LOGINELARIS POVAng daling lumaki ni Jake, at masasabi ko na habang lumalaki siya, para akong tumitingin sa aking nakaraan. Every time he flashes that wide, gap-toothed grin, it's like a miniature version of him is staring in me."Hindi naman mapipigtas 'yang ngiti ng nanay habang nakatingin sa anak niyang grabe kung humahalakhak," tukso ni Cataliya habang bitbit ang isang mabigat na comforter papasok ng sala.I roll my eyes. "Che.""Huwag kang ano dyan, te, ganyan na ganyan din si Mama dati," aniya, tawang-tawa pa habang inilalapag ang dala.Napasinghap naman siya nang biglang batukan sa batok ni Tiya Sally, na nagmula pala sa likuran namin. Masama ang tingin nito kay Cataliya."Sige, ikwento mo pa.""Ma naman... masakit kaya!" angal niya habang hinihimas ang ulo at medyo sumimangot kay Tiya Sally.Aaminin kong maganda at payapa ang pamumuhay namin dito, pero gabi-gabi, hindi nawawala sa isip ko sina Mama at Claire. Kung kumusta na kaya sila? Are they safe? Nag-aalala pa kaya sila sa akin
DAMIAN POV Napahilot nalang ako ng sentido matapos kong makita na ang dami ko pang dapat pirmahan na mga papel.My gaze shifted outside the window, looking at the same spot where I saw someone watching us. Wala na ito.Alam ko naman sa sarili ko kung sino ang nagmamanman sa akin. Hindi ko na maipagkakaila na maraming gustong dispatyahin ako.Isang katok sa pinto ang bumuhay sa aking isipan. It's Levi."Napasugod ka?" bungad ko sa kaniya.He opened the door wide at tuluyang pumasok.He leaned on the couch not too far from where I am."According to Spencer, those people na laging nakabuntot sa 'yo ay mga galamay ng Shadow Feast Gang." Levi scrolled through the tablet in his hand at nagpatuloy, "Also, we already located their main hideout."Napatango nalang ako habang nakikinig kay Levi.Shadow Feast Gang is nothing to me, but I need to erase them in history so I can focus on finding Elaris."Levi, contact Mark and Yrron. May lakad tayo mamayang gabi."Napangisi naman ito nang malaki."
I felt that my eyes were swallowing. Damian is sitting on the couch silently pero alam kong nararamdaman niya ang presensya ko. As respect to him, sa pagpapatuloy niya sa amin sa bahay niya. "Damian." agaw-pansin ko rito He just look at me silently but filled with worries. I let a heavy signed out on me tsaka humakbang papalapit sa kinaroroonan niya. "I just want to thank you for everything you've done. Ang laki ng utang na loob ko sayo. "Umiling ito bago ako binigyan ng ngiting may kulay, "I just did what makes me happy, Tita. Besides, hindi ko kayo maaring pabayaan kasi pamilya kayo ni Elaris." This isn't Damian Vossryn I know. Ibang-iba sya sa dati. "And thank you for that. Maliban dun, may isang bagay pa akong sasabihin sayo," sabi ko rito bago umupo sa katapat na couch nito. "Aalis muna kami nila Selene. For sake of Claire. I know, alam mo na ang kalagayan ni Claire, Iho! " He noddded at binaling ang tingin sa labas ng balcony. "Much better, Tita, " anito at muling tumin
Nakatayo ako sa gitna ng hardin, ang mga mata ko ay nakatitig sa mga bulaklak na namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan. Ang hangin ay may kaunting lamig, ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa. Ang amoy ng mga bulaklak ay bumabalot sa akin, ang mga alaala ng mga nangyari sa hardin na ito ay bumalik sa akin.Naaalala ko pa ang mga araw na kasama ko si Elaris dito, ang mga halakhak namin, ang mga yakap namin, ang mga pag-usap namin. Ang mga alaala na ito ay tumutunog sa aking isip. Biglang, nakita ko siya. Ang hinahanap ko sa buong maghapon. Si Claire. Nakatayo siya sa gilid ng hardin, ang mga mata niya ay nakatitig sa kawalan. Ang mga ilaw ng buwan ay nagbibigay ng isang makulay na liwanag sa kanya, ang mga anino ay nagbabago sa kanyang mukha.Nagtungo ako sa kanya, ang mga mata ko ay nakatitig sa kanya. Ang mga dahon ng mga puno ay nag-uusap sa isa't isa, ang mga bulaklak ay namumukadkad sa ilalim ng liwanag ng buwan."Claire," sabi ko, ang boses ko ay mahina.Ang
