Todos os capítulos de Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Capítulo 101 - Capítulo 110

Chapter 100 Alam ko ang nasaisip ni Ace ay ang kanyang mag-iina. Hanggang nakita ko itong umalis patungo sa chapel dito lang sa loob ng hospital kaya hinayaan ko na lamang ito. Habang ako ay naghihintay sa labas ng operating room kung nasaan si Mica. Tahimik lang ako sa labas ng operating room. Naririnig ko ang mga hakbang ng mga nurse sa corridor at ang mahinang huni ng mga monitor sa loob ng ospital. Pilit kong pinipigilan ang sarili na tumingin sa pinto ng OR. Alam kong kailangan kong maging matatag, hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa mga batang isisilang at sa pamilya ni Mica. Dahil sa bigat ng sitwasyon, huminga ako ng malalim at pinilit ko munang ilayo ang mga iniisip tungkol kay Ace. Hindi ngayon ang oras para sa galit o hinanakit. Ito ay tungkol sa buhay dahil may isang pangakong binitiwan ko sa isang babae na halos hindi ko kilala, ngunit nangangailangan ng buong tiwala ko. Habang naghihintay, napatingin ako sa paligid. Ang chapel sa kabilang corridor ay tahimi

Chapter 102 Pagpasok ko sa loob ng resort ay diretso ako sa library. Walang lingon dahil alam ko naman na sumunod sila sa akin saka wala akong sayang na segundo. “Open the CCTV,” utos ko agad sa staff na naka-duty. Agad silang kumilos at mabilis tiningnan ang monitor ilang segundo lang ay lumabas na sa malaking monitor ang mga kuha ng camera. Mabilis kong pinindot ang timeline. “6:30 AM… rewind.” Tahimik ang loob ng library ni isa ay walang nangahas magsalita. Tanging tunog lang ng pag-click ng mouse ang maririnig. Hanggang sa nakita. "There....." turo ko. Isang van, kulay black at same ng description ni Manang. “Zoom that.” utos ko sa nag-monitor sa CCTV. Lumapit ako sa screen. Unti-unting luminaw ang imahe. At doon, nakita ko ang logo na agila at kulay pula. At hindi lang iyon nang mas lalong lumapit ang frame kitang-kita ko ang mukha ng isa sa mga lalaki. Nanlamig ang buong katawan ko dahil hindi ako nagkamali kilalang-kilala ko siya. Isa siya sa mga tauhan

Chapter 104 Tahimik ang buong silid pero ang hangin at punong-puno ng tensyon. “Listen carefully,” malamig na sabi ni Adrian habang nakatutok sa mapa. “Once we move—there’s no turning back.” Napahigpit ang hawak ko sa mesa. “I don’t plan to turn back.” Saglit siyang napatingin sa akin. Parang sinusukat kung hanggang saan ako saka tumango siya. “Good.” Tinuro niya ang isang bahagi ng mapa. “Zahra, you stay here with Richie. You handle comms and backup.” “Ano?!” agad na reaksyon ni Zahra. “No way—sasama ako!” dagdag niya, matigas ang boses. Napatingin ako sa kanya. Alam kong gusto niyang tumulong pero kailang ko siya. “Zahra,” tawag ko. Napatingin siya sa akin. “Kailangan kita dito.” Tahimik siya sandali..Hindi siya sumagot agad. Pero nakita ko naiintindihan niya. Dahan-dahan siyang tumango. “Fine.” Huminga ako nang malalim saka napatingin ako kay Adrian. “And me?” Tahimik siya sandali. Tinitigan ako. Matagal. Mabigat. “You stay.” Agad akong napakunot ang noo

Chapter 106 Hindi nagtagal ay nakarating na kami sa hospital. At sa mismong pag-angat ko ng tingin ko sa building, parang may sumuntok sa dibdib ko. Ito rin ang hospital kung nasaan si Mica. Napapikit ako sandali. Parang pinaglalaruan ako ng pagkakataon. Sa isang lugar isang ina na nag-aagaw buhay para sa kanyang mga anak. At sa kabila ako, isang ina na halos mawalan ng anak. Mahigpit kong niyakap si Gab habang bumababa ng sasakyan. Hindi ko siya binitawan kahit isang segundo. “Emergency!” sigaw ni Adrian habang papasok kami. Agad kaming sinalubong ng mga nurse. “Child trauma case!” dagdag niya. Mabilis nila kaming dinala sa loob. Sa bawat hakbang ko ay ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi lang dahil sa nangyari kay Gab, kundi dahil kay Mica. Iniwan ko siya. Sa oras na kailangan niya ako. Pero napahinto ako sandali. At saka ako napailing. Hindi mali ang ginawa ko. Anak ko ‘yon. Wala akong ibang pipiliin. Kahit sino pa. Kahit ano pa. “Mommy…” mahina ulit na tawag ni Gab. Ag

Chapter 108 Fast forward 3 months later. Tatlong buwan. Tatlong buwan ng pagbabago. Pag-aayos ko sa aking tunay na pamilya at pagtanggap ko.sa kanila. Maraming nangyari sa buhay namin ni Gab. Hanggang napagdesisyunan nila Mama at Papa na panahon na. Panahon na para ipakilala ako sa buong mundo. Na ako ay buhay pa at hindi lang iyon kundi isa akong Mondragon. Hindi naging madali ang lahat. Sa totoo lang isa ito sa pinakamahirap na yugto ng buhay ko. Hindi dahil sa emosyon. Kundi dahil sa realidad. Ang mga negosyo ko ang Skyline Company at iba pang investments ay kailangan kong isa-isahin. Ilipat. Ayusin. Baguhin ang lahat ng dokumento mula sa pangalang “Salvador” patungo sa “Mondragon.” “Are you ready for this?” tanong ni Richie Mondragon habang nakatayo kami sa harap ng malaking salamin. Nakaayos ako. Formal. Elegant. Pero sa loob maraming iniisip. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. At doon hindi ko na nakita ang dating ako. Kundi isang bagong babae. Mas matatag. Mas