Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 139

Chapter 131 Tahimik akong nakatingin sa city lights habang hawak ang menu. Sa ibaba ng rooftop restaurant, parang hindi natutulog ang Toronto. Sunod-sunod ang ilaw ng mga sasakyan habang ang malamig na hangin ay dahan-dahang humahaplos sa balat ko. Pero kahit ganoon kaganda ang gabi at may kakaibang bigat pa rin sa dibdib ko. “Excuse me, miss?” Napalingon ako nang marinig ang staff na nakatayo sa tabi namin. “Would you like to order now?” Agad namang umayos ng upo si Zahra at isinara ang menu niya. “Yes,” mabilis niyang sagot. “At dahil successful ang deal namin today… I deserve steak.” Napatawa ako nang mahina. “Akala ko ba gutom ka? Bakit parang nagde-deliver ka ng acceptance speech?” Tinaasan niya ako ng kilay. “Ruth, this is not an ordinary dinner. This is healing with luxury.” Natawa tuloy pati ang waiter habang kinukuha ang order namin. Matapos umalis ng staff, bahagyang sumandal si Zahra sa upuan habang pinagmamasdan ang skyline. “Grabe,” mahina niyang sabi.

Chapter 133 Fast Forward Huling araw na namin sa Canada. Maagang nagising ang buong city pero mas maaga akong nagising dahil sa excitement na makauwi. Habang nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling window ng hotel room, tahimik kong pinagmamasdan ang Toronto skyline na ilang linggo rin naming naging tahanan. Maliwanag ang umaga ngunit malamig pa rin ang hangin sa labas. Unti-unti nang gumagalaw ang siyudad—mga sasakyan sa ibaba, mga taong nagmamadaling pumasok sa trabaho, at ang mga ilaw na isa-isang namamatay habang sumisikat ang araw. Huminga ako nang malalim saka bahagyang napangiti. Tapos na rin. Matapos ang halos isang buwang puro meetings, negotiations, presentations, at endless revisions… finally approved na ang project proposal namin. At hindi lang basta approved. Successful. Napaupo ako sa gilid ng kama habang hawak ang phone ko. Hindi ko maiwasang ngumiti nang makita ang wallpaper ko—picture naming dalawa ni Gab habang mahigpit niya akong yakap. “Mamaya na lang bab

Chapter 135Biglang natahimik ang buong van. Maging si Zahra ay hindi agad nakasingit Dahil sa simpleng isip ng bata… ganoon lang kasimple para sa kanya.Pamilya. Walang komplikasyon. Walang takot. Walang pag-aalinlangan.Tahimik akong napatingin sa bintana habang hawak pa rin si baby Eli.At hindi ko namalayang nakatitig na pala sa akin si Ace.Hindi siya nagsasalita.Pero sapat na iyong paraan ng pagtingin niya para mas lalong gumulo ang isip ko.Parang may mga tanong na pareho naming iniiwasang sagutin.Hanggang sa muling nagsalita si Gab.“Mommy?”“Hm?”“Kapag binyag nila… complete family picture tayo ha?”Napahinto ang paghinga ko sandali.At bago pa man ako makasagot ay narinig ko ang mahina ngunit seryosong boses ni Ace.“Only if she wants to.”Tahimik ulit ang paligid.Unti-unti akong napatingin kay Ace.Mahigpit pa rin ang hawak niya sa manibela habang diretso lang ang tingin sa kalsada.Pero ramdam ko ang pag-iingat sa bawat salita niya.Hindi siya nanggigipit.Hindi siya um

Chapter 137 Tahimik akong nakatingin kay Ace. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ko habang sariwa pa sa isip ko ang lahat ng sinabi niya. Iyong paraan ng pagtitig niya. Iyong kasiguraduhan sa bawat salita. At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon parang gusto ko nang tumigil sa kakatakbo. Huminga ako nang malalim bago marahang ngumiti. “Sige…” Bahagyang nanlaki ang mata niya. “Papayag na ako.” Halos isang segundo siyang natigilan. At pagkatapos. “Yes!” Bigla niya akong niyakap nang mahigpit na parang nanalo siya sa lottery. “Ace—!” Napatawa ako habang halos mawalan ng balance dahil sa higpit ng yakap niya. “I can’t believe this…” halos natatawa niyang bulong habang nakasubsob ang mukha sa leeg ko. “Finally…” Hindi ko mapigilang matawa habang marahang tinatapik ang balikat niya. “OA mo.” “Five years akong naghintay sayo, Ruth. Deserve kong maging OA.” Napailing na lang ako ngunit hindi ko maitago ang ngiti ko. Dahil sa totoo lang masaya rin ako. Iy