KABANATA 41: Awaken by the Truth

Pumasok ako sa Mansion, ang mga mata na nag-scan sa malawak na entrance hall. Ang mga pader ay may mga antigong paintings, at ang sahig ay gawa sa marmol na kumikinang sa liwanag ng mga kristal na chandelier. Bigla, may narinig akong mga yapak mula sa itaas. Tumingala ako at nakita ang isang babaeng pababa sa hagdan, ang mga mata niya ay nakatutok sa akin."Sino ka?" tanong nito sa malinis na boses, ang mga mata niya ay nag-eexamine sa akin."Hindi na ba ako welcome dito sa sarili kong bahay? " aniya ko rito. "Damian! " Naglakad si Elaris papalapit at ginawaran ako ng isang yakap, ang amoy ng kanyang buhok ay nagdala ng alaala ng mga masasayang araw na kasama siya. "Kumain ka na?" tanong niya sa akin, ang mga mata niya ay naglilang.Inanyayahan niya akong kumain dahil nagluto ito ng dinner, ang mesa ay nakahanda na sa dining room. Ang amoy ng pagkain ay nagpaalam sa aking tiyan na gutom ako.Habang kumakain, nagsimula na akong tanungin si Elaris tungkol sa nangyari at kung bakit si

KABANATA 42: Unexpected Raid

Nasa gitna ako ng foyer, ang mga anino ng mansion ay tila nagbabantay sa akin. Ang aking mga balikat ay laglag, at ang aking mga mata ay puno ng pagod at galit. Hindi ko maiwasan ang pag-isip kung paano ako napadpad sa ganitong sitwasyon."Elaris...," bulong ko, ang aking mga salita ay halos hindi marinig.Tumalikod ako sa mga hagdan, ang aking mga mata ay nakatitig sa isang larawan sa dingding. Ang larawan ay isang litrato ng isang babae na may mahabang buhok at mga mata na tila may mga bituin. Ang aking mga alaala ay bumalik sa mga sandali na kasama ko siya, ang mga sandali na puno ng saya at pag-ibig.Pag-ibig na alam kong hindi niya pa batid. Naiparamdam ko man, ngunit.... Lahat ng iyon ay isang kasinungalingan. Ang babaeng inakala kong si Elaris, ang babaeng ninanais kong makasama habang buhay. Nagbigay sa akin ng panibagong liwanag sa kaniyang pag-ayang magpakasal. Siya ay hindi ang tunay na Elaris. Siya ay isang impostor, isang babae na ginamit ang aking pag-ibig para sa ka

KABANATA 43: The Bond

Nagising ako sa kama, ang mga mata ko ay mabagal na bumukas sa liwanag ng umaga. Ang unang bagay na pumasok sa isip ko ay ang anak ko. Si Danibelle.Lumipat ako sa tabi ng kama, pero wala na siya. Ang puso ko ay biglang tumibok nang wala siya sa tabi ko."Tita Sally!" sigaw ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Tumakbo ako palabas ng silid, ang mga mata ko ay naghahanap sa buong bahay. Nakita ko si Lucas na buhat-buhat ang pamangkin niya, ang anak ko."Lucas!" tawag ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala.Lumapit si Lucas sa akin, ang mga mata niya ay may kaunting ngiti. "Kamusta, Elaris? Este ate na pala."Ang puso ko ay biglang tumibok nang makita ko ang anak ko sa mga bisig ni Lucas. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, ang mga labi niya ay may kaunting ngiti."A-anak ko," sabi ko, ang boses ko ay may kaunting luha.Lumapit ako kay Lucas at kinuha ang anak ko sa mga bisig niya. Ang mga mata ko ay napuno ng luha nang makita ko ang anak ko na malusog at masaya."akala

KABANATA 44: Wasted

Umuwi ako sa mansion ng magulang ko, akay-akay ako ni Caleb dahil hindi ko na magawang maglakad ng maayos. Ang mga mata ko ay malabo, ang isip ko ay puno ng mga alaala ng kalasingan at paghihiganti. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay bumabalot sa akin, ang mga boses ng mga tao sa club ay tumutunog pa rin sa mga tenga ko."Damian, okay ka lang?" tanong ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin ang mga salitang gusto kong sabihin. Ang mga alaala ng nakaraan ay bumalik sa akin, ang mga alaala, ang pagdurusa, at ang paghihiganti.Nakita ko ang mansion ng magulang ko, ang lugar na dating tahanan ko. "Damian, nandito na tayo," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Tumigil ako sa paglakad, ang mga mata ko ay nakatitig sa mansion. "Anong nangyari sa akin?" tanong ko, ang boses ko ay mahina."Ikaw ay lasing, Damian," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala. "Pero okay ka na ngayon. Nandito na

KABANATA 45: Missing her

Nakatayo ako sa gitna ng hardin, ang mga mata ko ay nakatitig sa mga bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang hangin ay may kaunting lamig, ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa. Ang amoy ng mga bulaklak ay bumabalot sa akin, ang mga alaala ng mga nangyari sa hardin na ito ay bumalik sa akin.Naaalala ko pa ang mga araw na kasama ko si Elaris dito, ang mga halakhak namin, ang mga yakap namin, ang mga pag-usap namin. Ang mga alaala na ito ay tumutunog sa aking isip. Biglang, nakita ko siya. Ang hinahanap ko sa buong maghapon. Si Claire. Nakatayo siya sa gilid ng hardin, ang mga mata niya ay nakatitig sa kawalan. Ang mga ilaw ng buwan ay nagbibigay ng isang makulay na liwanag sa kanya, ang mga anino ay nagbabago sa kanyang mukha.Nagtungo ako sa kanya, ang mga mata ko ay nakatitig sa kanya. Ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa, ang mga bulaklak ay namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan."Claire," sabi ko, ang boses ko ay mahina.Ang

KABANATA 46: Their Aim

I felt that my eyes were swallowing. Damian is sitting on the couch silently pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. As respect to him, sa pagpapatuloy niya sa amin sa bahay niya. "Damian." agaw-pansin ko rito He just look at me silently but filled with worries. I let a heavy signed out on me tsaka humakbang papalapit sa kinaroroonan niya. "I just want to thank you for everything you've done. Ang laki ng utang na loob ko sayo. "Umiling ito bago ako binigyan ng ngiting may kulay, "I just did what makes me happy, Tita. Besides, hindi ko kayo maaring pabayaan kasi pamilya kayo ni Elaris." This isn't Damian Vossryn I know. Ibang-iba sya sa dati. "And thank you for that. Maliban dun, may isang bagay pa akong sasabihin sayo," sabi ko rito bago umupo sa katapat na couch nito. "Aalis muna kami nila Selene. For sake of Claire. I know, alam mo na ang kalagayan ni Claire, Iho! " He noddded at binaling ang tingin sa labas ng balcony. "Much better, Tita, " anito at muling tumin