Umuwi ako sa mansion ng magulang ko, akay-akay ako ni Caleb dahil hindi ko na magawang maglakad ng maayos. Ang mga mata ko ay malabo, ang isip ko ay puno ng mga alaala ng kalasingan at paghihiganti. Ang amoy ng alak at sigarilyo ay bumabalot sa akin, ang mga boses ng mga tao sa club ay tumutunog pa rin sa mga tenga ko."Damian, okay ka lang?" tanong ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung paano sasabihin ang mga salitang gusto kong sabihin. Ang mga alaala ng nakaraan ay bumalik sa akin, ang mga alaala, ang pagdurusa, at ang paghihiganti.Nakita ko ang mansion ng magulang ko, ang lugar na dating tahanan ko. "Damian, nandito na tayo," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala.Tumigil ako sa paglakad, ang mga mata ko ay nakatitig sa mansion. "Anong nangyari sa akin?" tanong ko, ang boses ko ay mahina."Ikaw ay lasing, Damian," sabi ni Caleb, ang boses niya ay may kaunting pag-aalala. "Pero okay ka na ngayon. Nandito na
Nagising ako sa kama, ang mga mata ko ay mabagal na bumukas sa liwanag ng umaga. Ang unang bagay na pumasok sa isip ko ay ang anak ko. Si Danny Jake. Lumipat ako sa tabi ng kama, pero wala na siya. Ang puso ko ay biglang tumibok nang wala siya sa tabi ko. "Tita Sally!" sigaw ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala. Tumakbo ako palabas ng silid, ang mga mata ko ay naghahanap sa buong bahay. Nakita ko si Lucas na buhat-buhat ang pamangkin niya, ang anak ko. "Lucas!" tawag ko, ang boses ko ay may kaunting pag-aalala. Lumapit si Lucas sa akin, ang mga mata niya ay may kaunting ngiti. "Kamusta, Elaris? Este ate na pala." Ang puso ko ay biglang tumibok nang makita ko ang anak ko sa mga bisig ni Lucas. Ang mga mata niya ay nakatitig sa akin, ang mga labi niya ay may kaunting ngiti. "A-anak ko," sabi ko, ang boses ko ay may kaunting luha. Lumapit ako kay Lucas at kinuha ang anak ko sa mga bisig niya. Ang mga mata ko ay napuno ng luha nang makita ko ang anak ko na malusog at
Pumasok ako sa Mansion, ang mga mata na nag-scan sa malawak na entrance hall. Ang mga pader ay may mga antigong paintings, at ang sahig ay gawa sa marmol na kumikinang sa liwanag ng mga kristal na chandelier. Bigla, may narinig akong mga yapak mula sa itaas. Tumingala ako at nakita ang isang babae
Lumingon ako, ang aking mga mata ay nakatutok kay Magnus. Nakatayo siya sa gitna ng abandonadong building, ang kanyang mga mata ay nakatutok sa akin. Ang kanyang mga labi ay nakukubli sa isang maliit na ngiti, ang kanyang mga kamay ay nakatupi sa kanyang dibdib."Anong gusto mo, Magnus?" tanong ko,
Pumasok ako sa kompanya, ang mga mata ko’y nakatutok sa sahig. Ang aking mga hakbang ay mabagal, parang bawat galaw ay isang pagsisikap. Walang tulog, ang aking mga mata’y puno ng pagod at galit.Nakita ko ang mga empleyado na nagtatrabaho, ang mga mukha nila’y puno ng pag-aalala at takot. Hindi m
Bigla kong hinila ang babae papasok sa VIP room, ang mga labi ko ay nakadikit sa kanya. Ang mga mata niya ay lumawak sa pagkabigla, ang mga kamay niya ay tumulak sa akin."Bastos!" sigaw niya, ang boses niya ay puno ng galit.Pero hindi ko siya pinansin. Ang mga labi ko ay nananatili sa kanya, ang







