Semua Bab Hahamakin Ko ang Lahat: Bab 11 - Bab 20

Ngumiti si Necy, isang ngiting mapanganib.Dahan-dahan nitong hinaplos ang dibdib ni Jason, marahang pinaikot ang daliri sa balat nito na parang nanunukso.“Sigurado ka ba diyan, Jason?” aniya, mahinang tinig pero may lason. “Baka pag dumating ang oras na ‘yon… hindi mo na siya kayang iwan. Baka matutunan mong mahalin ang babae na dapat mo lang gamitin.”Mariin ang tingin ni Jason, ngunit sa likod ng kanyang mga mata ay may piraso ng pag-aalinlangan.Ngumisi siya, pilit. “Alam mo namang ikaw lang ang mahal ko, Necy.”Hinawakan niya ang baba nito, at sa isang iglap ay naglapat ang kanilang mga labi—mapusok, marahas, puno ng lihim na kasinungalingan.Sa kabilang silid, si Lorie ay nakahiga pa rin sa dilim.Ang mga luha ay patuloy na dumadaloy sa mga mata niyang hindi na nakakakita.Ang bawat hikbi niya ay parang kaluskos na ayaw pakinggan ng sinuman.Ni hindi niya alam, sa kabila

“Alam mo, Lorie, minsan naiinggit ako sa’yo.”“Naiinggit?” natawa si Lorie ng marahan, hawak pa rin ang kamay ni Jason.“Bakit naman?”“Kasi kahit wala kang nakikita, parang mas malinaw mo pang nakikita ang mundo kaysa sa amin.”Sandaling natahimik si Lorie.Isang maikling buntong-hininga bago siya muling nagsalita.“Hindi lahat ng nakikita ay totoo, Jason. Minsan, ‘yung mga bagay na hindi mo nakikita sila ‘yung pinaka-mapanganib.”Tumama sa dibdib ni Jason ang mga salitang iyon.Kung alam lang ni Lorie… kung alam lang niya kung anong klaseng panganib ang nasa tabi niya ngayon.“Jason…” mahina niyang sabi, “salamat, ha. Simula nung nawala si Mommy at Daddy, ikaw lang ‘yung hindi umalis.”Napayuko si Jason.Naroon na naman ang tinig ng konsensya niya.Huwag mo siyang mahalin. Isa lang siya sa

Gabi. Bumalik siya sa paligid ng mansion. Tahimik, may dalang maliit na kamera at radyo. Mula sa labas, naririnig niya ang tawanan nina Jason at Necy habang si Lorie ay tahimik na kumakain sa loob walang kamalay-malay na pinaglalalaruan siya ng mga taong pinagkakatiwalaan niya.“Jason, napaka-attentive mo na sa kanya, ha,” biro ni Necy, sabay tawa. “Baka mahulog ka diyan.”“At bakit naman ako mahuhulog sa bulag?” malamig na sagot ni Jason, sabay halakhak. “Plano lang ‘to, baby. Alam mo ‘yan.” Hinaplos nito ang batok ni Necy. “Pwede ba akong makascore mamayang gabi?” “Shh, ikaw talaga,” bulong ni Necy, natatawa. “Baka marinig tayo ni Lorie.”Sa labas, bumigat ang dibdib ni Fernan. Nanginginig ang mga kamay niya sa galit, ngunit pinigilan niyang sumugod. Hindi pa ito ang oras.“Gusto mo ng laro, Curry?” bulong niya. “Tingnan natin kung sino ang mas magaling magtago.” Sa dulo ng gabi, lumabas si Lorie sa hardin. Nakad

Sa kabilang silid, naglalaro ang anino ng lampshade sa balat nina Jason at Necy dalawang katawan na magkadikit, dalawang kaluluwang magkalayo.Nakahilig si Necy sa dibdib ni Jason, ang mga daliri’y naglalaro sa likod ng leeg niya na mistulang naglalatag ng sariling realidad.“Babe…” mahina niyang sambit, hinahagod ang mukha ng lalaki. “Kelan mo ako pakakasalan?”Ngumiti si Jason, isang ngiting matalim na may kumikislap na tuso. Mahinahon ang tingin niya, malambing ang mga salita pero malamig ang isipan.“Maghintay ka lang, babe. Konting tiyaga.” Hinaplos niya ang buhok ni Necy. “Hindi pa handa si Lorie. Pero pag natapos na ‘to… at lumipat na lahat ng ari-arian niya sa atin” napabuntong-hininga siya, pilit na internasyonal ang tono ng tuwa, “ora mismo, ikaw ang pakakasalan ko. Wala kang dapat ipangamba. Gagawin kong peke ang kasal namin kung kailangan.”Tila humahaplos sa puso ni Necy ang mga salitang iyon may pag-asa, may kapalit. May halong takot.“Siguraduhin mo lang ‘yan, Jason.” t

Sa isang abandonadong bodega sa gilid ng lumang pier, umalingawngaw ang tunog ng mga kalansing ng bakal at hampas ng ulan sa bubong. Ang hangin ay malamig, mabigat, at amoy kalawang. Doon, ibinaba si Lorie Philip, ang bulag na tagapagmana ng Philip Empire  ngayon ay isang bihag sa isang laro ng kasinungalingan.Tinulak siya ng isa sa mga lalaki, at halos mahulog siya sa malamig na sahig.“Please… huwag niyo akong saktan. Kung pera ang gusto niyo, may kakilala akong makakatulong…” nanginginig ang tinig ni Lorie, tinatangkang makiramdam sa paligid.Tahimik ang mga lalaki. Ang mga yapak nila ay mabibigat, at bawat hakbang ay parang ulap ng panganib na lumalapit sa kanya.“Relax, Miss Philip,” malamig na sabi ng isa sa kanila, may bahid ng pag-aalangan sa boses. “Wala kaming gagawing masama. Pag naibigay ang ransom, palalayain ka namin agad.”“P-please… huwag niyo po akong saktan,&rdqu