Todos os capítulos de Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Capítulo 91 - Capítulo 100

Chapter 90"But… pwede ba kitang m-mayakap… kahit ngayon lang?” Utal na sambit ng ina ni Richie. Nanginginig ang boses niya. At ang mga mata niya ay punong-puno ng luha.Para siyang isang batang matagal nang nawalan at ngayon ay natagpuan muli ang hinahanap. Natigilan ako pero hindi dahil sa gulat kundi dahil naiintindihan ko siya.Dahil isa. din akong ina. Alam ko kung gaano kasakit mawalan ng anak na kung gaano kalalim ang sugat na iyon.Napatingin ako sa kanya sa paraan ng pagtingin niya sa akin na walang duda, walang pag-aalinlangan. Puro pagmamahal na matagal nang naipon.Dahan-dahan akong tumango.hindi ko na kailangang magsalita dahil sapat na iyon, sa isang iglap ay lumapit siya. At mahigpit niya akong niyakap.Napapikit ako.dahil ganito pala feeling na mayakap ka sa tunay mong ina kahit na nanigas ang katawan ko ay kailangang ko pa din nanatili na seryoso.Pero hndi ko alam kung paano mag-react, hindi ako sanay. Hindi ako lumaki sa ganitong yakap. Hindi ako nasanay sa ganitong

Chapter 92 “Don’t give up…” mahigpit kong sabi habang hawak ang kamay niya. Napatingin siya sa akin—punong-puno ng luha ang mga mata. “Fight, okay?” dagdag ko. Bahagya akong yumuko para mas lalo kong maramdaman niya ang sincerity ko. “Not for yourself…” huminga ako nang malalim, “…but for your kids.” Napahigpit ang hawak niya sa kamay ko. Parang doon siya kumakapit. Parang doon siya kumukuha ng lakas. “Your baby…” tumingin ako sa tiyan niya at marahang hinaplos iyon, “she needs you.” Napaluha siya lalo. “At si Ace…” dagdag ko, “…he needs you too. Kahit hindi niya pa alam lahat.” Napapikit siya habang tuluyang bumagsak ang mga luha. “I’m scared…” mahina niyang pag-amin. Dahan-dahan akong ngumiti—hindi bilang CEO, kundi bilang isang ina. “So am I,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin nun na titigil tayo.” Tahimik. Mabigat. Pero may lakas. “Look at me,” sabi ko. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. “I survived alone.” “Iniwan ako. Hinusgahan ako. Pinagdaanan ko lahat.” S

Chapter 94Habang kalmado kaming umi-inom ay may isang presensya ang lumapit sa amin. Hindi ko agad tiningnan.Pero ramdam ko ang kakaibang aura. Confident. May dating.“Good evening, ladies.” Napalingon ako.Isang lalaki. Maayos ang suot. Simple pero halatang mamahalin.At higit sa lahat, alam niya ang lugar. Hindi siya basta customer. Siya ang may-ari.“Good evening,” sagot ko, kalmado. Bahagya siyang ngumiti. “I hope you’re enjoying the place.”Tumango ako. “It’s nice. Hindi masyadong crowded.”“That’s the idea,” sagot niya. “We keep it exclusive.”Napatingin si Zahra sa akin na parang hmm interesting. Napansin ko iyon pero hindi ko pinansin. “I’m actually the owner,” dagdag niya.“Ah,” maikli kong sagot. Hindi ako impressed. Pero hindi rin bastos. Just a neutral.“And I rarely offer this personally,” sabi niya habang nakatingin sa akin. Napataas nang bahagya ang kilay ko.“What is it?”“A VIP membership.”Tahimik si Zahra sa tabi ko. Pero ramdam ko ang excitement niya sa tabi ko.

Chapter 96 Zahra POV “You know what, Ruth!” hindi ko mapigilang sabihin habang nasa passenger seat ako. “Nakakainis ka—why?” sagot niya habang nakatutok pa rin sa pagmamaneho. Napalingon ako sa kanya, halatang excited. “He’s so mysterious!” dagdag ko. “I-I feel… there was something there!” Napataas ang kilay niya pero hindi siya tumingin sa akin. “Something… like what?” tanong niya, kalmado. Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko ma-explain!” sabi ko habang napapahawak sa dibdib ko. “Parang… may connection? Or tension? Or —ugh! Basta!” Napangiti siya nang bahagya. “You’re overthinking.” “NO, I’M NOT!” agad kong depensa. Napatawa siya nang mahina. “At ikaw pa talaga ang nagsabi sa akin kanina na ‘stop overthinking’?” biro niya. Napairap ako. “That’s different!” Tahimik kaming dalawa sandali, babang binabaybay namin ang daan pauwi sa penthouse dito sa Makati, hindi ko maiwasang maalala ang nangyari. Yung paraan ng pagtingin niya. Yung aura niya. Hindi siya tulad ng ibang lalaki.

Chapter 98 “Listen…” mariin kong sabi, kahit wala na siya sa linya, parang kausap ko pa rin siya. “Mabuti pang huwag mong guluhin kami ng anak ko, Ace.” Napahigpit ang hawak ko sa phone. “You focus on your wife.” Huminga ako nang malalim para pinipigilan ang emosyon na gustong kumawala. “Alam mong mas kailangan ka niya ngayon…” Bahagyang nanginig ang boses ko, pero pinilit kong panatilihing matatag. “At alam mong may sakit siya.” Pumikit ako sandali. Naalala ko ang mukha ng asawa niya kahapon. Yung pakiusap. Yung sakit. Yung takot. Kaya mas lalo akong tumibay. “So don’t… bother us.” Dahan-dahan kong ibinaba ang phone. Tahimik. Pero ang dibdib ko ay mabilis pa rin ang tibok. Hindi ako galit at hindi na lumagpas na ako doon. Pero hindi ibig sabihin nun, papayag akong gambalain niya ulit ang buhay namin. Lalo na ang anak ko. Napatingin ako sa pintuan ng kwarto ko. Sa direksyon kung nasaan si Gab. “Hindi na mauulit…” bulong ko. Dahil sa pagkakataong ito hindi na ako yung babaeng