Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

Chapter 62 “Are you okay, iha?” tanong ni Mommy sa fiancée ko nang mapansin ang pananahimik nito. Napakurap siya at bahagyang ngumiti. Yung tipong ngiti na maayos, pero hindi umaabot sa mata. “I’m fine po, Tito… Tita,” mahinahon niyang sagot. “Napaisip lang.” “About what?” tanong ni Dad, diretso gaya ng lagi. Saglit siyang napatingin sa akin bago sumagot. “About us. About the wedding.” Tahimik ang mesa. Ito na. Mom straightened in her seat. “Everything is already prepared. The venue is reserved. The guest list is almost finalized. We just need to confirm the date publicly.” Publicly, in other words of announcement. “It’s good for both families,” dagdag ni Dad. “Business stability. Stronger connections.” I exhaled slowly. There it is again. Not love. Not readiness. Stability. Connections. Advantage. My fiancée clasped her hands on the table. “Ace… are you really ready?” Diretso. Walang paligoy-ligoy. Napatingin ako sa kanya. She’s not weak. She’s not naïve. Alam niya kung

Chapter 54 Pagkatapos ng seremonya, tahimik ngunit punong-puno ng excitement kaming lumabas papunta sa reception venue—ang Gab Resort and Restaurants. Malawak ang lobby, elegante ang dekorasyon, at ramdam agad ang selebrasyon. White drapes, soft lights, at floral arrangements na halos kasing ganda ng bride bouquet namin. Lahat meticulously planned—pero sa pagkakataong ito, hindi na para sa imahe lang. Para sa amin. Habang naglalakad kami papasok, naramdaman ko ang lahat ng titig ng bisita—pero sa loob ng dibdib ko, tahimik ang excitement. Hindi para sa business. Hindi para sa politics. Para sa unang pagkakataon, para sa sarili ko at sa babaeng pinili ko. “My husband,” malambing kong bulong sa kanya habang inaabot ko ang kamay niya papasok sa reception. “My wife,” sagot niya, ngumiti, at ramdam ko ang sincerity sa mga mata niya. May band na tumutugtog ng soft jazz sa corner ng venue. Mga waiter at coordinator ay nakaayos na, handa na para sa food service at mga toasts. Lahat ng d

Chapter 56 Helen POV Habang abala ang lahat ay may sumasayaw, may nagto-toast, may tumatawa pero hindi ako mapakali. “Hon,” mahina kong tawag kay Nike habang nakatingin kami sa dance floor kung saan sumasayaw sina Ace at ang asawa niya. “Dito ka lang. Kakausapin ko muna si Ruth.” Tumingin siya sa akin, halatang alam na kung bakit. “Helen…” babala niya, pero mahina lang. “Hindi ako mapalagay,” bulong ko. “Hindi mo ba nakita? Yung bata… he looks exactly like Ace noong bata pa siya.” Hindi sumagot si Nike. At ang katahimikan niya ang mas lalo kong kinabahan. Dahan-dahan akong tumalikod at naglakad papunta sa hallway kung saan ko huling nakita si Ruth. Elegant pa rin siyang maglakad. Composed. Parang walang kahit anong bumabagabag sa kanya. “Ruth,” tawag ko. Huminto siya. Lumingon. Ngumiti. “Helen,” mahinahon niyang sagot. “Enjoying the reception?” Diretso akong lumapit sa kanya. “Let’s not pretend.” Bahagyang nagbago ang ngiti niya ay hindi na kasing gaan. “Anong ibig mon

Chapter 58 Ruth POV Nagpabuntong-hininga na lamang ako matapos ang pag-uusap naming dalawa. Minsan, kapag ang isang pagkakaibigan ay nagkaroon ng tampuhan at hidwaan, may pader na biglang tumataas sa pagitan ninyo. Kahit anong pilit mong sirain, may mga bitak na hindi na talaga nawawala. Ganito pala ang pakiramdam. Hindi galit. Hindi rin sama ng loob. Kundi pagod. Pagod na ipaliwanag ang sarili. Pagod na bumalik sa nakaraan. Tumingin ako sa malayo at tanaw ang masayang reception. Tumatawa ang mga bisita, may kumakanta sa stage, at sa gitna ng lahat pati si Ace. Masaya siya. At iyon ang mahalaga. “Mommy…” Napalingon ako nang marinig ko ang munting boses na iyon. Nakatayo sa likod ko si Gab. Maayos ang suot niya, pero halatang naiilang sa dami ng tao. “Why you look sad?” inosente niyang tanong. Agad akong lumuhod sa harap niya at hinaplos ang pisngi niya. “I’m not sad, baby,” pilit kong ngumiti. “Just thinking.” “About what?” Saglit akong natahimik. About your father. Pero

Chapter 60 Bago ako tuluyang tumalikod, nagbigay ako ng matamis na ngiti sa kanilang lahat. Isang ngiting walang bahid ng galit. Walang paninisi. Walang paghahabol. Dahil tanggap ko na ay hindi kami ang para sa isa’t isa. May mga taong dumadaan lang sa buhay mo para turuan ka kung paano magmahal… at kung paano masaktan. At may mga pag-ibig na hindi itinadhana para magtagal, kundi para mag-iwan ng aral. Sabi nga nila 'Pinagtagpo pero ’di tinadhana.' Habang nakatingin ako kay Ace Montierra sa tabi ng kanyang asawa, malinaw na sa akin ang lahat. Hindi siya ang hinahanap ng puso ko ngayon. Hindi na. Ang puso ko ay nasa isang maliit na batang naghihintay sa akin sa loob ng private room. Si Gabriel James Salvador. Ang bunga ng isang pag-ibig na hindi nagtagumpay, pero naging dahilan para maranasan ko ang pinakadalisay na pagmamahal. Tumalikod ako at naglakad palayo sa ilaw ng reception. Hindi na mabigat ang mga hakbang ko. Kasi sa unang pagkakataon ay hindi ko na iniisip kung bak