Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Chapter 31 Hindi nagtagal ang biyahe. Tahimik lang kami sa loob ng sasakyan, maliban sa mahinang paghinga ng munting anghel na mahimbing na natutulog sa mga bisig ko. Pagdating namin, bumaba ako at tumingin sa gusaling matagal ko nang tinutuluyan. Simple lang—walang engrandeng disenyo, walang karangyaan. Pero sapat. Ligtas. At higit sa lahat, pasok sa budget ko, lalo na ngayon na may isang munting buhay na akong responsibilidad. “We’re here,” sabi ko, sabay ngiti kahit may halong pagod. Tiningnan ni Nurse Ella ang paligid, saka siya tumango. “Okay dito ah. Tahimik.” “Oo,” sagot ko. “Simple lang, pero ayos na ’to. Lalo na ngayon… may aalagaan na akong munting angel.” Napatingin siya sa bata, bakas ang lambot sa mga mata niya. “Maswerte ka sa kanya, ate.” Ngumiti ako, mas totoo kaysa kanina. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may kakaibang kapayapaan akong naramdaman. Hindi man perpekto ang buhay ko, hindi man malinaw ang bukas—pero sa sandaling iyon, sapat na ang

Chapter 33Fast forward.“Mom, can I go with Aunt Ella?” wika ng anak kong si Gab, nakasabit ang maliit niyang backpack sa balikat at kumikislap ang mga mata sa excitement.Napangiti ako agad. “Yes, of course, baby,” sagot ko habang inaayos ang kwelyo ng suot niya. “But don’t forget to be a good boy to your Aunt Ella, okay?”“Yes, Mom!” masigla niyang tugon bago tumakbo papunta kay Ella.Pinanood ko silang maglakad palabas—si Gab, walang alinlangan ang mga hakbang; si Ella, gaya ng dati, maingat at mapagkalinga. Sa sandaling iyon, napuno ng katahimikan ang dibdib ko—yung uri ng saya na hindi kailangang ipagsigawan para maging totoo.Marami nang nagbago.May sarili na akong maliit na bouquet shop—hindi man malaki, pero sapat para sa amin. May routine na kami, may tahanan, may komunidad. At higit sa lahat, may mga taong piniling manatili.Habang isinasara ko ang pinto, napatingin ako sa paligid ng shop—mga bulaklak na sariwa, mga pangarap na inalagaan araw-araw. Tahimik kong naisip:Min

Chapter 35 “Ah, Ella,” ani ko habang nakatingin kay Gab, abalang-abala sa pagbuo ng kanyang puzzle sa sahig. Seryoso ang mukha niya, parang may napakahalagang misyon. “Go ahead, Ate,” sagot ni Ella, nakasandal sa counter. “Hmmm… what if mag-open ako ng bank account para kay Gab?” marahan kong wika. “Kaya ko kaya? Gusto ko kasi na secure na ang future niya.” Napangiti si Ella, yung ngiting may halong lambing at respeto. “Ate Ruth,” sabi niya, “matagal mo nang ginagawa ’yan.” Napalingon ako sa kanya. “Ha?” “In a different way nga lang,” paliwanag niya. “You built a business. You gave him a home. You made sure he grows up loved and safe. Opening a bank account?” ngumiti siya. “That’s just paperwork.” Napatawa ako nang mahina. “Pero natatakot pa rin ako minsan.” “Normal ’yon,” sagot niya agad. “Pero kung ako ang tatanungin mo, yes. Kaya mo. At higit pa.” Saglit kaming tumahimik, pinapanood si Gab na masayang magtagumpay sa huling piraso ng puzzle. “Mommy!” sigaw niya, puno ng t

Chapter 37 Habang abala kami sa pag-uusap, napatingin ako sa phone ko nang mag-vibrate iyon. Joseph. Saglit akong natigilan bago ko agad sinagot ang tawag. “Hello?” “Hi, Ruth!” masigla niyang bati sa kabilang linya. “I just called to invite you to dinner with my fiancée.” Napangiti ako sa paraan ng pagkakasabi niya—walang pag-aalinlangan, walang awkwardness. Diretso. Mature. “That’s nice,” sagot ko. “Congratulations again.” “Thank you,” sabi niya. “We’re having a small dinner tomorrow night. I’d really like you to come.” Saglit akong napaisip, saka napatingin kay Gab na abalang-abala sa laruan niya, at kay Ella na nakatingin lang sa akin, parang binabasa ang sitwasyon. “It is okay if I bring my son and my friend?” tanong ko nang maayos. “I don’t want to leave him.” “Of course,” sagot niya agad. “You’re welcome to bring them. Zahra would love to meet you.” Zahra. May kakaibang pakiramdam pa rin kapag naririnig ko ang pangalan niya, pero hindi na ito masakit. Isa na lang it

Chapter 39 Pagdating namin sa bahay, agad kaming nagpasalamat sa driver na naghatid sa amin. “Thank you so much,” sabi ko nang magalang. “It was my pleasure, ma’am,” sagot niya bago tuluyang umalis. Tahimik ang paligid ng bahay nang pumasok kami. Ibang klase ang pakiramdam kapag galing ka sa isang eleganteng lugar tapos babalik ka sa sariling tahanan—mas simple, mas tahimik, pero mas totoo. Saktong-sakto rin ang dating namin dahil may isang oras pa si Ella bago ang night shift niya bilang nurse. “Magpapalit lang ako,” sabi niya habang tinatanggal ang sapatos. “Duty nanaman. Buhay night shift.” Napangiti ako. “Ingat ka lagi.” “You too,” sagot niya. “And don’t overthink tonight.” Napahinto ako saglit. “Hindi na,” sabi ko, this time sigurado. “Okay na ako.” Tumango siya, parang proud. Samantala, si Gab ay inaantok na inaantok, pero pilit pang lumalaban. “Mommy,” mahina niyang sabi habang hawak ang kamay ko, “did I behave well?” Yumuko ako para halikan ang noo niya. “You we