Todos os capítulos de Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Capítulo 111 - Capítulo 120

Chapter 111 Ace POV Kahit hanggang ngayon ay nagluluksa pa rin ako sa pagkawala ng asawa kong si Mila. Tatlong linggo na. Tatlong linggo mula nang iwan niya ako… kami. Pero kahit gaano kasakit, pinipilit kong tumayo. Hindi para sa sarili ko ay kundi para sa tatlong maliliit na nilalang na ngayon ay umaasa na sa akin. Ang aming triplets. Ngayon ang araw na ilalabas na namin sila sa hospital. Tahimik akong nakatayo sa labas ng NICU, hawak ang tatlong discharge papers. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong ito nang mag-isa. Dapat magkasama kami ni Mila ngayon. Dapat siya ang unang kakarga sa kanila paglabas. Dapat siya ang ngumingiti habang pinapangalanan namin sila. Pero wala na siya at ako na lang ang natira. Huminga ako nang malalim bago tuluyang pumasok sa loob. Naroon sila ang tatlong maliit na kama. Tatlong mahihinang paghinga. Tatlong dahilan kung bakit kailangan kong magpatuloy. Lumapit ako sa una. Isang batang lalaki. Mahina siyang gumalaw nang maramdaman ang prese

Chapter 113 “Pero if you need help, andito lang ako. At tutuparin ko ang binitiwang pangako ko sa iyong Asawa, Ace. Na aalagaan ko ang triplets!” ngiti nitong sambit ni Ruth. Napatingin ako sa kanya. Hindi ko agad nahanap ang tamang salita. “Y-yeah…” sagot ko sa wakas, medyo garalgal pa ang boses ko. “Thank you.” Hindi dahil hindi ko alam kung paano magpasalamat. Kundi dahil hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay na may kasama ako sa bigat na ito. Tahimik si Ruth, pero ramdam ko ang sincerity niya. Hindi ito basta salita lang. Alam kong kapag sinabi niya, gagawin niya. “Mom, can I stay here tonight?” biglang tanong ni Gab sa kanyang ina. Napalingon kaming lahat sa kanya. Natigilan ako. “Hmm, sure,” sagot ni Ruth agad, pero saglit siyang napatingin sa akin. “But…” Tumigil siya sandali, parang tinitimbang ang sasabihin niya. “…your dad, it’s okay for here?” Doon ako natigilan sa sinabi ni Ruth, dahil unang beses niya akong binigyan ng pagkakataon makasama si Gab. Hindi ko a

Chapter 115 Kinagabihan. Tahimik ang buong bahay maliban sa mahihinang iyak ng isa sa triplets na umaalingawngaw mula sa nursery room. Dahan-dahan akong napamulat mula sa pagkakasandal ko sa sofa. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako sandali habang hawak ang feeding bottle. Napailing ako saka mabilis na tumayo. “I got it!” biglang sabi ni Gab bago pa ako tuluyang makalapit sa crib. Napahinto ako at napatingin sa kanya. Nakatayo siya sa gilid ng crib habang maingat na pinapatahan ang isa sa mga baby. Halatang inaantok na rin siya pero pinipilit pa ring maging alerto. “Easy…” bulong niya sa baby. “Baka magising ‘yung dalawa.” Hindi ko naiwasang mapangiti. Lumapit ako at marahang kinuha ang baby mula sa crib. “I’ll handle this one,” sabi ko. Pero hindi umatras si Gab. “I can help.” Tinitigan ko siya sandali bago tumango. “Okay. Kunin mo ‘yung maliit na towel diyan.” Agad siyang kumilos na parang proud assistant. Tahimik kaming nagtulungan sa loob ng nurser

Chapter 117 “Dad, can I ask you something?” Napatingin ako kay Gab habang maingat pa rin niyang karga ang kapatid niya. “Go ahead, son,” sagot ko. Saglit siyang natahimik, parang pinag-iisipan muna ang itatanong. Pagkatapos ay tumingin siya diretso sa akin. “What’s the most happiness in your life?” Natigilan ako. Hindi ko agad alam kung paano sasagutin ang tanong niya. Kasi kung dati niya ako tinanong… iba siguro ang sagot ko. Business. Success. Power. Those things used to matter to me. Akala ko noon iyon ang sukatan ng pagiging masaya. Pero ngayon? Dahan-dahan akong napasandal sa upuan habang nakatingin sa kanya. “At first…” mahina kong sabi, “akala ko ang happiness ay iyong kapag successful ka.” Tahimik lang siyang nakikinig. “Kapag marami kang pera. Kapag nakuha mo lahat ng gusto mo.” Napangiti ako nang mapait. “Pero habang tumatagal… narealize kong hindi pala sapat iyon.” Napababa ako ng tingin sa triplet na tahimik na ngayon sa mga bisig ni Gab. “Because at the

Chapter 119 Ruth POV After three months. Maraming nagbago at isa na roon si Gab. Sanay na siyang laging kasama ang ama niya. Halos araw-araw ay hinahanap niya si Ace—kung hindi video call, nasa bahay naman ito ng daddy niya kasama ang triplets. At sa totoo lang… hindi lang si Gab ang nasanay at pati ako. Nasasanay na rin ako sa presensya ni Ace sa buhay namin. Sa mga simpleng good morning messages tungkol kay Gab. Sa biglaang tawag kapag may bagong ginawa ang triplets. At sa paraan ng pagngiti ni Gab tuwing magkasama silang magkapatid. Unti-unti… parang natural na ulit ang lahat. Kaya siguro hindi na ako nagulat nang biglang sumulpot si Zahra sa office ko habang may hawak na iced coffee at mukhang may balak manggulo. “So, ano?” nakangising bungad niya habang umuupo sa sofa sa loob ng office ko. “May comeback together na ba?” Napakunot-noo ako habang hindi inaalis ang tingin sa laptop ko. “Huh? What do you mean by that?” kunwari’y inosente kong tanong. Tumaas agad ang kilay n