Lahat ng Kabanata ng Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Kabanata 61 - Kabanata 70

Chapter 62 “Yeah, you know what…” nanginginig ang boses niya. “I’m stupid… because I gave him my virginity, but he cheated on me.” Ibinaba niya ang tingin niya, parang nahihiya sa sariling sinabi. Agad akong umiling. “Hey. Look at me.” Dahan-dahan siyang tumingin. “You are not stupid,” mariin kong sabi. “You gave it because you loved him. That was your choice. And love is never stupid.” Napasinghot siya. “But it was special for me,” mahina niyang dagdag. “I waited. I trusted him.” Mas lalong lumambot ang boses ko. “And that makes you brave. Not foolish.” Tahimik ang hangin sa paligid namin. Naririnig lang ang alon at ang mahina niyang paghinga. “His cheating doesn’t reduce your value,” dagdag ko. “It only shows his character.” Napahawak siya sa dibdib niya. “I feel used.” Masakit pakinggan ang salitang iyon. “You were not used,” sagot ko. “You shared something intimate because you believed in your future together. That’s not weakness. That’s sincerity.”

Chapter 64 Zahra POV (Note dahil taga Macau si Zahra ay may halong Macau language at English saka tagalong. Gumamit talaga ako ng Díctionáry translation Huhuhu. If may nakabasa dito na lamang ang language ng Macau at mali pala pag translate ko...sana i correct mo po ako..thank you...) Grabe… I didn’t expect this. Paglabas pa lang namin ng suite, parang may nagbukas na fresh air sa dibdib ko. The sea, the sun, the sound of waves… hou leng ah (ang ganda). “Sis, this is yours?” hindi ko mapigilang tanong habang tinitingnan ang buong resort. Ruth just smiled. Simple lang siya sumagot, pero kita mo—she built this with strength. Si little Gab tumatakbo sa buhangin. “Auntie Zahra! Look! Sand is soft!” Napatawa ako. “Ayy, so kyut! Nei hou leng jai ah!” (Ang gwapo mo!) Tumingin siya sa mommy niya. “What she say?” Ruth laughed. “She said you’re handsome.” Nag-pose pa lalo ang bata. Oh my God. Ang cute. Habang naglalakad kami sa shoreline, tinanggal ko sandals ko. Ramdam ko ang buha

Chapter 66 Nakita ko si Dad na may kausap na isang staff malapit sa reception. Napahinto ako sandali at nakinig. “Hinahanap ko si Ruth,” seryosong sabi ni Dad. Bahagyang yumuko ang staff bilang paggalang. “Sorry po, Sir. Wala po si Ma’am Ruth. Nasa company po siya sa Maynila,” magalang nitong sagot. Bahagyang kumunot ang noo ni Dad. “Nasa Maynila?” ulit niya. “Yes po, Sir. May meeting po siya sa Skyline Company. Babalik din daw po siya mamaya o baka bukas na po,” paliwanag ng staff. Napatingin ako kina Mommy at Mica na nasa likod ko lang. “So… wala siya?” tanong ni Mommy. “Opo, Ma’am,” sagot ng staff. “Pero may bilin po siya kung sakaling dumating kayo.” “What message?” tanong ni Dad. “Maaari daw po kayong maghintay sa private lounge. Ihahanda na rin po namin ang mga documents tungkol sa partnership.” Tumango si Dad. “Alright.” Pagkatapos ay lumingon siya sa amin. “Let’s go.” Habang naglalakad kami papunta sa private lounge ay hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga.

Chapter 68 Dalawang oras kaming naghintay bago muling bumukas ang pinto. Pumasok si Zahra kasama ang isa pang staff. Pero iba ang aura niya ngayon kumpara kanina. Kung kanina ay parang masayahin at casual lang siya kasama ang bata, ngayon ay professional at seryoso ang dating niya. Nakasuot siya ng eleganteng blazer at maayos ang postura habang naglalakad papunta sa harap. “Good morning everyone,” sabi niya sa malinaw na English. “CEO Ruth informed me that I will be the one to face you in the meeting. She also apologized because she won’t be able to come home for a week. But don’t worry… because she is on the other line.” Pagkatapos ay lumapit siya sa monitor na nakakabit sa dingding. Isang pindot lang ang ginawa niya. Agad nagliwanag ang malaking screen. At doon ko siya nakita. Walang iba kundi si Ruth. Nasa loob siya ng opisina, malinis at moderno ang background. Naka-business suit siya, nakatali ang buhok, at seryoso ang ekspresyon. Mas mature. Mas confident. At higit sa la

Chapter 70 Lumipas ang tatlong buwan ay mas lalo kong nakita kung gaano kahirap ang pinagdadaanan ni Mica sa pagbubuntis niya. Naging maselan ang pagdadalang-tao niya. Madalas siyang nahihilo, madaling mapagod, at minsan ay bigla na lang sumasakit ang tiyan niya kaya halos hindi ko siya maiwan mag-isa. Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan. Limang buwan pa lang siya buntis, pero masyado nang malaki ang tiyan niya. “Doc, normal lang po ba ito?” tanong ko minsan sa check-up namin. Ngumiti lang ang doktor. “May mga ganitong pregnancy talaga, Mr. Pattern. Lalo na kung malakas kumain ang baby o may malaking build ang bata.” Tumango lang ako. Pero sa loob-loob ko ay may kung anong bumabagabag sa isip ko. Pero ang totoo, hindi iyon ang pinaka gumugulo sa akin ngayon. Dahil ilang araw na ang nakalipas nang may nalaman akong isang bagay na nagpayanig sa buong mundo ko. Ang batang si Gab na ang anak ni Ruth ay anak ko pala. Nang nalaman ko ito ay parang sumabog ang ulo ko sa gali