Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Chapter 11Ace POVPaglapag ng eroplano sa Milan, halos hindi ako mapakali.Hindi ko man alam ang eksaktong lugar kung nasaan si Ninang Ruth, pero isa lang ang sigurado — hindi ako titigil hangga’t hindi ko siya nakikita.Paglabas ko ng airport, sinalubong ako ng malamig na hangin at amoy ng kape mula sa mga kalapit na café.Kinuha ko agad ang phone ko at tinawagan si Bitoy, na may mga koneksyon din dito.“Boss, may nakuha akong lead,” ani ni Bitoy sa kabilang linya.“Si Miss Ruth daw, nakita sa isang sikat na salon — ‘yung Bella Vita Salon sa Via del Corso. Parang nagpa-makeover siya doon.”Napangiti ako.“Makeover, huh? Typical ni Ninang… kapag nasasaktan, gusto laging bumangon nang mas maganda.”Agad akong sumakay ng taxi at nagpa-diretso sa address.Habang nasa biyahe, paulit-ulit kong iniisip kung anong sasabihin ko kapag nakita ko siya.Magagalit kaya siya? O baka… ngumiti lang, tulad ng dati?Pagdating ko sa Bella Vita Salon, napatingin ako sa loob mula sa salamin.At doon ko s

Chapter 13 Pero hindi alam ni Ruth na lihim ko nilagyan ng spy cam sa bawat sulok sa room nito pati ang banyo. Napangiti ako habang itinapat ko ang keycard ko sa ailking room na katapat lamang sa room nito. Pagpasok ko ay agad akong mapabagsak ng upo sa sofa at kinuha ang laptop na siyang fala-dala ko lang papunta dito sa Milan. Agad kong kinunikta sa cameras andoon sa room ni Ruth at napaayos lamang ako ng upoo ng nakitang dumating na pala. "Muntik na niya ako maabutan," sabay iling. "Ang Ganda mo tagala Ninang Ruth. Walang kupas. Hmmm, Ang sarap mo siguro gapangin ng palihim at tikman ko ang iyong masarap na tahong." Habang pinanood ko ito ay agad ako nanigas nang nakitang hinubad ang lahat na damit maliban lang sa isang maliit na pirasong damit nakatabon sa kanyang maumbok na tahong. "Shit," tanging mura ko ng biglang humarap ito sa camera na hindi ito nakikita. Kaya kitang kita ko ang maputi g singit at malaking susó nakatayo ang kanyang nipples na pink ang kulay. Bi

Chapter 15 "Hmmm," mahinang ungol nito. Kaya minabuti kong kianin ang kanyang tahong ngayon ay nalasahan ko ang kanyang katas, dinilaan ko dito sinipsip at pinatigas ko ang aking dila saka ipinasok sa kanyang butas. Hanggang ipinalit ko ang aking daliri sa butas habang dinilaan ko pa din ito. "Ahhhh, shit. Kung panaginip lang lahat na ito, sana hindi muna ako magising. Ughhh, oh oh oh. Yeah, that's right, eat me and take me to heaven," ani nito kahit nakapikit. Dahil sa kanyang sinabi ay mas lalo ko itong kinain na parang isang putahing masarap. Habang ang aking isang daliri ay naglabas masok pa din sa kanyang butas hanggang dinagdagan ko ito ng dalawa dahilan upang mas lalo itong umungol sa aking ginawa. Sarap na sarap ako sa aking ginawa, dahil sa unang pagkakataon ay hindi na pantasya o pag-imagine na inangking ko ito. Hindi nagtagal ay may lumabas na katas doon, sinali ko ito sa aking bibig ni isang pataj ay wala akong sinayang. "Delicious," ngising kong sambi

Chapter 17Bumukas ko ang bintana at hiningahan ang malamig na hangin. Ramdam ko ang kakaibang saya na matagal ko nang hindi naramdaman. Parang may bagong simula na dahan-dahang sumasalubong sa akin—bagong hangin, bagong araw, bagong Ruth.Habang nakatitig ako sa labas, naramdaman ko ang maliit na kaba sa dibdib. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa ideya na parang may darating na pagbabago sa buhay ko. May mga mata na makakasaksi sa bagong bersyon ko—mas matatag, mas malaya, mas handang magmahal muli.Nagbihis ako at lumabas ng kuwarto. Ang hotel lobby ay maaliwalas, punô ng mga taong abala sa kani-kanilang mga lakad. Ngunit kahit gaano kaingay, ramdam ko ang katahimikan sa sarili ko. Isang katahimikan na dati’y hindi ko maramdaman dahil ang nakaraan ko ay puno ng ingay at sakit.Habang naglalakad ako sa hallway, napansin ko ang isang lalaki—matangkad, may kaakit-akit na ngiti at mata na tila may kaunting hiwaga. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kumabog sa dibdib ko nang mak

Chapter 19 Tumikhim ako at tumalikod sandali, kunwari’y may inaayos sa relo ko. Ayokong makita niya ang anumang bakas ng kaguluhan sa mga mata ko. Hindi ngayon. Hindi sa harap ng ibang tao—lalo na ng lalaking iyon. “Ace,” tawag ng Ninang ko, banayad pero may bigat. “May problema ba?” Umiling ako. “Wala. Napaisip lang.” Isang kasinungalingan na sanay na sanay na akong bitawan. Ang lalaki sa tabi niya ay ngumiti—isang ngiting hindi ko matukoy kung mabuti o may tinatagong intensyon. Inilahad niya ang kamay. “I’m—” Hindi ko na hinintay ang buong pagpapakilala. Tinanggap ko ang kamay niya, mahigpit, sapat para ipaalala na nandito ako. “Ace.” Sandaling nagtagpo ang mga tingin namin. May kung anong hindi pagkakasundo roon—isang tahimik na banggaan ng mga teritoryong hindi pa malinaw ang hangganan. “Magkape tayo,” mungkahi ng Ninang ko, parang sinasadyang basagin ang tensyon. “Para makapagkuwentuhan.” Tumango ako. Mabuti. Ang liwanag, ang ingay, ang presensya ng iba—lahat ng iyon ay