina.Wala na ang paggalang ng mga empleyado.Wala na ang dating ningning ng pangalang Philip.Sa loob ng boardroom, nakaupo si Amor Curry, nakapatong ang paa sa mamahaling mesa na hindi naman kaniya dati. Nakatitig siya sa city skyline na parang ari-arian na niya ang buong lungsod.Sa harap niya—isang makapal na folder.Philip Empire Share TransferEstate Consolidation PapersStock Movement AuthorizationLahat iyon… lagda ni Lorie.Lagda ng isang bulag na hindi alam kung ano ang nilagdaan.Ngumisi si Amor, malalim, sakim, walang bahid ng konsensya.“Finally… sa wakas,” bulong niya, hawak ang baso ng alak.“Ang buong yaman ng mga Philip… malapit nang maging Curry.”Hindi siya napigilang tumawa—isang tawang walang musika, puro kalawang.Sa kabilang bahagi ng mesa, nakatayo ang CFO ng kumpanya, nanginginig.“

Tahimik ang mansyon.Gabi pa.Malamig ang sahig.Ang mga katulong ay tulog pa sa servant quarters.Dahan-dahan siyang naglakad.Sa wakas, nakikita niya ang daan.Pero sa bawat hakbang…isang panginginig ang gumapang sa balat niya.Parang may hindi dapat makita.Hanggang sa napadaan siya sa isang pamilyar na pintong hindi niya pinapasok nang bulag pa siya—ang kwarto ni Necy.Kwarto ng babaeng pinagkakatiwalaan niya.Parang kapatid.Parang kaibigan.Parang kasama sa pamilya.Dito siya napahinto.Dahil may narinig siya.Hindi nag-aaway.Hindi nag-uusap.Kundi…ungol.Mga halinghing.Mga halakhak na puno ng libog at kasalanan.Para bang may daan-daang karayom na sabay-sabay dumurog sa balat niya.Dahan-dahan niyang pinagilid ang pinto.Isang munting uwang.At doon…bumagsak ang mundo niya.Si Jason Curry, ang asawang ipinagmamalaki niya sa buong mundo—ay nakapatong kay Necy.Hubad.Nakasilip ang katawan sa ilalim ng mahinang ilaw ng lampshade.Halos sumabog ang kama sa lakas ng pag-ulos