Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Chapter 42 Kinabukasan, maaga kaming nagising. Tahimik ang bahay. May kakaibang bigat ang umaga—hindi malungkot, pero hindi rin basta ordinaryo. Bitbit ni Gab ang maliit niyang backpack. May nakasabit pa ring stuffed toy sa zipper. Si Ella ang nagmaneho papunta sa Macau International Airport. Walang masyadong salita sa loob ng sasakyan. Pero hindi rin awkward. Parang lahat kami may kanya-kanyang iniisip. Habang dumadaan ang ilaw ng kalsada sa bintana, hinawakan ko ang kamay ni Gab. “You ready?” tanong ko. He nodded. “We’re going to win, right?” I smiled. “Always.” Pagdating namin, bumungad ang maliwanag na façade ng airport. May mga pasaherong nagmamadali. May mga nagyakapan. May mga umiiyak. Normal na eksena. Pero sa amin, parang may bagong kabanata na nagsisimula. Tinulungan kami ni Ella ibaba ang luggage. Hindi siya umiimik agad. Hanggang sa ako na ang nagsalita. “I’ll message you once we land.” Tumango siya. “Don’t trust easily,” sabi niya. “Never did,” sagot

Chapter 44 Tahimik ang maliit na conference room. Glass walls. City view. Closed blinds. Nasa loob kaming dalawa. Ako. At si Alejandro Villanueva. Walang assistants. Walang board. Walang audience. Siya ang unang nagsalita. “You didn’t just protect your shares,” kalmado niyang sabi. “You fortified them.” “I don’t enter industries I can’t defend,” sagot ko. Hindi siya ngumiti. Good. This is not flirting. This is negotiation. “You don’t trust me,” sabi niya. “I don’t trust timing,” sagot ko. “You approached during internal instability.” “Because instability creates entry points.” “Or traps.” Nagkatinginan kami. Parehong hindi umatras. Umupo ako at inilapag ang tablet ko sa mesa. “Let’s stop circling,” sabi ko. “What do you really want?” “Control leverage,” diretso niyang sagot. “I don’t need majority. I need strategic influence.” “Against Marianne?” “Against stagnation.” “Capital infusion without dilution,” sabi ko. “Convertible structure. Performance-based

Chapter 46 Ruth POV “You stay here, baby. Lalabas muna si Mommy para harapin sila, okay?” mahinahon kong sabi habang inaayos ang buhok ko sa rearview mirror. “Okay, Mom. Take care!” Napangiti ako. Anim na taong gulang pa lang siya. Pero parang mas mature pa sa ilang board members na kaharap ko kanina. Hinaplos ko ang pisngi niya. “I’ll be right back.” Hahawakan ko na sana ang door handle, pero napahinto ako. Sa kabilang side ng lobby, may lalaking kakalabas lang ng black SUV. Matangkad. Pamilyar ang tindig. Parehong lakad. Parehong presensya. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Si Ace ang lalaking minahal ko pero iniwan ko din at Ama ni Gab. “Shit… hindi pwede ‘to,” bulong ko sa sarili ko. Pakiramdam ko biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi pa. Hindi ngayon. Hindi sa ganitong paraan. Hindi pa niya alam. Hindi niya alam na may anak kami. Hindi niya alam na anim na taon ko itong itinago.Maraming HINDI. At lalong hindi niya alam, na ang batang nasa loob ng k

Chapter 48 “Listen,” malamig kong panimula habang muling humarap sa kanila, “I know kung sino ang nagpatawag sa inyo. It’s Marianne, right?” Nagkatinginan ang ilang reporter. Isang saglit na pagkabigla ang dumaan sa mga mukha nila—at doon ko natiyak. Tama nga ako si Marianne. Of course she would. Sa lahat ng pwedeng sumira sa alliance negotiation namin ni Villanueva, siya ang may pinakamalaking interes. Kapag nadungisan ang pangalan ko, madadamay ang deal. At kapag nadamay ang deal, babagsak ang shares. “I’ll answer your questions,” dire-diretso kong sabi, tuwid ang likod, matatag ang boses. “But about the business. Not my personal life.” Isang reporter ang nagtaas ng kamay. “Ma’am Ruth, is the partnership with Villanueva Holdings still pushing through despite the—” “Despite nothing,” putol ko agad. “The alliance stands. The contract signing will proceed next week.” Tahimik silang nagsusulat. Professional na ulit ang tono. Safe na ulit ang terrain. Pero sa gilid ng paningin k

Chapter 50 Habang nasa daan ako, pinilit kong ayusin ang sarili ko. Tinanggal ko ang pagkakakuyom ng kamao ko. Inayos ko ang kurbata. Huminga nang malalim. Ayokong magmukhang kawawa sa harapan nila ay ayokong maging lalaking sunod-sunuran sa plano ng pamilya. I am not a pawn pero kailangan kong aminin at may mga desisyong hindi ko ginawa para sa sarili ko. “Move on,” bulong ko sa sarili habang nakatingin sa ilaw ng trapiko. “You need to move on for your own good. Past is past.” Tahimik na ang mga scandals ko noon. Naayos na ng PR team. Nakalimutan na ng media. Yung isyu tungkol sa pagiging malapit ko kay Ninang Ruth. Fuck she is my Godmother. That’s what the public believed. That’s the label they accepted. Pero ako? Alam kong hindi ganoon kasimple. Hindi normal ang paraan ng pagtingin ko sa kanya noon lalong hindi normal ang sakit nang bigla siyang nawala sa buhay ko. “Tsk… tang-inang pag-ibig” napailing ako. “Enough.” Malaya na ako sa nakaraan. Wala na akong obligasyon sa