Lahat ng Kabanata ng Hahamakin Ko ang Lahat: Kabanata 51 - Kabanata 60

Habang tahimik na naglalakad sa malawak na koridor ng mansion, ang mga mata ni Lorie ay nakapikit, ang bawat hakbang ay mabagal at maingat. Ngunit sa likod ng mga mata niyang nagpipigil ng mga luha at sakit, ang kanyang puso ay puno ng tapang at galit. Hindi siya titigil. Hindi siya magpapatawad sa lahat ng kasinungalingan na ipinataw sa kanya ng mga Curry, lalo na si Jason at ang kabit nitong si Necy."Hindi ko na kayang magpatawad," ang bulong ni Lorie sa sarili habang ang mga hakbang niya ay patuloy na umuusad. "Walang makakapigil sa akin. Kung ito lang ang paraan para makuha ko ang katotohanan, maghahanap ako ng ebidensiya. Magbabayad sila."Ang mga mata ni Lorie, bagamat kakabalik lang ng kanyang paningin, ay patuloy pa ring nagpapanggap na bulag. Ang mga mata niyang puno ng emosyon—sakit, galit, at paghihiganti—ay nagsisilbing proteksyon laban sa mga taong patuloy na nagtutulak sa kanya sa ilalim ng kanilang mga kasinungalingan. Hindi niya kayang ipakita sa kanila ang lahat ng n

Habang ang dilim ng gabi ay bumabalot sa mansion, si Lorie ay patuloy sa pagpapanggap na bulag, ang mga mata niyang tila may asim ng pag-iwas, ngunit ang mga pandama niya ay mas matalim kaysa kailanman. Minsan, para bang ang kanyang mga mata ay nakapikit pa rin sa sakit at galit na pinipilit niyang itago sa bawat araw na lumilipas. Hindi niya kayang itago ang nararamdaman niyang pagkamuhi kay Jason at kay Necy. Ang magkasama nilang buhay sa ilalim ng isang bubong ay tila isang malaking pagsisinungaling, isang kahihiyan na hindi na niya kayang tanggapin.Sa kanyang kwarto, nang dumating na naman si Necy na may dalang gatas, ang mga galos sa puso ni Lorie ay muling nagbabalik. Patuloy na ipinagpapanggap ni Lorie ang pagkabulag niya, ngunit ang bawat hakbang na ginagawa ni Necy sa loob ng kanilang tahanan ay isang patunay na wala nang natira sa kanilang dating pagmamahalan ni Jason. Walang pagtanggap, walang halaga, at walang respeto. Kinalimutan na siya ni Jason, at ang pinakamalupit na

Habang ang dilim ng gabi ay patuloy na bumabalot sa mansion, si Lorie ay nagsimula nang magbago. Ang mga mata niyang matagal nang nagkunwaring bulag ay muling binuksan ng galit at determinasyon. Ang bawat hakbang na tinatahak niya ay isang pahayag—hindi siya magiging biktima magpakailanman. Hindi na siya ang babae na maghihintay at magtitiis. Sa gabing iyon, si Lorie ay isang babaeng puno ng intensiyon, na handang magsimula ng isang laban para sa katarungan at paghihiganti.Mabilis niyang tinahak ang madilim na hallway, at ang kanyang mga hakbang ay tila sinusundan ng mga anino ng mga kasinungalingan na matagal na niyang pinapasan. Ngunit sa bawat hakbang, sa bawat galit na tumitimo sa kanyang puso, lalong tumitibay ang kanyang hangarin—hindi siya titigil hangga’t hindi natutuklasan ang katotohanan at ang mga taong responsible sa pagkamatay ng kanyang mga magulang ay nagbabayad para sa kanilang kasalanan.Dumating siya sa study room ni Jason. Walang t

Matapos ang ilang oras ng matinding pagmumuni, si Lorie ay hindi pa rin mapakali. Habang ang dilim ng gabi ay patuloy na bumabalot sa mansyon, ang kanyang mga mata ay patuloy na nagmamasid sa dalawang taong nagsisilbing dahilan ng kanyang paghihirap—si Jason at Necy. Hindi siya makapaniwala na ang mga taong itinuring niyang mahal sa kanyang buhay ay nagtakda ng lahat ng ito. Ang mga kasinungalingan nila ay isang pader na nagbabagsak sa kanyang mga pangarap, at ang sakit na dulot ng pagtataksil ay matindi, ngunit hindi siya titigil.Nasa tabi ng wardrobe cabinet, hindi gumagalaw si Lorie, ang mga mata niyang nag-aalab ng galit ay nakatutok sa dalawang tao sa kama. Si Jason, ang asawa niyang hindi tapat, at si Necy, ang kabit na walang kaluluwa. Magkayakap ang dalawa, at ang kanilang mga hininga ay magaan, senyales ng kanilang matamis na pagtataksil.“Mga talimpandas,” bulong ni Lorie sa sarili, ang mga labi niyang halos hindi gumagalaw. Ang galit na nararamdaman niya ay hindi na tulad

Habang patuloy na bumababa si Lorie, ang bawat hakbang na ginagawa niya ay nagiging mas mabigat. Tila may mabigat na presensya sa paligid niya, ngunit hindi niya ito kayang tuklasin—dahil ang kanyang mga mata ay wala nang kakayahan na makita ang lahat ng nakapaligid sa kanya. Ngunit sa kabila ng kanyang pagkukunwari, may kakaibang pakiramdam na tumimo sa kanyang puso. Ang kanyang katawan ay alerto, at bawat galaw ng kanyang paligid ay nararamdaman. Isang pakiramdam ng pag-aalinlangan at takot na nagmumula sa kabila ng mga pader na kanyang itinayo sa sarili.Ngunit sa isang hindi inaasahang sandali, naramdaman niya ang isang paa na humarang sa hagdan, at sa kabila ng kanyang pagkakakilanlan bilang bulag, ang kanyang katawan ay nagdama ng panganib. Ang galit ni Necy, ang taksil, ay muling naglalabas ng mga pangako ng kasakiman. Si Lorie, kahit na hindi siya nakakakita, ay nadama ang presensya ni Necy. Ang paa na inilagay ni Necy sa hagdan ay isang tahimik na banta—isang malupit na hakba